Forum

Choć na początku autentycznie cieszyłem się na możliwość merytorycznego zmierzenia się z @january w tej dyskusji, to teraz muszę zweryfikować swoje podejście.W Wrzutka o tym, że moją odpowiedź napisało AI, jest całkowicie niezgodna z faktami, głęboko niesprawiedliwa i traktuję ją po prostu jako tanią próbę zdeprecjonowania mojej opinii, wiedzy oraz doświadczenia. Czy korzystałem z AI? Tak – do wygładzenia tekstu i korekty językowej, by był on bardziej przejrzysty. Sam trzon analizy, wnioski i argumenty są jednak w 100% moje (co ma swoje wady i zalety – styl dostał profesjonalny szlif, ale esencja pozostała niezmieniona). Liczyłem na twardą, rzeczową debatę na argumenty, ale najwyraźniej wpadłeś na strzelaninę z... wiadrem wiśni. Skoro już przy wiśniach jesteśmy – abyśmy wszyscy dobrze się rozumieli i wiedzieli, na czym polega Twój błąd – poprosiłem to AI o przygotowanie precyzyjnej definicji zjawiska, które właśnie uprawiasz: Cherry picking (wybiórcze dobieranie faktów) – błąd heurystyczny i manipulacja w analizie danych. Polega na celowym wybieraniu wyłącznie tych statystyk, meczów lub pojedynczych okresów gry, które potwierdzają z góry założoną tezę, przy jednoczesnym ignorowaniu pełnego kontekstu, długofalowych trendów oraz danych jawnie tej tezie przeczących. W naszym koszykarskim kontekście objawia się to u Ciebie poprzez: Wycinkową ocenę zawodników: Wyciąganie daleko idących wniosków o formie gracza na podstawie kilku świetnych (lub fatalnych) występów, z całkowitym pominięciem jego średnich z przekroju całego sezonu. Ignorowanie kontekstu taktycznego: Ocenianie efektywności zawodnika lub drużyny w oderwaniu od założeń trenera, rotacji, boiskowego fitu oraz kontuzji, które kluczowo wpływają na formę i flow zespołu. Manipulację match-upami: Wykazywanie wyższości jednego zespołu nad drugim tylko dlatego, że w bezpośrednim starciu jeden ze „zadaniowców” miał dzień konia, przy jednoczesnym ignorowaniu ogólnych ratingów ofensywnych i defensywnych (ORtg/DRtg) obu ekip. Twoich zarzutów nagromadziło się mnóstwo. Siłą rzeczy nie jestem w stanie odnieść się do każdego pojedynczego zdania w skali 1:1, ale odpowiem na kluczowe punkty, żeby w końcu wyprostować tę dyskusję i sprowadzić ją na właściwe tory. Przejdźmy do konkretów: 1. Atak Blazers - szersza perspektywa Rzućmy światło na szerszy kontekst, ponieważ mprzedstawiono jedynie bardzo wybiórczą i niereprezentatywną część danych. Jalen Suggs: W całym sezonie jego Three-Point Attempt Rate (3PAr) wynosi 55% (74. percentyl), a Shooting Quality Index to 56.7 (66. percentyl). Nie jest więc nawet w połowie tak tragicznie, jak próbuje się to tutaj sugerować. Ponadto koszykówka to nie tylko rzucanie. Gdy spojrzymy na inne kluczowe wskaźniki Suggsa, widzimy elitarność: Offensive Load Index na poziomie 43.6 (90. percentyl), Box Creation Index wynoszący 7.8 (90. percentyl) oraz Passer Rating na poziomie 64.3 (91. percentyl). Wniosek jest prosty: Suggs wcale nie musi forsować rzutów, skoro na elitarne sposoby zarządza grą w ofensywie. Jalen Green: Średnie z całego sezonu to wprawdzie 31.3% za 3 pkt i TS% na poziomie 51.6, ale jego 