[BeGM Play-offs'26 WCF] #1 Denver Nuggets (58-24) - #7 Portland Trail Blazers (44-38)

[Alonzo]

DENVER NUGGETS (LBS)
LP	PLAYER	2025-26	2026-27	2027-28	2028-29	2029-30
1	Nikola Jokić	$ 55 224 526	$ 59 033 114	$ 62 841 702
2	Jalen Brunson	$ 39 446 090	$ 42 166 510	$ 44 886 930
3	Jerami Grant	$ 26 517 857	$ 28 482 143	$ 30 446 429
4	Josh Hart	$ 19 441 860	$ 20 325 581
5	Alex Caruso	$ 13 813 953	$ 18 102 000	$ 19 550 160	$ 20 998 320	$ 22 446 480
6	Josh Green	$ 14 636 364	$ 13 363 636
7	Royce O'Neale	$ 8 333 333	$ 8 950 617
8	Peyton Watson INJ	$ 6 031 746	$ 6 333 333	$ 6 634 921
9	Dean Wade	$ 5 426 400
10	Jaylin Williams	$ 4 500 000	$ 4 500 000
11	Tim Hardaway Jr.	$ 3 634 153	$ 3 815 861
12	Kris Dunn	$ 3 410 256
13	Julian Phillips	$ 2 296 274
14	Spencer Jones	$ 424 290	$ 2 048 494
15

 

PORTLAND TRAIL BLAZERS (Ashigaru)
LP	PLAYER	2025-26	2026-27	2027-28	2028-29	2029-30
1	Dejounte Murray	$ 35 813 953	$ 37 441 860
2	Deni Avdija	$ 28 628 946	$ 29 557 741	$ 30 486 536
3	Jalen Green	$ 25 500 000	$ 26 775 000	$ 28 050 000	$ 29 325 000	$ 30 600 000
4	Jalen Suggs	$ 25 500 000	$ 26 775 000	$ 28 050 000	$ 29 325 000	$ 30 600 000
5	Nikola Vucević	$ 18 158 730
6	Corey Kispert	$ 13 250 000	$ 12 750 000	$ 12 250 000	$ 11 750 000
7	Chet Holmgren	$ 12 350 392
8	Jarace Walker	$ 8 775 000	$ 11 117 925
9	Obi Toppin	$ 8 382 150	$ 8 781 300
10	Matas Buzelis	$ 6 576 120	$ 6 889 320	$ 8 763 216
11	Gradey Dick	$ 5 253 360	$ 7 239 131
12	Jaden Hardy	$ 5 163 127
13	Kris Murray	$ 4 000 000	$ 4 000 000
14	Thomas Sorber INJ	$ 3 991 320	$ 4 190 520	$ 4 390 320	$ 6 752 312
15	Walter Clayton	$ 3 237 480	$ 3 399 480	$ 3 560 880	$ 6 042 813

 

@LeweBiodroSmoka @Ashigaru Powodzenia!

[Ashigaru]

Wielkie podziękowania dla @24kobe8 za grafikę. 

@antek @kolader @człowiek...morza @Tecu @LONGER01 @Pablo81 @ernie9005 @ozzy110 @RonnieArtestics @nizina @gizior @Reikai @Alonzo @Sylvinho. @Regis @kuba2419 @MarcusCamby @ignazz @LukaszKopys @bogans2 @Szulim @january @Braveheart22 

 

Ustaliłem z @LeweBiodroSmoka, że najpierw przedstawię swój opis, nie odnosząc się w żaden sposób do jego opisu. Komentarze do niego pojawią się w dalszej części tego tematu.

Opis dostarczę tak szybko, jak będzie to możliwe.

Edytowane 20 godzin temu przez Ashigaru

[LeweBiodroSmoka]

 

1. Słowem wstępu.

Witam pięknie wszystkich. Nadszedł czas na Finały Zachodu i trzeba będzie się pewnie trochę napocić aby zakończyć tą kampanie jedynym słusznym wynikiem, patrząc jedynie na potencjał, którym dysponuje. Na szczęście po małej - a dla nie których większej katastrofie - z udziałem rl Nuggets reszta moich graczy zanotowała lub wciąż notuje świetne playoffy, więc argumentów do walki mi na pewno nie zabraknie, Dodatkowym plusem jest fakt, że od meczu nr 3 wraca u mnie do składu Watson, którego oczywiście ciężko będzie odbierać w jego najlepszej wersji, ale jakby nie było bardzo pomoże mi w ostatecznym dopięciu rotacji na najważniejszy fragment sezonu. Blazers to młoda, ambitna ekipa z dość nieoczywistym jeszcze do niedawna liderem, na pewno nie zamierzam ich lekceważyć, ale też nie będę też na siłę udawał, że jest projekt, który na tym etapie budowie może jakkolwiek mi zagrozić. Zapraszam zatem do lektury, a @Ashigaru życzę powodzenia i już teraz gratuluję świetnego sezonu, który jest zwieńczeniem bardzo mozolnej, ale też przy tym cierpliwej przebudowy, co przyniosło w zasadzie błyskawiczne efekty postaci WCF.

2. Rotacja

bez Watsona (G1-G2):

PG  Brunson (38) Caruso (10) 

SG  Caruso (16)  Hart (12)  Royce  (10) THJ (10) 

SF  Hart (22)  Royce (12) Grant (10) Wade (4) 

PF  Wade (22) Grant (9) Wade (9) Spencer (8)

C   Jokic (36) Williams (12)

 

Rotacja z Watsonem (G3+)

 

PG  Brunson (38) Caruso (10) 

SG  Caruso (16)  Hart (12)  Royce  (10) THJ (10) 

SF  Hart (22)  Royce (12) Grant (10) Wade (4) 

PF  Watson (28) Grant (9) Wade (9)

C   Jokic (36) Williams (12)

komentarz: nie zamierzam ukrywać, że powrót Wotsona jest dla mnie kluczowy, bo jak wiadomo Grant nie dowiózł tych playofach i przymus grania nim sporej ilości minut nie był zbyt pryjemną perspektywą, nie wiem jak by się w rzeczywitości spisał, ale chyba nie muszę nikogo przekonywać, że to zupełnie inny gracz niż jeszcze rok temu, a tu dodatkowo daje mi znacznie lepszą D, zbiórkę i potencjalnie oczywiście - skuteczność

3. Meczapy

Brunson- Suggs/Walker
Caruso – Avdija/Murray
Hart - Green/Suggs
Watson - Avdija/Buzelis
Jokić – Holmgren

komentarz: wprowadzenie do rotacji Watsona daje mi sporo mi elastyczności w bronieniu najgroźniejszych graczy Blazers, nawet Brunson w tych PO wyglądał bardzo zacnie w obronie 1 on 1 i w szeroko pojętym rotowaniu w obronie

 

4. Statystyki

5. Ogólne założenia na serię.

Jak napisałem w pierwszym opisie wszystkie moje ambicje na ten sezon muszą ostatecznie wisieć na osobie Brunsona, raczej, gdyby JB zagrał podobne playoffy do Joka, to jeszcze nie musiałoby oznaczać odpadnięcia z rywalizacji, ale zadanie stałoby się znacznie trudniejsze i musiałbym sporo koloryzować, a do tego nie jestem zbytnio przyzwyczajony i mogłoby to wyjść różnie. Na szczęście jak wszyscy wiemy Brunson dowozi kolejne playoffy w sposób wprost alltamerski, zwłaszcza w czwartych kwartach, poniżej kilka tweetów z ciekawszych dokonań JB:

 

niejako z kapelusza, zaskakująco nawet dla mnie znowu sporo namieszał Caruso i pomimo niemałej wtopy Thunder pozostawił po sobie świetne wrażenie:

z mojej perspektywy najważniejeszym aspektem jest fakt, że ja w tych decydujących meczach przynajmniej zawsze gram Caruso w s5, trochę dziwne, że Thunder nie zdecydowali się na taki ruch skoro on/offy były miażdżące dla startujących względem HoFa wśród rolsów, jak od niedawna jest nazywany, jest to moim zdaniem mój najważniejszy atut, bo generalnie rzecz biorąc efektywność strzelecka mojej drużyny nie powala, dlatego ktoś taki jak Alex będzie tu nieoceniony ze swoim wszechstronnym impactem

jakby nie muszę Wam tej drużyny przedstawiać, bo jest ona praktycznie ta sama od lat i tylko duża doza szczęścia spowodowała, że mam takich graczy, którzy naprawdę robią różnicę i nawet za bardzo nie trzeba to nikomu udowadniać

6. Portland Trail Blazers

szczerze powiedziawszy liczyłem na to, że Ashi wrzuci opis pierwszy, bo generalnie wolałbym aby to rywal przedstawił to co ma do zaoferowania, mógłbym zacząć pisać o tym, że dwóch starterów PTB gra PO na fatalnej efektywności albo o tym jak to Wemby przejechał się Chet'ie, ale może dam się koledze wykazać i wtedy się odniosę, jeśli opis pojawi się dzisiaj to odpiszę na niego (w jakiejś tam części) jutro do 14

tymczasem nie daję żadnych predykcji na serię, a to, że traktuję siebie jako zdecydowanego faworyta nie ulega chyba tutaj wątpliwości

pozdrawiam wszystkich ciepło

LBS

[Ashigaru]

Jeszcze niedawno Portland Trail Blazers byli jedynie elementem folkloru beGM, który ożywał głównie w okolicach offseason, a przede wszystkim draftu. Drużyną, o której mówiono raczej w kontekście mglistej przyszłości niż teraźniejszych sukcesów. Zespołem, który miał się rozwijać, uczyć i cierpliwie czekać na swoją szansę. Dla wielu sam awans do fazy play-off byłby sukcesem. Dla większości beGM-owych ekspertów i obserwatorów już sam powrót do postseason stanowił granicę możliwości tego projektu.

A jednak ten wirtualny sport wciąż tworzy historie, które wymykają się logice.

Portland nie znalazło się tutaj dzięki szczęściu. Nie przywiódł ich tutaj jeden transfer, jedno nazwisko ani jeden magiczny moment. Ta droga była długa i kręta. Powstawała z dziesiątek większych i mniejszych decyzji, setek minut analiz, tysięcy minut wspólnej gry na beGM-owych parkietach oraz niezliczonych chwil, w których trzeba było wierzyć w plan pomimo braku oczywistych i natychmiastowych rezultatów.

Najpierw pojawiła się wiara.

Potem przyszła chemia i koncepcja dla zespołu.

A dopiero później zwycięstwa.