3PAr wynosi 44.9% (53. percentyl), a Shooting Quality Index to 54.5 (58. percentyl). Do tego dochodzi Offensive Load Index na poziomie 45.1 (91. percentyl) oraz Box Creation Index rzędu 6.3 (84. percentyl). Corey Kispert: Jego TS% to 60.4% (75. percentyl), Shooting Quality na poziomie 64 (79. percentyl), a 3PAr wynosi 58.8% (81. percentyl). Można na siłę próbować przedstawiać go jako ligowego scruba, ale jedna słabsza seria w żaden sposób go nim nie czyni. Nikola Vucević: Shooting Quality na poziomie 64.3 (80. percentyl), Offensive Load Index wynoszący 35.3 (73. percentyl), Box Creation Index na poziomie 5 (75. percentyl) i Passer Rating rzędu 50.9 (79. percentyl). 2. Manipulacja co do Dejounte Murraya i jego roli Celowo wprowadza się czytelników w błąd, pisząc: „A tu ma być wedle opisu rywala wraz z Avdiją główną bronią oponenta. No nie bardzo to wróży sukces Blazers”. Zawodnik wraca po kontuzji i w RL NBA grał krócej, ale ma lepsze FG%, Offensive Load Index na poziomie 51.5 (95. percentyl) oraz Box Creation Index na poziomie 9.5 (95. percentyl). W moim opisie czarno na białym stoi jednak coś zupełnie innego: „Wciąż jest bardzo wartościowym rozgrywającym z doświadczeniem, który potrafi uporządkować atak i dać drużynie stabilność na piłce. Po kontuzji nie jest już graczem, na którym można opierać wszystko, ale jako pierwszy lub drugi ball-handler nadal ma dużą wartość.” „Kluczową strategią zespołu jest utrzymywanie na parkiecie przynajmniej jednego zawodnika odpowiedzialnego za kontrolę tempa gry — Dejounte Murray lub Deni Avdija.” Podsumowując: Murray nie ma być naszą „główną bronią”, ale graczem dyktującym tempo i kontrolującym rytm meczu. A to akurat wróży Blazers bardzo dobrze. Spacing Kisperta i Dicka Cytuję: „I naprawdę pisanie przez AI o Kispercie, czy Dicku że wchodzą poprawić spacing to mocno niezweryfikowany przez oponenta opis sztucznej inteligencji…” Sprawdźmy zatem twarde dane o dystrybucji rzutów tych zawodników: Kispert (416 rzutów): 250 za 3 punkty, 12 z głębokiego dystansu, 59 z półdystansu, 96 spod kosza. Gradey Dick (383 rzuty): 185 za 3 punkty, 56 z głębokiego dystansu, 50 z półdystansu, 92 spod kosza. Jaki z tego wniosek? Obaj gracze z racji swojej czystej charakterystyki gry jak najbardziej generują spacing i rozciągają obronę. Twierdzenie przeciwne to celowe zakłamywanie rzeczywistości. Skuteczność to osobna kwestia, ale skoro Lakers zamierzają ich odpuszczać w defensywie, to Kispert dostaje darmowe punkty, a nawet przechodzący gorszy okres Dick bez problemu wykorzysta tak czyste pozycje rzutowe. Anatomia defensywy Lakers Mój rywal twierdzi, że po rzekomym ograniczeniu naszego najgroźniejszego duetu (Cytuję: "świetna defensywa Casona Wallace’a na Avdiji oraz Quety/CMB na Holmgrenie, połączona z pomaganiem od „ceglących” rolesów"), Lakers rzekomo cieszą się, że w PO będą ich atakować Green, Suggs i Murray. Zanotujmy tę informację. Skoro Avdija i Holmgren mają skupiać na sobie najlepszych defensorów rywala, a na boisku na ataku skupieni są Curry i LeBron, oznacza to, że: Jalen Green dostaje na parkiecie hektary wolnej przestrzeni i o wiele więcej swobody niż w RL. Matas Buzelis wchodzi z pełnym impetem na swoje 15 minut i bezlitośnie to wykorzystuje. Suggs i Murray mogą spokojnie i bez presji rozgrywać piłkę, bo nie ma ich kto w tym skutecznie zatrzymać. Ignorowanie grawitacji ofensywnej Greena, Suggsa i Murraya to taktyczny błąd. Żaden z nich to nie jest Ben Simmons, jak próbuje się ich tutaj malować. Gdzieś w narożniku zawsze będzie czekał niepilnowany Kispert czy Dick. Walker i Vucević dostaną autostradę do zdobywania łatwych punktów spod kosza lub z półdystansu. Bądźmy jednak poważni – ani Deniego (35.0% za 3 przy 4.0 próbach, 56.2 TS%), ani Cheta (38.9% za 3 przy 4.5 próbach, 70.6 TS%) obrońcy Lakers nie odetną całkowicie od gry. Mogą ich co najwyżej spowolnić lub lekko obniżyć ich efektywność. Stawianie tezy, że w związku z tym Blazers nie będą w stanie zdobywać punktów, to – delikatnie mówiąc – wyjątkowo odważna teoria. Defensywa Blazers Czytam w opisie rywala narrację o tym, jakoby Lakers mieli rzekomo bezproblemowo radzić sobie z defensywą Blazers. Sprowadźmy dyskusję na ziemię: Blazers są zespołem fizycznie większym – to jest fakt, a nie opinia. Chet Holmgren i Jalen Suggs to absolutne TOP 3 na swoich pozycjach w zaawansowanych metrykach defensywnych takich jak D-EPM oraz DRIP. Każdy lineup z tą dwójką zamyka rywalom drogę do kosza i jakicholwiek łatwych punktów. Jalen Suggs to mistrz w destrukcji Pick-and-Rolla. Jako obrońca gracza z piłką pozwala przeciwnikom na zaledwie 0.78 punktu na posiadanie (PPP), co plasuje go w 95. percentylu całej ligi. Proszę sobie wyobrazić, co to oznacza dla płynności ofensywy Lakers. Zabawne jest to skupianie się oponenta na walorach defensywnych jego zawodników rotacyjnych. Tworzy to prostą pułapkę: jeśli jego defensywa ma być skuteczna, musi trzymać tych graczy długo na boisku. A im dłużej oni grają, tym mocniej cierpi ofensywa Lakers, w której ci zawodnicy nie generują żadnej realnej wartości. „Hypowanie” kolegi z zespołu Cudowny, niezwykle „merytoryczny” argument. Ktoś w RL powiedział coś miłego w wywiadzie, więc nagle cały zespół ma z tego tytułu otrzymać specjalne bonusy i perki w beGM? W takim razie chętnie się dowiem, jaki realny wpływ na chemię w szatni ma Kevin Durant i których konkretnie zawodników Lakers dotyczyły komentarze z konta na X (w stylu „getoffmydickerson”), gdyż chyba powinniśmy uwzględnić ten fakt w finalnej ocenie mentalu drużyny. Casus Matasa Buzelisa i Jarace'a Walkera Pięknie dobrano sobie bardzo wygodną, choć wewnętrznie sprzeczną narrację: Z jednej strony twierdzono by, że gdyby Buzelis grał więcej, to LeBron James mijałby go i przepychał bez problemu, a w ataku Matas nie dałby spacingu. Z drugiej strony narzeka się, że gra za mało, a powinien więcej, bo to utalentowany gracz, który w jego ulubionej statystyce akurat stoi wysoko. Wyjaśnijmy to taktycznie. Jeśli ktoś ma grać większość minut na PF i stawiać opór LeBronowi, to Jarace Walker pasuje do tej roli lepiej. Ma 249 funtów wagi, 7'3'' rozpiętości ramion, a przy tym generuje zbliżoną grawitację i potencjał przestrzeni ofensywnej. Jarace to gracz niezwykle sprawny, z doskonałą pracą nóg i stosunkowo