Gdy rozpoczęły się play-offy, niewielu dawało Blazers realne szanse na wygranie choćby jednej serii. Na ich drodze najpierw stanęli Thunder w turnieju play-in i przeprawa przez zespół prowadzony przez Shai Gilgeous-Alexander’a. Następnie pojawili się Lakers — drużyna gwiazd, wielkich nazwisk, jeszcze większego GMa, doświadczenia i ogromnych oczekiwań. Dla wielu miała to być krótka i bolesna lekcja dla młodego zespołu z Oregonu.

Zamiast lekcji przyszło jednak ostrzeżenie.

Portland Trail Blazers nie tylko podjęli walkę.

Oni zwyciężyli.

Później przyszli Clippers. Kolejny rywal, którego znacząca część ekspertów beGM stawiała wyżej. Zespół prowadzony przez rewelacyjnego Cade'a Cunninghama. Kolejna drużyna pełna talentu, doświadczenia i dobrych zawodników.

I znów pojawiły się te same głosy.

Że to już koniec tej pięknej historii.

Że tym razem Blazers ustąpią miejsca bardziej doświadczonemu rywalowi.

Że determinacja nie wystarczy.

Ale Blazers po raz kolejny napisali własny rozdział.

Nie nazwiskami.

Nie reputacją.

Nie eye-testem.

Lecz charakterem, statystykami i perfekcyjnie przygotowanym gameplanem.

Każda kolejna seria stawała się dowodem na to, że nawet w wirtualnym sporcie istnieją wartości, których nie da się zamknąć w samych liczbach. Wiara. Poświęcenie. Gotowość, by zrobić jeden krok więcej niż przeciwnik. Przekonanie, że każda dodatkowa godzina pracy, każdy detal i każda decyzja mogą ostatecznie przechylić szalę zwycięstwa.

I właśnie dlatego Portland stoi dziś tam, gdzie jeszcze kilka tygodni temu niemal nikt nie spodziewał się ich zobaczyć.

W Finale Konferencji Zachodniej.

Nie jako przypadkowy uczestnik.

Nie jako sympatyczna niespodzianka.

Lecz jako pełnoprawny pretendent.

Deni Avdija, Chet Holmgren, Jalen Suggs, Dejounte Murray, Jalen Green, Matas Buzelis i cała rotacja Blazers nie niosą już ciężaru cudzych oczekiwań. Niosą coś znacznie cenniejszego — świadomość drogi, którą wspólnie przeszli.

Od drużyny, która znajdowała się daleko od rozmów o play-offach.

Przez zespół, który nie był faworytem przeciwko Lakers.

Przez grupę, którą skazywano na porażkę przeciwko Clippers.

Aż po organizację stojącą dziś na progu czegoś wielkiego.

Przed nimi Denver Nuggets.

Przed nimi Nikola Jokić i Jalen Brunson.

Przed nimi kolejne wyzwanie, być może największe ze wszystkich.

Ale niezależnie od tego, co wydarzy się dalej, Portland już udowodniło jedną rzecz.

Nie wszystkie wielkie historie zaczynają się od faworytów.

Niektóre zaczynają się od ludzi, którzy słyszą, że czegoś nie da się zrobić — i postanawiają zrobić to mimo wszystko.

A czasami ci sami ludzie budzą się pewnego dnia i odkrywają, że stoją zaledwie kilka kroków od miejsca, którego jeszcze niedawno nikt nie odważył się dla nich przewidzieć.

Finału Konferencji Zachodniej.

Miejsca, do którego Portland Trail Blazers nie trafili przypadkiem.

Miejsca, które sobie wypracowali.

Portland Trail Blazers

Deni Avdija (24,2 PPG / 6,9 RPG / 6,7 APG) to jeden z absolutnie najważniejszych zawodników tego zespołu i motor napędowy sukcesów Portland. Jest graczem, który wnosi na parkiet praktycznie wszystko: kreację dla kolegów, zbiórki, organizację szybkiego ataku, świetne podania oraz regularne zdobywanie punktów. To prawdziwy „Swiss Army Knife” – koszykarz zdolny odnaleźć się w każdej roli i wpływać na mecz na wiele różnych sposobów.

Jego wszechstronność sprawia, że może pełnić funkcję głównego rozgrywającego ofensywę, ale równie dobrze potrafi przejąć kontrolę nad tempem gry i uspokoić zespół w najtrudniejszych momentach spotkania. Avdija imponuje również grą z piłką. W sezonie notował średnio aż 19,2 wejścia pod kosz na mecz, jeden z najlepszych wyników w sezonie, a jego agresywność w atakowaniu obręczy przełożyła się na 161 asyst po drives, co plasuje go w ścisłej czołówce ligi pod względem kreowania szans punktowych po penetracjach.

Rozgrywając najlepszy sezon w karierze, Avdija wyrósł na pełnoprawną gwiazdę ligi. Zapracował na status All-Stara, a eksperci i media wymieniali go nawet w dyskusjach dotyczących All-NBA Team oraz nagrody Most Improved Player. Jego rozwój nie ogranicza się wyłącznie do statystyk — stał się liderem, od którego zależy funkcjonowanie całego zespołu po obu stronach parkietu.

Najlepszym potwierdzeniem jego klasy był fenomenalny występ przeciwko Phoenix Suns w meczu Play-In. Avdija zanotował wtedy 41 punktów, 12 asyst, 7 zbiórek i 2 bloki, dominując spotkanie od pierwszej do ostatniej minuty i udowadniając, że potrafi błyszczeć również na największej scenie pod presją.

Dziś Deni Avdija jest zawodnikiem dojrzałym, inteligentnym i kompletnym — liderem, który łączy umiejętności gwiazdy z mentalnością zwycięzcy. Jeśli Blazers marzą o sprawieniu sensacji i dotarciu do finałów NBA, to właśnie Avdija wydaje się być graczem zdolnym poprowadzić Blazers do spektakularnego upsetu w finałach Konferencji Zachodniej, a być może nawet jeszcze dalej.

 

Chet Holmgren (17,1 PPG / 8,9 RPG / 1,7 APG / 2,4 BPG) to fundament defensywy zespołu i jeden z filarów całej organizacji. Jego unikalne połączenie wzrostu, długości ramion, mobilności oraz koszykarskiego IQ sprawia, że wpływa na grę w sposób, którego nie da się w pełni oddać samymi statystykami. Holmgren nie tylko chroni obręcz na elitarnym poziomie, ale również dzięki swojej wszechstronności jest w stanie skutecznie bronić na obwodzie, przejmować krycie po zmianach i neutralizować różne typy przeciwników.

W sezonie potwierdził swoją przynależność do ścisłej czołówki ligi, zdobywając miejsce w All-NBA Third Team oraz All-Defensive First Team. Wielu ekspertów uznaje go za jednego z dwóch najlepszych obrońców w całej NBA, a jego obecność na parkiecie całkowicie zmienia sposób, w jaki rywale atakują pomalowane. Dzięki doskonałemu timingowi, instynktowi i zdolności do kontestowania rzutów, Chet jest prawdziwym fundamentem defensywy, wokół której można budować mistrzowski system obronny.

Jego wartość nie kończy się jednak po bronionej stronie parkietu. Holmgren jest równie ważnym elementem ofensywy, ponieważ zapewnia spacing na pozycji podkoszowej i zmusza obrońców do respektowania jego rzutu. W tym sezonie osiągnął imponujący effective field goal percentage na poziomie 61,4%, co doskonale obrazuje jego skuteczność jako finishera. Potrafi kończyć akcje nad obręczą, wykorzystywać przewagę wzrostu w pobliżu kosza, a jednocześnie rozciągać grę, tworząc więcej miejsca dla partnerów.

To zawodnik nowoczesnego formatu — wysoki, mobilny i niezwykle inteligentny koszykarsko. Jego etyka pracy, profesjonalizm oraz nieustanny rozwój sprawiły, że stał się jednym z najważniejszych elementów projektu zarówno w RL NBA, jak i w beGM. Holmgren cieszy się pełnym zaufaniem organizacji i jest graczem, wokół którego można budować drużynę walczącą o najwyższe cele. Łączy elitarną obronę z bardzo wysoką efektywnością w ataku, co czyni go jednym z najbardziej wartościowych i kompletnych wysokich zawodników w lidze.

 

Dejounte Murray (16,7 PPG / 5,4 RPG / 6,4 APG) pozostaje niezwykle wartościowym rozgrywającym, którego wpływ na drużynę wykracza daleko poza same liczby. To doświadczony lider i organizator gry, potrafiący uporządkować ofensywę, kontrolować tempo spotkania oraz zapewnić zespołowi stabilność w najbardziej wymagających momentach. Jego obecność daje trenerom komfort posiadania zawodnika, który podejmuje właściwe decyzje pod presją, skutecznie zarządza atakiem i utrzymuje płynność gry nawet przeciwko dobrze zorganizowanej defensywie.

Choć po przebytych problemach zdrowotnych nie jest już graczem, wokół którego buduje się całą ofensywę, nadal stanowi ogromną wartość jako pierwszy lub drugi ball-handler. Murray doskonale odnajduje się zarówno w roli kreatora akcji, jak i zawodnika wspierającego głównego lidera zespołu. Bardzo dobrze czyta grę w pick-and-rollu, potrafi wykorzystywać przewagi, znajdować partnerów na dogodnych pozycjach oraz samodzielnie kreować sobie okazje punktowe. Jego wysokie koszykarskie IQ i doświadczenie pozwalają skutecznie wykorzystywać błędy rywali oraz dostosowywać się do różnych stylów gry i potrzeb zespołu.

Dużym atutem Murraya pozostaje również wszechstronność po obu stronach parkietu. Dzięki warunkom fizycznym, długości ramion i instynktowi defensywnemu jest wartościowym obrońcą obwodowym, zdolnym do wywierania presji na piłce oraz utrudniania życia najlepszym kreatorom przeciwnika. Regularnie generuje przechwyty, które przekładają się na dodatkowe posiadania i szybkie punkty z kontrataków. Jego uniwersalność pozwala mu funkcjonować zarówno jako rozgrywający, rzucający obrońca, jak i dodatkowy kreator gry, co zwiększa elastyczność ustawień i możliwości taktyczne drużyny.