wysokim boiskowym IQ w obronie. Walker idealnie uzupełnia Cheta w aspektach obrony on-ball. Notuje Deflections na poziomie 3.5 (78. percentyl) oraz Regularized Adjusted Defensive Turnovers rzędu 0.3 (76. percentyl). To są dokładnie te obszary, w których Chet ma nieco niższe wskaźniki. Na pozycji silnego skrzydłowego potrzebowałem twardego, fizycznego matchupu na Jamesa – dlatego logicznym, czysto koszykarskim wyborem na większość minut był Walker, a nie Buzelis. @MarcusCamby, może Ciebie to też zainteresować. Jakość, nie ilość Rzucono hasłem: „Naprawdę jakość, nie ilość”. Z całym szacunkiem, ale jeśli u mnie w rotacji mówimy o drugim garniturze, to u przeciwnika mamy do czynienia co najwyżej z koszulą z krótkim rękawem i chinosami. Nie wspomnę już o tej pokretnej logice , który jeszcze kilka zdań wcześniej pisał, że to „większa ilość” jego zawodników prezentuje wyższy poziom defensywny niż moi. Skoro jednak ostatecznie wyznajemy zasadę: „jakość, nie ilość”, to musimy się pogodzić z faktem, że topowi obrońcy Lakers nie mają nawet podjazdu do mojego elitarnego, defensywnego duetu. Bo w końcu – jakość, nie ilość. Prawda? Uwagi ogólne Jedna, nawet wybitna seria w prawdziwym życiu nie czyni z DiVincenzo historycznego sharpshootera, ani tym bardziej zawodnika, który w pojedynkę odwróciłby losy tej serii na korzyść Lakers, gdyby tylko był dostępny. Z wielką chęcią bym zobaczył, jak prawie 42-letni LeBron James walczy z 22-letnim, świetnie zbudowanym, sprawnym i szybkim Jarace Walkerem, którego najważniejszym zadaniem w tej serii będzie bezwzględne wykorzystanie swojej energii do ciągłego naciskania na lidera Lakers. Przejdźmy do statystyk. Napisałem o nim m.in., że jego „ataki na kosz są rzadsze”. Twarde fakty: obecnie zaledwie 6,5% swoich rzutów oddaje spod samego kosza, a 14,5% z bliskiej odległości. Dla porównania: w poprzednim sezonie było to odpowiednio 10% i 17,6%, a dwa sezony temu 12,5% oraz 15,3%. Liczby jasno pokazują, że stwierdzenie „ataki na kosz są rzadsze” jest w 100% prawdziwe, a Twoja ironiczna uwaga, że „Durant przecież praktycznie nie atakuje kosza”, tylko to potwierdza. Im więcej Stephena Curry'ego w defensywie, tym lepiej będzie funkcjonować moja ofensywa. Każde posiadanie, w którym zmuszamy go do ciężkiej pracy w obronie, to kolejny potężny plus dla Blazers. Mówimy o tym samym Austinie Reavsie, który w serii play-off oddał 35 rzutów za trzy i trafił zaledwie 9? O tym, którego ogólne FG% wynosiło marne 40%? Gorąco wierzę, że tę jego „świetną” dyspozycję również rzetelnie uwzględnimy w finalnej ocenie serii. Przecież nie jesteśmy hipokrytami, prawda? Matas Buzelis wchodzi na parkiet na 15 intensywnych, pełnych energii minut. Bierze to, co jego, bezlitośnie naciska przypisanego mu obrońcę i pozwala nam konsekwentnie realizować plan meczowy. Gwarantuję, że będzie niezwykle skuteczny, bez względu na to, kogo z tej wąskiej rotacji Lakers na niego rzucą. Powtórzę jeszcze raz, bo chyba nie wybrzmiało to dostatecznie mocno: „ważniejsze od konkretnych liczb są odpowiednie przedziały czasowe, uzależnione od aktualnej rotacji rywala i przebiegu meczu”. Zarzucany mi brak kompatybilności wynika wyłącznie ze zbyt sztywnego trzymania się minut i z góry ustalonych założeń, co w prawdziwym sporcie jest nierealne. Prawdziwa koszykówka to elastyczne przypisywanie graczy do rotacji w myśl pojęcia wymienności pozycji, a nie sztywne ustawienie ich na jednej pozycji w tabelce. Tworzona jest wygodna narracja, ale jest ona tak samo prawdopodobna jak to, że Kevin Durant na obecnym etapie kariery jest w stanie bezkonfliktowo dzielić szatnię i budować ducha zespołu (który przecież nie jest skrojony pod niego) ze Stephenem Currym i LeBronem Jamesem. Albo że Curry i James będą bez wpływu na ich dyspozycję wraz z biegiem meczu, biegać po 40 minut w meczu przeciwko młodym graczom, których jedynym zadaniem jest ich fizyczne zamęczenie. Szczególnie gdy weźmiemy pod uwagę, że jeden z naszych obrońców na obwodzie jest elitarny (Suggs), a drugi ma potężne warunki fizyczne, by postawić twarde warunki LeBronowi (Walker). Wszyscy, którzy choć trochę interesują się NBA, doskonale o tym wiedzą. Nawet jeśli Blazers nie są niezniszczalnym murem, to na pewno jest ekipą zdolną skutecznie zatrzymać liderów Lakers i maksymalnie utrudnić życie ich rolesom, którzy i tak nie potrafią zrobić na boisku wielkiej różnicy. Jeśli dodamy do tego wspomnianą zasadę „jakość, nie ilość” – Blazers posiadają najlepszego podkoszowego defensora w lidze (Chet) oraz absolutnie elitarnego obrońcę obwodowego (Suggs). Liderów Lakers w czołówce tych zaawansowanych metryk defensywnych w ogóle nie widać, a jak wiemy - mają grać po 40 minut na mecz.  Zespół może być w swoim prime, można mieć rzekomą „masę” zawodników i całkowicie ignorować regułę, że liczy się jakość, a nie ilość. Tyle że to nie ma żadnego znaczenia, skoro ci gracze nie są w stanie realnie odmienić losów rywalizacji. Poza tym, czy tylko mi się wydaje, że używanie słowa „masa” w kontekście rzekomej głębi składu Lakers to jakieś głębokie nieporozumienie? To z całą pewnością potężny overstatement. Mniam, jaka smaczna, kolejna wisienka! Czekam teraz tylko na Twoje stwierdzenie, że Kispert i Dick nie potrafią zapewnić spacingu i nie wykorzystują czystych pozycji wykreowanych przez Murraya, Suggsa czy Avdiję, albo że Nikola Vucević ze swoim ogromnym doświadczeniem nie będzie w stanie zdobywać łatwych punktów w pomalowanym i zbierać piłek po cegłach. Wystarczy dać nieprzewidywalnemu Greenowi słabszego obrońcę i odrobinę wolnej przestrzeni, a z całą pewnością wykręci statystyki o lata świetlne lepsze niż próbuje się tu wmówić. Poza tym – Jalen Green w Suns to zupełnie inny gracz niż Jalen Green w Blazers. W Phoenix nie miał obok siebie nikogo, kto mógłby efektywnie kreować mu pozycje, tymczasem w Portland sytuacja jest odwrotna. Tutaj przestrzenie dla niego kształtują się zupełnie inaczej, a cała koszykarska infrastruktura po obu stronach parkietu stoi na wyższym poziomie. Przez to suche statystyki z RL nijak się mają do realnego potencjału Greena w Blazers. To jest element rotacji i boiskowego fitu, które wpływają na formę i flow zespołu, co powinno być brane pod uwagę w ocenie.  