Warto również podkreślić jego wkład w walkę na tablicach. Jak na zawodnika obwodowego, Murray zbiera piłkę na bardzo wysokim poziomie, notując średnio 5,4 zbiórki na mecz. Ta umiejętność pozwala szybciej inicjować kontrataki, ograniczać liczbę ponowień akcji rywali i zwiększać kontrolę nad przebiegiem spotkania. Jest to szczególnie cenna cecha w meczach o wysokiej intensywności, gdzie każdy dodatkowy posiadany lub odzyskany posiadanie może mieć znaczenie.

Jednak jego największe atuty nie zawsze znajdują odzwierciedlenie w statystykach. Murray wyróżnia się odpornością psychiczną, profesjonalnym podejściem oraz naturalnymi zdolnościami przywódczymi. To zawodnik, który wyznacza standardy pracy, motywuje kolegów i wnosi do szatni mentalność zwycięzcy. Jego charakter, zaangażowanie i doświadczenie zdobyte na poziomie All-Star mają pozytywny wpływ na funkcjonowanie całego zespołu zarówno podczas meczów, jak i poza parkietem.

Dejounte Murray może nie być już gwiazdą, wokół której buduje się cały projekt, ale pozostaje jednym z najbardziej kompletnych i wszechstronnych zawodników na swojej pozycji. Łączy umiejętność rozgrywania, kreowania punktów, obrony, zbierania, generowania przechwytów oraz liderowania zespołowi. Dzięki temu jest niezwykle wartościowym elementem rotacji i graczem, którego obecność podnosi poziom drużyny po obu stronach parkietu.

 

Jalen Suggs (13,8 PPG / 3,9 RPG / 5,5 APG) to zawodnik, którego wpływ na grę znacznie przewyższa to, co można dostrzec w podstawowych statystykach. Jest sercem i motorem intensywności zespołu — graczem, który wnosi ogromną energię, agresję w defensywie oraz nieustanną presję na przeciwnikach. To właśnie tacy koszykarze często decydują o tym, jaki jest rzeczywisty sufit drużyny, ponieważ ich wkład wpływa na funkcjonowanie całego systemu po obu stronach parkietu.

Największą wartością Suggsa jest jego defensywa. Uznawany za jednego z najlepszych obrońców na swojej pozycji, potrafi skutecznie kryć wiele typów zawodników, wywierać nieustanną presję na piłce i utrudniać życie nawet najlepszym kreatorom gry rywali. Jego szybkość, siła fizyczna, zaangażowanie oraz doskonałe wyczucie sytuacji sprawiają, że jest prawdziwym liderem obrony obwodowej. Suggs nie tylko zatrzymuje swoich rywali, ale również podnosi poziom intensywności całej drużyny, wymuszając bardziej agresywny i zdyscyplinowany styl gry.

W ofensywie jego wartość objawia się w nieco inny sposób. Nie jest zawodnikiem, który musi dominować piłkę, aby wywierać wpływ na mecz. Doskonale odnajduje się w roli łącznika między poszczególnymi elementami ofensywy — gracza, który podejmuje właściwe decyzje, utrzymuje płynność akcji i sprawia, że piłka krąży szybciej oraz efektywniej. To koszykarz, który konsekwentnie wykonuje wszystkie drobne elementy gry na wysokim poziomie, nadając rytm funkcjonowaniu całego zespołu. Potwierdzeniem jego umiejętności kreacyjnych jest wysoki Assist Ratio na poziomie 26,8%, świadczący o znaczącym wpływie na generowanie okazji dla partnerów.

Równie istotnym atutem jest jego mentalność. Suggs gra z ogromną determinacją i nieustępliwością, nigdy nie odpuszcza pojedynków i jest gotowy wykonywać każdą niewdzięczną pracę, jeśli wymaga tego dobro zespołu. Niezależnie od okoliczności pozostaje zawodnikiem nastawionym przede wszystkim na zwycięstwo, a jego zaangażowanie często udziela się pozostałym graczom na parkiecie.

Jalen Suggs jest typem koszykarza, którego znaczenie trudno w pełni oddać za pomocą statystyk. Łączy elitarną obronę, wszechstronność, inteligencję boiskową i wyjątkową energię, dzięki czemu stanowi jeden z najważniejszych elementów każdej ambitnej drużyny. Jeśli zespół ma osiągnąć swój maksymalny potencjał, Suggs bardzo często jest jednym z zawodników, którzy będą mieli na to największy wpływ.

 

Matas Buzelis (16,3 PPG / 5,8 RPG / 2,1 APG) to jeden z najważniejszych młodych zawodników w rotacji oraz gracz, którego rozwój może mieć ogromny wpływ na przyszłość zespołu. Już teraz wnosi na parkiet energię, aktywność, wszechstronność i coraz wyższą jakość po obu stronach boiska, a jego potencjał wciąż pozostaje daleki od pełnego wykorzystania.

Buzelis należy do grupy zawodników, którzy od pierwszych minut pomagają drużynie poprzez zaangażowanie, obronę i wykonywanie wszystkich drobnych elementów gry, które nie zawsze znajdują odzwierciedlenie w statystykach. Wraz ze wzrostem pewności siebie i odpowiednim flow meczu potrafi jednak płynnie przejść do znacznie większej roli ofensywnej, stając się pełnoprawnym skrzydłowym typu two-way, zdolnym wpływać na wynik spotkania po obu stronach parkietu.

Przy wzroście 206 cm oferuje bardzo cenną wszechstronność ofensywną. Potrafi atakować obręcz, kończyć akcje w transition, grać bez piłki oraz wykorzystywać przewagi wynikające z mismatchów. Jego umiejętność funkcjonowania na kilku pozycjach daje dużą elastyczność przy budowaniu ustawień i dostosowywaniu gameplanu do konkretnego rywala.

Jeszcze większe postępy widoczne są po bronionej stronie parkietu. Buzelis coraz lepiej czyta akcje przeciwników, skuteczniej rozpoznaje zagrożenia i szybciej reaguje na rozwój wydarzeń na boisku. Coraz częściej potrafi przewidywać kolejne zagrania rywali, a dzięki swojej mobilności, długości ramion i dobremu timingowi regularnie pomaga kolegom w defensywie. Jego uniwersalność pozwala kryć kilka pozycji, co znacząco zwiększa możliwości całego zespołu w obronie.

Jednocześnie jest zawodnikiem, którego nie można pozostawić bez szczególnej uwagi. Gdy otrzymuje przestrzeń i odpowiednie warunki do gry, potrafi eksplodować ofensywnie. Potwierdził to między innymi przeciwko Charlotte Hornets, zdobywając 32 punkty, przeciwko Atlanta Hawks, gdzie zanotował 28 punktów, czy w starciach z Miami Heat, kiedy oprócz 21 punktów dołożył również kilka kluczowych akcji w decydujących momentach spotkania. Takie występy pokazują, że jego sufit jest znacznie wyższy niż sugerowałaby metryka czy dotychczasowa rola.

Na szczególną uwagę zasługuje także jego rozwój na tablicach. Buzelis stał się bardziej aktywny i skuteczny w walce o zbiórki, co pozwala drużynie szybciej przechodzić do ataku oraz lepiej kontrolować przebieg meczu. To kolejny element, który podnosi jego ogólną wartość i sprawia, że coraz częściej wpływa na zwycięstwa w wielu różnych aspektach gry.

Matas Buzelis jest dziś jednym z najbardziej ekscytujących młodych skrzydłowych w lidze — zawodnikiem łączącym długość, mobilność, inteligencję boiskową i rosnący repertuar ofensywny. Jeśli utrzyma obecne tempo rozwoju, ma wszelkie predyspozycje, by w niedalekiej przyszłości stać się jednym z filarów zespołu oraz jednym z najlepszych dwustronnych skrzydłowych swojego pokolenia, a obecnie jest tajną bronią zespołu Blazers.

 

Jalen Green (17,8 PPG / 3,6 RPG / 2,8 APG) to najbardziej eksplozywny i dynamiczny strzelec w tym zestawieniu — zawodnik, który potrafi odmienić losy meczu w ciągu kilku minut. Jego szybkość, atletyzm i zdolność do seryjnego zdobywania punktów sprawiają, że jest jednym z najbardziej niebezpiecznych ofensywnie graczy na parkiecie. Gdy wpada w rytm, potrafi przejąć kontrolę nad spotkaniem i samodzielnie wygenerować run, który całkowicie zmienia jego przebieg.

Nawet najwięksi krytycy Greena muszą przyznać, że w swoich najlepszych momentach prezentuje poziom gry godny zawodnika formatu All-Star. Dzięki błyskawicznemu pierwszemu krokowi, umiejętności kreowania własnego rzutu i pewności siebie w ofensywie jest w stanie zdobywać punkty praktycznie z każdego miejsca na parkiecie. To typ strzelca, którego nie można zostawić bez uwagi nawet na chwilę, ponieważ kilka udanych akcji z rzędu może błyskawicznie przełożyć się na kilkunastopunktową serię.

Choć jego gra bywa momentami nierówna, warto podkreślić, że odpowiednio skonstruowany gameplan może znacząco zwiększyć jego efektywność. Green najlepiej funkcjonuje wtedy, gdy może skupić się na tym, co robi najlepiej — agresywnym atakowaniu kosza, wykorzystywaniu swojej dynamiki oraz zdobywaniu punktów bez konieczności ciągłego organizowania gry dla innych. Jasno określona rola pozwala mu maksymalnie wykorzystać swoje największe atuty i ograniczyć elementy, które nie są jego naturalną specjalizacją.

Na uwagę zasługuje również jego rozwój po bronionej stronie parkietu. W ostatnim czasie Green zaczął lepiej czytać grę, skuteczniej rotować i wykazywać większe zaangażowanie w defensywie. Choć nadal największą wartość wnosi w ataku, coraz częściej pokazuje, że może być zawodnikiem, który nie stanowi obciążenia po drugiej stronie boiska, a momentami nawet aktywnie pomaga zespołowi swoją energią i atletyzmem.

Największym argumentem przemawiającym za Greenem pozostaje jednak jego niewykorzystany potencjał, który można dostrzec w jego dotychczasowej grze — w odpowiednio dopasowanym systemie, np. w beGM Blazers, mógłby rozwinąć się jeszcze bardziej. To wyjątkowy atleta z naturalnym talentem strzeleckim, który wciąż ma przestrzeń do dalszego rozwoju. Jeśli utrzyma progres i będzie funkcjonował w odpowiednio dopasowanej roli, może stać się jednym z najbardziej niebezpiecznych scorerów w lidze. Jego zdolność do generowania punktów na wiele sposobów sprawia, że jest zawodnikiem, którego każda defensywa musi uwzględniać w swoich przygotowaniach, a jego obecność daje drużynie dodatkowy wymiar ofensywny, którego nie da się łatwo zastąpić. 