No tak, idąc tym tokiem myślenia, jeśli Chet Holmgren nie gra w beGM u boku zawodnika pokroju Isaiah Hartensteina, to nagle traci całą swoją efektywność. Skoro tak stawiana jest sprawa, to z kolei nie ma uniwersum, w którym jakakolwiek hala pomieści jednocześnie Curry'ego, Jamesa i Duranta, a już tym bardziej uniwersum, w którym z tak przeciętną rotacją wokół siebie to trio pokonuje zbalansowany zespół mający wszelkie argumenty, by ich zatrzymać i regularnie punktować. Ostatni raz, kiedy słyszałem z taką pewnością, że jakiś projekt jest absolutnym "TOP", to wtedy, gdy zatrudniano Paulo Sousę w roli selekcjonera reprezentacji Polski. Obawiam się, że Lakers w tej serii skończą dokładnie tak samo, jak nasza kadra za czasów Siwego Bajeranta – pięknymi opowieściami i brutalną weryfikacją na boisku. Czy możemy w końcu zrozumieć, że to nie jest SimBasket, w którym musisz sztywno ustawić suwakami opcje w ataku. Prawdziwa koszykówka to ciągły ruch piłki i zawodników, inteligentne szukanie mismatchów, dynamiczny Pick-and-Roll czy drive and kick w poszukiwaniu najlepszej możliwej pozycji rzutowej. I to jest właśnie największa siła Blazers – niesamowita wielowymiarowość i brak oczywistych, przewidywalnych rozwiązań. W przypadku Lakers sprawa jest banalnie prosta: schemat jest czytelny, doskonale wiadomo, co wydarzy się na parkiecie i wiadomo, jak temu przeciwdziałać. I to właśnie ułatwi zadanie Blazers. Nie będzie łatwo, ale łatwiej.   Podsumowanie:  Przeczytana analiza oraz późniejsze komentarze mocno zmobilizowały mnie do głębszego przyjrzenia się temu spotkaniu i przygotowania kontry. Mam nadzieję, że argumenty okażą się dla przekonujące i pomogą podjąć właściwą decyzję. W mojej opinii większość sportowych argumentów wciąż przemawia tutaj za Portland Trail Blazers. Kluczowym czynnikiem są przede wszystkim poważne osłabienia w Los Angeles Lakers – brak ważnych zawodników rotacji drastycznie zawęża ich pole manewru i odbije się na jakości gry formacji rezerwowej. Z drugiej strony mamy ekipę z Portland, która przystępuje do tego meczu w pełnym zdrowiu, a co najważniejsze – z ogromną motywacją. W NBA determinacja i świeżość fizyczna często biorą górę nad marką rywala. Widzę tu ogromną wartość w kierunku Blazers i moim zdaniem to oni wyjdą z tego starcia zwycięsko.   Końcowy wynik: Niezmiennie 4-2 dla Blazers

Nie ma co marudzić .Trzeba się cieszyć z G7 w niedzielę. W sumie wyszło na to, że słusznie zatrzasnęli Donovi drzwi do MSG

Tylko z tego flopowania nawet “ciasta nie ma” dzisiaj. Mitchell pobil Hardena w smiesznosci boiskowej o glowe. jego lasting legacy to bedzie 39pt w drugiej polowie g3 przegranej serii w eastern semis trzeci rok z rzedu, harold chowajacy bol here-i-come NYK sa pol klasy lepsi od obu ale to jest gdzies nadal klasa nizej OKC

Wypada pogratulowac Pistons, po przegranej w slabym stylu przyszli naladowani i narobili nam na glowe przed nasza publicznoscia. Mitchell to jest poprostu elitarny przegryw z boiskowym iq oubre jr i niestety trzeba przyznac ze Harden robi w portki as advertised. i tak moze bedzie - fani Lakers pluja na Jamesa, niech wroci

smieszna sprawa bo wymieniasz Hardena na 40 latka Lebrona i jestem pewien ze Cavs to biora