 

Nikola Vučević (15.1 PPG / 8.4 RPG / 3.3 APG) – W tym sezonie nadal był wartościowym weteranem na pozycji centra. Dostarczał regularne punkty w ataku pozycyjnym, skutecznie łącząc grę tyłem do kosza z rzutem z dystansu (ok. 37% za trzy), co zwiększało elastyczność ofensywy. Jego doświadczenie i umiejętność wykorzystywania przewag w post-up sprawiały, że stanowił skuteczny plan B, gdy atak oparty na grze obwodowej tracił płynność. Średnio 8.4 zbiórki na mecz gwarantowało stabilność pod koszem, a 3.3 asysty potwierdzały jego wartość jako dodatkowego kreatora gry z high postu. Choć nie jest już centrem dominującym fizycznie ani szczególnie mobilnym w obronie, jego doświadczenie, koszykarskie IQ i umiejętność gry zarówno pod obręczą, jak i na dystansie sprawiają, że nadal może pełnić rolę stabilizatora drużyny.

 

Jarace Walker (11,6 PPG / 5,1 RPG / 2,5 APG) to bardzo wartościowy skrzydłowy dla współczesnej koszykówki. W obecnym sezonie rozegrał 76 meczów, notując także przechwyt w każdym spotkaniu i trafiając 37,4% rzutów za trzy. Jego wpływ na grę wykracza jednak daleko poza podstawowe statystyki.

Dzięki znakomitym warunkom fizycznym, mobilności i wszechstronności defensywnej potrafi kryć kilka pozycji, pomaga na tablicach oraz wnosi dużą energię po obu stronach parkietu. Średnia 5,1 zbiórki na mecz dobrze obrazuje jego aktywność i zaangażowanie w walkę o posiadania.

W ataku nie potrzebuje dużej liczby rzutów, aby być efektywnym. Zdobywał 11,6 punktu przy niespełna 10 próbach z gry na mecz, a rozwijający się rzut za trzy sprawia, że jest wartościowym zawodnikiem bez piłki. Szczególnie imponująco wyglądał w drugiej części sezonu, gdy seryjnie trafiał z dystansu na bardzo wysokiej skuteczności.

Walker wnosi również dodatkową wartość jako kreator gry. Jego 2,5 asysty na mecz nie oddają w pełni jakości podejmowanych decyzji i umiejętności tworzenia okazji kolegom, które należą do jego najmocniejszych atutów. Według danych Basketball Index był jednym z najlepszych skrzydłowych NBA pod względem jakości tworzonych okazji dla partnerów i znalazł się w ścisłej czołówce ligi w metryce Passing Creation Quality.

To typ zawodnika, który nie musi dominować piłki, aby wpływać na wynik spotkania. Łączy obronę, zbiórki, podania i coraz pewniejszy rzut z dystansu, dzięki czemu wykonuje wiele zadań pomagających drużynie wygrywać.

 

Obi Toppin (11,6 PPG / 4,4 RPG / 2,3 APG) – Dynamiczny skrzydłowy, który najlepiej funkcjonuje w szybkim tempie gry. Jego największym atutem jest bieganie do kontrataków i wykorzystywanie otwartej przestrzeni, gdzie dzięki świetnemu atletyzmowi regularnie zdobywa łatwe punkty przy obręczy. Nie potrzebuje wielu posiadań ani dużej liczby zagrywek pod siebie, ponieważ większość punktów zdobywa po podaniach partnerów, ścięciach i w sytuacjach transition.

Skutecznie kończy akcje w pobliżu kosza, utrzymując wysoką efektywność rzutową, a jednocześnie coraz lepiej rozciąga grę dzięki rozwijającemu się rzutowi za trzy punkty. Dokłada również solidną pracę na tablicach oraz dużo energii po obu stronach parkietu. To zawodnik, który idealnie uzupełnia zespoły grające szybko i posiadające kreatorów potrafiących wykorzystać jego ruch bez piłki oraz grę nad obręczą.

 

Corey Kispert (9,2 PPG / 2,3 RPG / 1,6 APG) – Bardzo wartościowy snajper, który dzięki swojej skuteczności zza łuku stale wymusza uwagę obrońców na obwodzie. W sezonie 2025/26 notował 9,2 punktu, 2,3 zbiórki i 1,6 asysty na mecz, trafiając 36,7% rzutów za trzy.

Jego największą wartością nie są jednak same liczby, lecz wpływ na funkcjonowanie ofensywy. Kispert świetnie porusza się bez piłki, wychodzi po zasłonach i rozciąga defensywę rywali, tworząc więcej miejsca dla zawodników atakujących obręcz. W takim składzie pełni rolę klasycznego „floor spacera”, który karze przeciwników za każdą pomoc w obronie.

Dodatkowo wyróżnia się wysoką efektywnością – trafiał 46,7% rzutów z gry i nie potrzebuje wielu posiadań ani częstego kozłowania, aby regularnie dostarczać punkty. Gdy złapie rytm, potrafi także przejąć większą odpowiedzialność w ataku i seryjnie trafiać z dystansu.

W tak skonstruowanej drużynie jego zadaniem jest zapewnianie czystego spacingu, utrzymywanie płynności ofensywy oraz punktowanie bez konieczności dominowania piłki, co czyni go idealnym uzupełnieniem gwiazd kreujących grę i zawodników operujących bliżej kosza.

 

Kris Murray (5.8 PPG / 3.6 RPG / 1.4 APG) – Solidny skrzydłowy, który wnosi wartość przede wszystkim poprzez obronę, zbiórki i inteligentną grę bez piłki. Nie potrzebuje wielu posiadań, by być efektywnym, dzięki czemu dobrze uzupełnia zawodników o większej roli ofensywnej. Gra zespołowo, podejmuje właściwe decyzje i potrafi bronić kilku pozycji, zapewniając elastyczność po obu stronach parkietu. Jego aktywność na tablicach i gotowość do wykonywania mniej widowiskowych zadań pomagają drużynie zdobywać dodatkowe posiadania i utrzymywać odpowiednią organizację gry. Choć nadal rozwija rzut z dystansu, poprawił skuteczność wykończenia akcji i pozostaje wartościowym zawodnikiem rotacji. To typowy „glue guy” – gracz, którego wpływ na zespół wykracza poza statystyki i który podnosi jakość gry dzięki pracowitości, dyscyplinie oraz zrozumieniu swojej roli.

 

Gradey Dick (6.0 PPG / 1.9 RPG / 0.7 APG) – Kolejny gracz, który daje rzut i ruch bez piłki. W tej drużynie jest bardzo dobrym elementem rotacyjnym do utrzymywania tempa i szerokości ataku. W tej serii nie jest częścią rotacji. 

Walter Clayton Jr. (7.8 PPG / 2 RPG / 4 APG) – pełni rolę świeżego ball-handlera i gracza od organizacji gry w krótszych fragmentach. To zawodnik, który dobrze pasuje do drużyny z wieloma opcjami, bo nie musi od razu brać na siebie całej odpowiedzialności. W tej serii nie jest częścią rotacji. 

Jaden Hardy (9.2 PPG / 1.5 RPG / 1.0 APG) – Gracz o ofensywnym instynkcie, który potrafi wejść z ławki i dać punkty bardzo szybko. Jego rola jest prosta: podnieść tempo, zaatakować słabsze ogniwo obrony i dać drużynie dodatkową iskrę. W tej serii nie jest częścią rotacji. 

 

Rotacje

Kluczowe rotacje

S5 Ofensywne nastawienie + gonienie wyniku - Murray / Suggs / Green / Avdija / Holmgren

S5 Defensywne nastawienie + Death Lineup - Murray / Suggs / Avdija / Buzelis / Holmgren

 

Murray odpoczywa I - Suggs / Green / Avdija / Buzelis / Holmgren

Murray odpoczywa II - Suggs / Green / Avdija / Walker lub Toppin / Holmgren

 

Avdija odpoczywa I - Murray / Suggs / Green / Buzelis / Holmgren

Avdija odpoczywa II - Murray / Suggs / Kispert lub Toppin / Buzelis lub Walker / Holmgren

 

Holmgren odpoczywa I - Murray / Suggs / Avdija / Buzelis / Vucevic 

Holmgren odpoczywa II - Murray / Suggs / Avdija / Buzelis / Walker

 

Suggs odpoczywa I - Murray / Green / Buzelis / Avdija / Holmgren

Suggs odpoczywa II - Murray / Avdija / Kispert lub Toppin / Buzelis / Holmgren

 

Rozwiązywanie słabości w rotacjach

Bez Cheta — do rotacji wchodzi Vučević, a obok niego pojawiają się Buzelis lub Walker, w zależności od potrzeb (wzmocnienie defensywy).

 

Nierówny Green — Green wypada z rotacji, a jego miejsce zajmuje bardziej klasyczny strzelec (Kispert), zawodnik zwiększający dynamikę gry (Buzelis, Toppin), gracz „spinający” lineup i poprawiający balans ustawienia (Kris Murray) lub gdy potrzeba wielkości (Walker lub Vucević).

 

Avdija odpoczywa — jego minuty przejmuje:

• Green — gdy potrzebny jest zawodnik do wzmocnienia ofensywy,
• Kispert — dla poprawy spacingu,
• Walker — przy nastawieniu na  fizyczność.

 

Murray i Chet out — główną rolę kreatora przejmuje Avdija, wspierany przez Suggsa. Pod koszem funkcjonuje duet Vučević i Buzelis, a rotacja dostosowywana jest do potrzeb:

• Kispert dla spacingu,
• Green do dynamicznej ofensywy,
• Toppin dla dynamiki i gry w transition,
• alternatywnie Kris Murray dla stabilizacji ustawienia.

 

Avdija i Chet out — na boisku pozostają Murray i Suggs jako fundament defensywy oraz organizacji gry. Rotację uzupełniają warianty:

• Green / Buzelis / Vucević,
• Kispert / Buzelis / Vucević,
• lub Buzelis / Walker / Vučević — zależnie od potrzeb ofensywnych i matchupu.

 

Murray i Suggs out —. W takim wariancie grę prowadzi Avdija, częściową rolę kreacji gry (głównie dla siebie) przejmuje Green. Uzupełnieniem ustawienia powinni być Buzelis / Holmgren, a także Toppin (dla większej dynamiki), Kispert (spacing), Kris Murray (stabilizacja i glue guy).

 

Dystrybucja minut

Murray - 30 - 35 minut (~32)

Suggs - 30 - 35 minut (~34)

Green - 25 - 35 minut (~30) 

Avdija - 30 - 35 minut (~35)

Holmgren - 30 - 35 minut (~35)

Buzelis 20 - 30 minut (~30)

Vucević - 10 -15 minut (~10)

Walker - 5 - 12 minut (~10) 

Kispert - 8 - 12 minut (~10)

Toppin 5 - 10 minut (~10)

K. Murray - 0 - 5 minut (~4)

Dick - (DNP)

Hardy - (DNP)

Clayton - (DNP)

 

Gameplan

Ofensywa 

Rotacja na finał nie będzie znacząco odbiegać od tej, która została przygotowana na spotkanie przeciwko Clippers. Portland Trail Blazers pozostaną wierni swojej filozofii gry określanej mianem „Catch Us If You Can” — systemowi opartemu na nieustannym tempie, agresji i wywieraniu presji na przeciwniku przez pełne 48 minut.

Fundamentem tej strategii pozostaje wysoka intensywność w defensywie. Celem jest systematyczne wybijanie rywali z rytmu poprzez agresywną obronę na piłce, aktywne ręce w liniach podań, wymuszanie strat, kontestowanie każdego rzutu oraz nieustanne skracanie czasu potrzebnego przeciwnikowi na podejmowanie decyzji. Każdy przechwyt, zbiórka defensywna czy wymuszona strata mają natychmiast inicjować kontratak. Priorytetem jest błyskawiczne przejście do ofensywy i wykorzystywanie momentów, w których obrona przeciwnika nie zdążyła jeszcze wrócić do odpowiedniego ustawienia.

Denver będzie musiało przez cały mecz mierzyć się z falami niezwykle dynamicznych i atletycznych zawodników. Deni Avdija, Jalen Suggs, Dejounte Murray, Jalen Green, Matas Buzelis oraz Obi Toppin gwarantują stałą presję na obręcz oraz nieustanne zagrożenie w otwartej grze. W większości ustawień na parkiecie znajdzie się jednocześnie przynajmniej trzech zawodników z tej grupy, co pozwoli utrzymać wysokie tempo niezależnie od zmian personalnych.

Szczególnie istotne mogą okazać się przewagi generowane przez wysokich zawodników Blazers. Zarówno Chet Holmgren, jak i Jarace Walker dysponują mobilnością oraz szybkością niespotykaną u większości graczy na swoich pozycjach. W sytuacjach przejściowych mogą oni regularnie wyprzedzać przypisanych do nich obrońców, zwłaszcza jeśli po drugiej stronie znajdzie się Nikola Jokić, którego największe atuty nie leżą w szybkim powrocie do defensywy ani bronieniu otwartej przestrzeni.

Założeniem Portland jest zdobywanie punktów tak szybko, jak pozwalają na to okoliczności, a następnie natychmiastowy powrót do obrony. W wielu sytuacjach część zawodników pozostanie wysoko na połowie rywala, utrudniając wyprowadzenie akcji już od pierwszego podania i zmuszając Denver do rozpoczynania ofensywy pod presją.

Jeżeli szybki atak nie będzie dostępny, Blazers płynnie przejdą do bardziej kontrolowanej ofensywy pozycyjnej. W takich sytuacjach Dejounte Murray, Deni Avdija lub Jalen Suggs przejmą rolę głównych kreatorów, inicjując Motion Offense opartą na ciągłym ruchu zawodników, wymianie pozycji oraz szybkim przemieszczaniu piłki. Priorytetem pozostanie znalezienie najwyżej wartościowego rzutu zamiast wymuszania indywidualnych akcji.

Jednym z głównych elementów half-court offense pozostanie pick and roll z Murrayem jako głównym ball-handlerem. Równie istotną rolę odegra jednak Avdija, którego połączenie siły fizycznej, umiejętności atakowania obręczy i coraz lepszego playmakingu czyni wyjątkowo trudnym do zatrzymania. Jego penetracje mają zmuszać obronę do rotacji, otwierając zarówno możliwości wykończenia akcji pod koszem, jak i tworząc dogodne sytuacje dla partnerów ustawionych na obwodzie.

W ofensywnym arsenale znajdą się również bardziej zaawansowane warianty pick and rolla, takie jak stack pick and roll, spain pick and roll, spread pick and roll oraz empty-side pick and roll. Każde z tych rozwiązań zostało zaprojektowane w celu maksymalnego obciążenia komunikacji defensywnej rywala i zmuszania obrońców do podejmowania decyzji pod presją czasu. Im więcej rotacji i zmian krycia będzie musiało wykonać Denver, tym większe prawdopodobieństwo popełnienia błędu.

Kluczowe znaczenie będzie miała także reakcja na pomoc w defensywie. Każda sytuacja, w której obrona zdecyduje się agresywnie pomagać przy piłce lub odpuścić zawodnika bez piłki, ma zostać natychmiast wykorzystana. Niepilnowany gracz będzie zobowiązany do aktywnego pokazania się do podania — poprzez cut pod kosz, relokację na obwodzie lub zajęcie pozycji umożliwiającej szybkie zakończenie akcji. Filozofia Portland opiera się na konsekwentnym karaniu każdej spóźnionej rotacji i każdego błędu w ustawieniu defensywnym.

Szczególną rolę odegra ścinanie pod kosz. Przy praktycznie każdym pick and rollu pierwszą reakcją zawodników bez piłki będzie poszukiwanie wolnej przestrzeni za linią obrony. Konstrukcja defensywna Denver sprawia, że zespół nie dysponuje elitarnym rim protectorem zdolnym do regularnego neutralizowania tego typu zagrożeń. W rezultacie Avdija, Buzelis, Green, Toppin, Holmgren czy Walker będą jeszcze agresywniej atakować przestrzeń pod koszem niż w poprzednich spotkaniach.

Dodatkowo obecność kreatorów takich jak Murray, Avdija i Suggs pozwala regularnie wykorzystywać nawet niewielkie błędy ustawienia defensywy. Każda próba zamknięcia penetracji może prowadzić do podania na obwód, a następnie kolejnego ataku lub dodatkowego podania do zawodnika ścinającego pod kosz. W efekcie obrona Denver będzie zmuszona do podejmowania kolejnych decyzji w bardzo krótkim czasie, co zwiększa ryzyko popełnienia błędów.

Portland będzie również konsekwentnie polować na mismatche. Szczególnie dużo swobody otrzyma Jalen Green, którego eksplozywność, szybkość pierwszego kroku oraz zdolność do kreowania rzutu z kozła czynią go jednym z najbardziej niebezpiecznych zawodników w sytuacjach jeden na jednego. Izolacje dla Greena mają być jednak środkiem do osiągnięcia przewagi, a nie celem samym w sobie — każda pomoc defensywna będzie automatycznie uruchamiała kolejne opcje ofensywne.

Ze względu na ogromne obciążenie minutowe Jalena Brunsona i Nikoli Jokicia, właśnie ci zawodnicy znajdą się w centrum uwagi ofensywnej Portland.

Jeżeli Brunson będzie krył głównego ball-handlera, podstawowym założeniem stanie się natychmiastowe angażowanie go w pick and rolle. W przypadku switchu Blazers będą konsekwentnie atakować Brunsona w izolacjach. Każda próba pomocy otworzy przestrzeń dla ścinających zawodników lub strzelców ustawionych na obwodzie. Jeżeli Denver zdecyduje się przechodzić over, piłka ma zostać natychmiast skierowana do ataku przeciwko obrońcy znajdującemu się w ruchu. W przypadku hedge priorytetem stanie się short roll oraz stworzenie przewagi liczebnej w środkowej części boiska.

Równie istotne będzie ciągłe angażowanie Nikoli Jokicia w akcje rozgrywane daleko od kosza. Każdy wysoki Portland posiada umiejętności pozwalające rozciągać grę, co utrudnia Jokiciowi pozostawanie w pobliżu obręczy. W zależności od ustawienia Blazers będą egzekwować spread pick and roll, spain pick and roll oraz empty-side pick and roll, konsekwentnie zmuszając serbskiego centra do bronienia w przestrzeni i podejmowania decyzji w ruchu.

Jest to szczególnie ważne, ponieważ największą wartością Jokicia w defensywie pozostaje inteligencja i czytanie gry, natomiast znacznie mniej komfortowo funkcjonuje on w sytuacjach wymagających wielokrotnych rotacji, szybkich zmian kierunku czy obrony przeciwko dynamicznym zawodnikom atakującym z pełną prędkością. Portland będzie dążyć do maksymalnego zwiększenia liczby takich sytuacji w trakcie meczu.

Dodatkowym celem będzie stopniowe budowanie zmęczenia kluczowych zawodników Denver. Nieustanne tempo gry, ciągłe bieganie do kontrataków, wielokrotne akcje pick and roll oraz konieczność wykonywania kolejnych rotacji defensywnych mają sprawić, że w drugiej połowie spotkania Nuggets będą zmuszeni podejmować coraz trudniejsze decyzje przy coraz mniejszym poziomie energii. Filozofia Portland zakłada bowiem, że przewaga nie musi zostać wypracowana w pojedynczej akcji — może zostać zbudowana poprzez konsekwentne zmuszanie rywala do wykonywania dziesiątek dodatkowych sprintów i obronnych rotacji.

Jednocześnie Blazers świadomie będą ograniczać liczbę izolacji dla skrzydłowych. Priorytetem pozostanie ofensywa oparta na ruchu piłki, atakowaniu przewag i zmuszaniu całej defensywy Denver do pracy. Im więcej obrońców zostanie zaangażowanych w pojedynczą akcję, tym większa szansa na stworzenie wysokoprocentowej sytuacji rzutowej. Celem nie jest wygrywanie pojedynków jeden na jednego, lecz systematyczne rozbijanie struktury defensywnej Nuggets poprzez tempo, ruch i nieustanne wymuszanie trudnych decyzji.

 

Defensywa 

Plan defensywny Portland Trail Blazers

Defensywa Portland Trail Blazers będzie w tej serii skoncentrowana przede wszystkim na neutralizowaniu dwóch zawodników: Nikoli Jokicia oraz Jalena Brunsona. To właśnie oni stanowią fundament ofensywy Denver Nuggets i odpowiadają za zdecydowaną większość kreacji zarówno dla siebie, jak i dla partnerów. Założeniem Blazers jest wymuszenie sytuacji, w której pozostali gracze Nuggets będą zmuszeni do samodzielnego podejmowania decyzji ofensywnych i kreowania akcji poza swoim standardowym zakresem obowiązków, nie zaś wykorzystywanie sytuacji wykreowanych przez liderów Nuggets.

Kluczowym celem nie jest całkowite zatrzymanie Jokicia i Brunsona — co przy klasie obu zawodników byłoby nierealistyczne — lecz ograniczenie ich wpływu na funkcjonowanie całej ofensywy Denver. Im więcej posiadań zakończy się indywidualnymi próbami zdobywania punktów przez tych zawodników, a nie wykreowanymi okazjami dla partnerów, tym większe szanse Portland na kontrolowanie przebiegu spotkania.

 

Obrona przeciwko Nikoli Jokiciowi

Podstawowym założeniem przy kryciu Nikoli Jokiciu będzie gra jeden na jednego przez zdecydowaną większość meczu. Portland nie zamierza automatycznie podwajać serbskiego centra przy każdym kontakcie z piłką, ponieważ właśnie takie reakcje najczęściej uruchamiają jego elitarny playmaking.

Pomoc defensywna będzie stosowana selektywnie i wyłącznie w określonych sytuacjach. Podwojenia mogą pojawiać się wtedy, gdy na parkiecie znajdą się zawodnicy o ograniczonym zagrożeniu rzutowym lub gdy spacing Denver zostanie odpowiednio zawężony. Nawet w takich przypadkach pomoc nie będzie następowała natychmiast po otrzymaniu piłki przez Jokicia. Defensywa ma reagować dopiero w momencie, gdy rozpocznie on kozłowanie, zacznie zdobywać głębszą pozycję lub będzie zmuszał obrońcę do cofania się w kierunku obręczy.

Najważniejszym zadaniem obrońcy pozostaje ograniczenie możliwości podawania. Priorytetem jest zamykanie linii podań, aktywna praca rąk oraz utrudnianie dostrzegania partnerów przez Jokicia. Portland jest gotowe zaakceptować część punktów zdobywanych przez niego indywidualnie, jeżeli alternatywą miałoby być stworzenie serii łatwych sytuacji dla strzelców Denver.

Dodatkowo przeciwko Jokiciowi będzie stosowana ciągła rotacja obrońców. Ma ona dwa cele. Po pierwsze, utrzymanie wysokiego poziomu energii i fizyczności przez całe spotkanie. Po drugie, uniemożliwienie Jokiciowi przyzwyczajenia się do jednego rodzaju krycia.

W momencie pojawienia się na parkiecie Jarace'a Walkera jego priorytetem staje się walka z Jokiciem. Walker ma wykorzystywać swoją siłę fizyczną, mobilność i aktywność, nieustannie utrudniając zajmowanie pozycji oraz zmuszając serbskiego centra do pracy przed otrzymaniem piłki. Podobną rolę pełnić będzie Nikola Vučević, którego zadaniem pozostaje absorbowanie fizycznych pojedynków oraz ograniczanie komfortu Jokicia w grze tyłem do kosza.

Szczególny nacisk zostanie położony na walkę o pozycję jeszcze przed podaniem. Im dalej od preferowanych miejsc otrzyma piłkę Jokić, tym mniej czasu pozostanie Denver na rozwinięcie akcji i tym większa szansa na wymuszenie trudnych decyzji pod presją czasu.

 

Obrona przeciwko Jalenowi Brunsonowi

Drugim filarem planu defensywnego jest maksymalne utrudnienie funkcjonowania Jalenowi Brunsonowi.

Głównym obrońcą Brunsona będzie Jalen Suggs, który otrzyma zadanie wywierania ciągłej presji od pierwszej do ostatniej minuty swojej obecności na parkiecie. Obrona rozpoczyna się już przed przekroczeniem połowy boiska. Celem nie jest wyłącznie utrudnianie rozegrania konkretnej akcji, ale systematyczne odbieranie czasu z zegara, zmuszanie Brunsona do dodatkowego kozłowania oraz ograniczanie liczby komfortowych decyzji ofensywnych.

Po łatwo zdobytych punktach, zwłaszcza po kontratakach, Portland będzie regularnie stosować presję na całym boisku. Suggs oraz Dejounte Murray mają aktywnie atakować kozłującego, utrzymywać kontakt fizyczny oraz konsekwentnie odcinać drogę do środka parkietu.

Założeniem jest wypychanie Brunsona w kierunku linii bocznych, zmuszanie go do korzystania z obu rąk i ich ciągłej zmiany w trakcie kozłowania oraz ograniczanie możliwości wejścia w półdystans czy ustawienie się niepilnowanym do rzutów zza łuku rzutów za trzy, gdzie jest najbardziej niebezpieczny jako kreator i strzelec.

Jeżeli akcja przejdzie do ustawionej ofensywy pozycyjnej, część obowiązków przejmie Dejounte Murray. Dzięki połączeniu wzrostu, długości ramion i mobilności zarówno Murray, jak i Suggs posiadają profil fizyczny pozwalający skutecznie utrudniać Brunsonowi oddawanie komfortowych rzutów.

Celem nie jest wyłącznie kontestowanie prób rzutowych. Równie ważne pozostaje wymuszanie oddawania rzutów nad wyciągniętymi rękami obrońców oraz eliminowanie sytuacji, w których Brunson może swobodnie zatrzymać się na półdystansie lub wykorzystać swoje ulubione zmiany tempa.

 

Obrona pick and roll

Znaczna część ofensywy Denver opierać się powinna na akcjach pick and roll, dlatego ich neutralizacja będzie jednym z najważniejszych elementów całego planu.

Podstawowym celem nie jest całkowite zatrzymanie akcji po zasłonie, lecz spowolnienie jej rozwoju i zmuszenie atakujących do podejmowania kolejnych decyzji pod presją.

Najczęściej wykorzystywanym rozwiązaniem będzie agresywne show wykonywane przez obrońcę zawodnika stawiającego zasłonę, po którym nastąpi szybki powrót do tego zawodnika. Regularnie stosowany będzie również hedge, którego zadaniem jest chwilowe zatrzymanie kozłującego i zakłócenie rytmu całej akcji.

W wybranych ustawieniach, szczególnie przeciwko słabszym strzelcom, mogą pojawiać się również agresywne blitze. Takie rozwiązania będą jednak wykorzystywane selektywnie, aby nie otwierać niepotrzebnie przestrzeni dla pozostałych zawodników Nuggets.

Duży nacisk zostanie położony na agresywne przechodzenie nad zasłonami. Portland nie chce pozwalać Brunsonowi na komfortowe rzuty po koźle ani na swobodne wejścia w środkową część boiska. Każde przejście przez zasłonę ma odbywać się z maksymalną presją i kontaktem.

Jednocześnie zawodnicy przy weak side będą aktywnie absorbować zagrożenie, chwilowo pomagając przy penetracjach, po czym natychmiast wracając do swoich zawodników lub wykonując kolejną rotację. Celem jest ograniczenie przestrzeni dla kozłującego bez nadmiernego odsłaniania obwodu.

Dodatkowo Portland będzie regularnie wykorzystywać pre-switching. Dzięki temu odpowiedni obrońcy znajdą się we właściwych miejscach jeszcze przed postawieniem zasłony, co pozwoli ograniczyć przewagi generowane przez ofensywę Denver.

 

Presja, pułapki i wymuszanie błędów

Wybrane pułapki defensywne będą stosowane regularnie przez całe spotkanie.

Szczególnie agresywna presja pojawi się podczas przekraczania połowy boiska. Zadaniem obrońców będzie kierowanie zawodnika z piłką w stronę linii bocznej, ograniczanie dostępnych opcji podania oraz zmuszanie go do podejmowania decyzji w ograniczonej przestrzeni.

Dodatkową okazją do wywierania presji będą podania do narożników. Jeżeli zawodnik po otrzymaniu piłki nie zdecyduje się na natychmiastowy rzut, Portland będzie agresywnie skracać dystans i zamykać możliwość dalszego rozwijania akcji. Takie sytuacje mają prowadzić do strat, błędów kozłowania oraz wymuszonych podań pod presją.

Ważnym elementem strategii jest również wykorzystywanie długości i atletyzmu składu. Blazers dysponują grupą zawodników zdolnych do zajmowania dużej przestrzeni w obronie, co pozwala jednocześnie kontestować rzuty i utrudniać linie podań.

 

Obrona pozostałych zawodników Nuggets

Poza Brunsonem i Jokiciem żaden z zawodników Denver nie otrzymuje indywidualnego planu defensywnego.

Priorytetem pozostaje odcinanie ich od podań, zamykanie cutting lanes oraz wymuszanie gry przeciwko ustawionej obronie. Każde otrzymanie piłki ma być natychmiast kwestionowane poprzez agresywny closeout oraz fizyczną presję.

Jeżeli zawodnik nie zdecyduje się na szybki rzut, obrońca ma natychmiast skrócić dystans i utrudnić dalsze rozwijanie akcji. Celem jest ograniczenie liczby komfortowych decyzji oraz zwiększenie prawdopodobieństwa popełnienia błędu.

Każdy oddawany rzut musi zostać odpowiednio skontestowany. Priorytetem pozostaje szybkie zamknięcie przestrzeni, aktywna praca rąk oraz utrzymanie kontroli nad dalszym przebiegiem akcji. Po każdym closeoucie obowiązkowo wykonywany jest box out, którego celem jest ograniczenie zbiórek ofensywnych Denver i zakończenie posiadania po pierwszej próbie rzutowej.

 

Elementy zmienne i zarządzanie energią

Choć defensywa stanowi fundament tożsamości Portland, utrzymywanie maksymalnej intensywności przez pełne 48 minut nie jest możliwe.

W momentach wymagających chwilowego uspokojenia tempa wykorzystywana będzie matchup zone z płynnym przekazywaniem zawodników pomiędzy strefami. Rozwiązanie to pozwala ograniczyć obciążenie fizyczne bez rezygnowania z agresywności i aktywności w liniach podań.

Dodatkowo stosowany będzie uproszczony switching 1-4, szczególnie w ustawieniach z większą liczbą skrzydłowych i zawodników o podobnych warunkach fizycznych. Pozwala to ograniczyć liczbę rotacji oraz zmniejszyć liczbę przewag tworzonych przez ofensywę przeciwnika.

 

Cały plan defensywny opiera się na jednej zasadzie: Denver ma przez cały mecz funkcjonować poza swoją strefą komfortu. Każde podanie, każdy kozioł, każda zasłona i każda decyzja mają być wykonywane pod presją. Portland nie zamierza wygrywać pojedynczych posiadań, lecz konsekwentnie zwiększać poziom trudności każdej akcji ofensywnej Nuggets, licząc na to, że na przestrzeni całego spotkania przełoży się to na spadek efektywności, wzrost liczby strat i ograniczenie wpływu dwóch najważniejszych zawodników rywala.

 

Podsumowanie 

Ofensywa

• Ofensywa została zaprojektowana pod konkretne słabości defensywne Denver Nuggets.
• Priorytetem jest utrzymanie bardzo wysokiego tempa gry („Catch Us If You Can”).
• Agresywna defensywa ma generować kontrataki i łatwe punkty w transition.
• Stała presja na obręcz poprzez Avdiję, Greena, Suggsa, Murraya, Buzelisa i Toppina, a także Holmgrena czy Walkera.
• Wykorzystywanie przewagi atletyzmu i szybkości nad składem Nuggets.
• Regularne atakowanie Nikoli Jokicia w przestrzeni i zmuszanie go do podejmowania decyzji defensywnych w ruchu.
• Konsekwentne angażowanie Brunsona i Jokicia w akcje pick and roll.
• Szerokie wykorzystanie spread PnR, spain PnR, stack PnR i empty-side PnR.
• Nacisk na ścinanie pod kosz i karanie każdej pomocy defensywnej.
• Wykorzystywanie motion offense w sytuacjach, gdy szybki atak nie jest dostępny.
• Ciągłe polowanie na mismatche generowane przez zasłony i rotacje.
• Izolacje wykorzystywane głównie dla Jalena Greena na Jalenie Brunsonie lub innym słabszym obrońcy zespołu Nuggets.
• Ograniczenie izolacji skrzydłowych na rzecz ruchu piłki i atakowania przewag.
• Zmuszanie Denver do ciągłych rotacji i podejmowania trudnych decyzji defensywnych.
• Budowanie przewagi poprzez tempo, zmęczenie rywala i kumulowanie presji przez cały mecz.

Defensywa

• Defensywa została zaprojektowana pod dwóch kluczowych kreatorów Denver: Brunsona i Jokicia.
• Priorytetem nie jest zatrzymanie gwiazd, lecz ograniczenie ich wpływu na pozostałych zawodników.
• Jokić przez większość meczu broniony indywidualnie.
• Podwojenia Jokicia wyłącznie sytuacyjne i zależne od ustawienia personalnego Nuggets.
• Priorytetem przy Jokiciu jest zamykanie linii podań i ograniczanie kreacji.
• Stała rotacja obrońców przeciwko Jokiciowi dla utrzymania fizyczności i świeżości.
• Presja na Brunsona rozpoczyna się już przed przekroczeniem połowy boiska.
• Suggs i Murray odpowiadają za ciągłe wywieranie presji na piłce.
• Wypychanie Brunsona na boki i zmuszanie do gry na ograniczonej przestrzeni.
• Agresywne przechodzenie nad zasłonami w obronie pick and roll.
• Główne schematy pick and roll defense: show, hedge oraz okazjonalny blitz.
• Wykorzystanie pre-switchingu do neutralizowania przewag tworzonych przez zasłony.
• Aktywna pomoc ze słabej strony przy jednoczesnym ograniczaniu otwartych rzutów.
• Regularne pułapki przy linii bocznej oraz podczas przekraczania połowy boiska.
• Agresywna presja po podaniach do narożników.
• Odcinanie podań, cutting lanes i wymuszanie gry indywidualnej pozostałych zawodników Nuggets.
• Każdy rzut kontestowany, każdy closeout kończony boxoutem.
• Okresowe wykorzystanie matchup zone i switchingu 1-4 dla zarządzania energią zespołu.

Główna idea serii

• Ofensywa Portland atakuje największe słabości defensywne Denver.
• Defensywa Portland została bezpośrednio podporządkowana najmocniejszym stronom Denver.
• Celem jest zmuszenie Nuggets do gry poza ich strefą komfortu po obu stronach parkietu.
• Seria ma zostać rozegrana na warunkach Portland: wysokie tempo, wysoka fizyczność, ciągła presja i maksymalna liczba trudnych decyzji dla rywala.
• Założeniem nie jest wygrywanie pojedynczych akcji, lecz systematyczne budowanie przewagi poprzez egzekucję schematów przez pełne 48 minut.

 

Wynik: Pomimo tego, że Portland Trail Blazers nie są oczywistym faworytem w starciu z Denver Nuggets, uważam, że dzięki przygotowanemu i przedstawionemu powyżej gameplanowi mają realne argumenty przemawiające za wygraniem tej serii. Kluczowe znaczenie ma fakt, że zarówno założenia ofensywne, jak i defensywne zostały opracowane bezpośrednio pod charakterystykę Nuggets.

Ofensywa Portland została zaprojektowana tak, aby regularnie atakować największe słabości Denver — poprzez wysokie tempo gry, ciągłe angażowanie Nikoli Jokicia w akcje pick and roll, wykorzystywanie przewagi atletyzmu oraz konsekwentne atakowanie obręczy. Z kolei defensywa skupia się na ograniczeniu wpływu Nikoli Jokicia i Jalena Brunsona na funkcjonowanie całej ofensywy Nuggets, zmuszając pozostałych zawodników do przejęcia większej odpowiedzialności.

Szczególnie istotne mogą okazać się przewaga fizyczności, mobilności oraz głębi składu po stronie Portland. Blazers dysponują zawodnikami zdolnymi utrzymywać wysoką intensywność przez całą serię, co w połączeniu z gameplanem dopasowanym do słabości rywala powinno pozwolić im stopniowo budować przewagę.

Denver nadal posiada dwóch elitarnych liderów, dlatego należy spodziewać się długiej i wyrównanej rywalizacji. Uważam jednak, że lepsze dopasowanie taktyczne, przewaga atletyzmu oraz możliwość narzucenia własnego stylu gry powinny przechylić szalę zwycięstwa na stronę Portland.

Prognozowany wynik serii: Portland Trail Blazers 4–3 Denver Nuggets.

 

Powodzenia @LeweBiodroSmoka, zapraszam do dyskusji.

[LONGER01]

W dniu 15.05.2026 o 06:33, LONGER01 napisał(a):

@Ashigaru wrzucisz statystyki z play-offów?

Ponawiam prośbę, trzeci Twój opis i kolejny raz ani słowa nt występów Twoich zawodników w PO.

[LeweBiodroSmoka]

40 minut temu, LONGER01 napisał(a):

Ponawiam prośbę, trzeci Twój opis i kolejny raz ani słowa nt występów Twoich zawodników w PO.

a to ja szybko służę pomocą, zaoszczędzimy koledze czasu, bo się napracował tym laniem wody na około

jeśli nie ma tutaj pozostałych zawodników Portland, to dlatego, że nie spełniają kryteriów, choć chyba chodzi tu jedynie o Vuca, reszta po prostu w PO nie grała, ale mogłem kogoś pominąć niechcący

edit:

na sugestę @Ashigaru dodałem Vuca, Kisperta i no nawet Dicka, przepraszam za niedopatrzenie

l

lol

 

Edytowane 5 godzin temu przez LeweBiodroSmoka

[LeweBiodroSmoka]

no hej

to się porobiło, co? wygląda na to, że przez tyle lat mieliśmy w szeregach nieoszlifowawany diamencik, który tylko czekał na to aby pokazać światu swoje niezwykle walory i piszę to jakby bez krzty ironii, niemniej trochę nie dziwię się Jaśkowi, że czuł w opisach Ashiego mniejszą lub większą nutkę AI, bo gdy się czyta niektóre sentencje o poszczególnych graczach brzmi to jak coś w stylu "napisz mi szeroką analizę gracza x wykazując jego wszystkie walory, tylko pamiętaj o tym, że mają to być tylko walory,bo inaczej to dupa zbita"

"cześć Ashi, wyjaśnij co to dupa zbita"

oczywiście musi tutaj zajść tzw. "domniemanie autentyczności" tym bardziej, że niezbitych dowodów na takie zarzuty trudno będzie wykazać, dlatego zostawiam to reszcie do oceny, dla mnie jest  to tylko trochę podejrzane, ale nie tak bardzo jak to, że GM Blazers nie zdecydował się jednak pójść w nieco bardziej obiektywny wariant opisu i napisać coś szerzej o swoich mankamentach, bo - co nie jest żadnym wielkim odkryciem zważywszy na doświadczenie i wiek tego rosteru - jest ich od ciula i jeszcze trochę

nie wiem od czego nawet zacząć, musiałem przeczytać to wszystko jeszcze raz

- 2 hours later -

no dobrze, naprawdę piękna i ckliwa to jest historia, powiem szczerze, że Julia Roberts w Pretty Woman w duecie ze Shrekiem nie zrobiliby tak szybkiej kariery w drabinie społecznej jak nasi Portland, jeśli wszystko to co tu zostało napisane miałby się ziścić

postaram się jakoś to tak zgrabnie uszczuplić by przedstawić jak najwięcej konkretów, dobrze, że niedawno odkryłem Hoopology, to wiele ułatwia i polecam każdemu zacząć z niej korzystać, jest to kopalnia wiedzy w bardzo przystępnej i czytelnej formie

 

1. Doświaczenie w playoffach na tle Nuggets

Musicie mi wybaczyć, ale nie pamiętam do końca, którzy gracze Portland grali u nas w playoffach i jaki mają w nich staż, ale chyba nie będzie to odbiegało zbytnio od tego co się działo w realu, no... jedynie może być tylko gorzej dla naszych Blazers, bo tacy Suggs czy Chet na pewno dopiero debiutują, Toppin chyba też rok temu nie grał, Jalen Green to generalnie nie ma znaczenia czy grał czy nie, każde minuty dla tego gościa to swoisty strzał w kolano doprawiony dzidą w oko (czytających opis)

to może mniej więcej przedstawie jak to u mnie wygląda

z tego co pamiętam nie zrobiłem playoffów chyba tylko raz na samym początku, także Jok zagrał u nas sumarycznie pewnie jakieś minimum 20-25% więcej spotkań niż w realu, a jak to się przedstawia tylko na bazie rzeczywistych spotkań

Lp.	Gracz	Mecze w karierze (playoffs)	Mecze w 2025/26
1	Nikola Jokić	100	6
2	Jalen Brunson	84	17
3	Alex Caruso	69	15
4	Josh Hart	59	17
5	Tim Hardaway Jr.	54	6
6	Royce O'Neale	52	4
7	Jaylin Williams	42	15
8	Jerami Grant	40	5
9	Dean Wade	32	18
10	Kris Dunn	12	0

a jak to wygląda u naszych Blazers?

Lp.	Gracz	Mecze w karierze (playoffs)	Mecze w 2025/26
1	Obi Toppin	56	0
2	Chet Holmgren	48	15
3	Nikola Vučević	22	0
4	Dejounte Murray	21	0
5	Jarace Walker	21	0
6	Jalen Suggs	14	7
7	Jalen Green	11	4
8	Deni Avdija	5	5
9	Corey Kispert	5	5
10	Gradey Dick	3	3
11	Matas Buzelis	0	0

no, chyba wszystko tu widać, dość powiedzieć, że dwóch z czterech najbardziej doświadczonych w playofacch graczy gra w tej serii śladowe minuty, a Dejounte ostatni raz grał w 23' a wcześniej jeszcze w barwach Spurs w 18'

gracz na którym ma się opierać cała gra czyli Avdija ma sześć razy mniej spotkań niż Dean Wade

 

2. Wyobrażenia GMa Blazers vs rzeczywistość

Tak jak pisałem jednak mocno czuć tutaj jakby nutkę AI, bo opisy graczy, to swoista laurka, czasem można odnieść wrażenie, że czytasz o przyszłych pewniakach do HoF, prawda jest natomiast taka, że na dziś dzień tym HoFem ma szansę stać się jedynie Holmgren, o ile zdrowie mu pozwoli, odniosę się wybiórczo do fragmentów z tych opisów:

 

Avdija:

12 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Jest graczem, który wnosi na parkiet praktycznie wszystko: kreację dla kolegów, zbiórki, organizację szybkiego ataku, świetne podania oraz regularne zdobywanie punktów. To prawdziwy „Swiss Army Knife” – koszykarz zdolny odnaleźć się w każdej roli i wpływać na mecz na wiele różnych sposobów.

no bajeczka po prostu

fakty są natomiast takie, że to na pewno nie tyczy się wersji playoffowej Sejsmity, w drugich połowach serii ze Spurs zdobywał średnio 8ppg na 40fg% mając stosunek asyst do strat 2/2

https://www.nba.com/stats/player/1630166/traditional?Period=0&SeasonType=Playoffs&GameSegment=Second+Half

w czwartych kwartach prezentował się jeszcze słabiej:

https://www.nba.com/stats/player/1630166/traditional?Period=4&SeasonType=Playoffs&GameSegment=

tu dla porównania tylko same czwarte kwarty Brunsona:

https://www.nba.com/stats/player/1628973/traditional?Period=4

polecam sobie przyswoić te 0.5 straty żebym potem nie musiał powtarzać

to, że Deni nie był w żadnym meczu na plusie jest tylko dodatkiem, tak samo jak to, że w całej serii był -65, mając w też spore problemy z faulami (jeden folued out, raz 5 fauli, średnia 3.8)

stosunek asyst do strat w całej serii to 4.6/3.4

dla porównania Jok miał 9.5/3.8, Brunson 6.2/2.6 a Hart 4.8/1.9

 

Holmgren

 

12 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Chet Holmgren (17,1 PPG / 8,9 RPG / 1,7 APG / 2,4 BPG) to fundament defensywy zespołu i jeden z filarów całej organizacji. Jego unikalne połączenie wzrostu, długości ramion, mobilności oraz koszykarskiego IQ sprawia, że wpływa na grę w sposób, którego nie da się w pełni oddać samymi statystykami. Holmgren nie tylko chroni obręcz na elitarnym poziomie, ale również dzięki swojej wszechstronności jest w stanie skutecznie bronić na obwodzie, przejmować krycie po zmianach i neutralizować różne typy przeciwników.

W sezonie potwierdził swoją przynależność do ścisłej czołówki ligi, zdobywając miejsce w All-NBA Third Team oraz All-Defensive First Team. Wielu ekspertów uznaje go za jednego z dwóch najlepszych obrońców w całej NBA, a jego obecność na parkiecie całkowicie zmienia sposób, w jaki rywale atakują pomalowane. Dzięki doskonałemu timingowi, instynktowi i zdolności do kontestowania rzutów, Chet jest prawdziwym fundamentem defensywy, wokół której można budować mistrzowski system obronny.

Jego wartość nie kończy się jednak po bronionej stronie parkietu. Holmgren jest równie ważnym elementem ofensywy, ponieważ zapewnia spacing na pozycji podkoszowej i zmusza obrońców do respektowania jego rzutu. W tym sezonie osiągnął imponujący effective field goal percentage na poziomie 61,4%, co doskonale obrazuje jego skuteczność jako finishera. Potrafi kończyć akcje nad obręczą, wykorzystywać przewagę wzrostu w pobliżu kosza, a jednocześnie rozciągać grę, tworząc więcej miejsca dla partnerów.

 

no nie wiem, ja to czytając czuje się mocno zmieszany, po pierwsze tak jak zauważył @LONGER01 dlaczego podane są statystyki z rs? i co mnie niby obchodzi jakie on nagrody dostał, no Jok też dostał i niewiele to zmienia

to są naprawdę Twoje przemyślenia Ashi? sam to wymyśliłeś wszystko, a jeśli tak to serio uznałeś, że to warto wrzucić w kontekście walki z Nuggets?

fakty

Chet w drugich połowach serii ze Spurs:

https://www.nba.com/stats/player/1631096/advanced?PORound=3&GameSegment=Second+Half

w czwartych kwartach:

https://www.nba.com/stats/player/1631096/advanced?PORound=3&GameSegment=&Period=4

10.7/7.1/1.1blk i zaledwie 3 trafione trójki na 27%

w większości meczów na minusie a wszystko zwieńczone występem na 4 punkty 2 zbiórki i 2 straty w 32 minuty w najważniejszym meczu sezonu

 

Suggs

12 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Największą wartością Suggsa jest jego defensywa. Uznawany za jednego z najlepszych obrońców na swojej pozycji, potrafi skutecznie kryć wiele typów zawodników, wywierać nieustanną presję na piłce i utrudniać życie nawet najlepszym kreatorom gry rywali. Jego szybkość, siła fizyczna, zaangażowanie oraz doskonałe wyczucie sytuacji sprawiają, że jest prawdziwym liderem obrony obwodowej. Suggs nie tylko zatrzymuje swoich rywali, ale również podnosi poziom intensywności całej drużyny, wymuszając bardziej agresywny i zdyscyplinowany styl gry.

 

<aż muszę zapalić>

 

tak się włąśnie prezentujował Suggs i jego uniwersalność w kryciu "wielu typów zawodników"

a tak wygląda strzelecko

 

a tak w dwóch ostatnich spotkaniach serii

ale najważniejsze, że Marcusowi się podoba (sorry, musiałem)

 

Jalen Green

ułaa

 

a tak to wygląda sumarycznie

12 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

to najbardziej eksplozywny i dynamiczny strzelec w tym zestawieniu — zawodnik, który potrafi odmienić losy meczu w ciągu kilku minut. Jego szybkość, atletyzm i zdolność do seryjnego zdobywania punktów sprawiają, że jest jednym z najbardziej niebezpiecznych ofensywnie graczy na parkiecie. Gdy wpada w rytm, potrafi przejąć kontrolę nad spotkaniem i samodzielnie wygenerować run, który całkowicie zmienia jego przebieg.

 

Dejounte:

Jego nie chce mi się za bardzo czepiać, po pierwsze dlatego, że w dwa sezony zagrał  45 spotkań, a to mimo wszystko spora strata dla ligi

niestety także i tutaj nie da się za bardzo połączyć rzeczywistości z opisem, ostatnia kampania playoffowa Murraya skończyła się 3 lata temu w 5 grach, gdzie w dwóch ostatnich spotkaniach serii z Celtics zdobywał 18.5ppg na 53 TS będąc w nich łącznie -29

 

3. Kwestie pozostałe.

 

12 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

W ofensywnym arsenale znajdą się również bardziej zaawansowane warianty pick and rolla, takie jak stack pick and roll, spain pick and roll, spread pick and roll oraz empty-side pick and roll.

co to w ogóle k*** znaczy?

to są jakieś fragmenty ćwiczeń z VHS Chodakowskiej?

musisz Ashi wpaść na zlot pod koniec sierpnia i mi to wszystko dokładnie wytłumaczyć, takich terminów w tym opisie jest multum, więc albo mamy tu materiał na przyszłego szkoleniowca kadry albo coś to już szponcone

 

te założenia defensywne na dwójkę liderów Nuggets wydają się słuszne, tylko jakby brakuje kompletnie wykonawców do tej roboty, bo Cade się po Suggsie przejechał, a sam Suggs się skompromitował dosczętnie razem z resztą Magic

nikt w tej drużynie nie ma pewnej trójki w zasadzie to ciężko wytypować kogoś, kto rzucałby choćby na 38% być może byłby to Dejounte, ale tego nie da się zweryfikować

generalnie to z całego tego opisu na światło dziennie nie wylewa się za dużo dowodów na to, że Blazers mogą powalczyć choćby o 6 spotkań w tej serii, brakuje tutaj starimpact jak w mało której drużynie, gdzie powiedzmy najpewniejszy wydaje się Avdija, który w większości spotkań oddawał średnio po 14 rzutów, ale on miał obok siebie przynajmniej niezwykle efektywnego w tych PO - tututuuuuuuu - Scoota, Blazers nie mają nic. dawanie minut Greenowi z jego 29%usg i to efektywnościa połączoną z bb IQ to totalny dramat

nie widać też za dużo kreacji w tej ekipie, Deni się w tej roli nie sprawdził, a Dejounte nie da się nijak zweryfikować i zostaje nam... nic?

nie wiem poczekam na odpowiedź może coś się z tego jeszcze dla Blazers urodzi, na teraz to jest dżentelmenśkie 4-1 i to tak bardziej w stylu tegorocznych Knicks 

bardzo mnie w sumie zastanawiają te kwieciste opisy i skąd się to Tobie Ashi urodziło, bo przykładowo ja bym nie dał opsu Joka do tych PO w stylu przyszły top10 alltime jeden z najlepszych graczy w fazie PO w całej historii

bo to się zwyczajnie nie dodaje

no, ale może mnie (lub kogoś) przekonasz

 

tymczasem pozdrawiam

 

LBS

 

edit: przepraszam za literówki jak coś, naprawdę muszę lecieć do robo już

 

 

Edytowane 3 godziny temu przez LeweBiodroSmoka