ATF Ringless 1/8 RonnieArtestics vs mac

[P_M]

Składy:

8. RonnieArtestics

PG: Derrick Rose 10-11 
SG: Reggie Miller (1994/95)
SF: Dominique Wilkins 92-93 
PF: Gerald Wallace 09-10
C : Vlade Divac 01-02 
BENCH 1: Hedo Turkoglu 08-09
BENCH 2: Zach Randolph 10-11 
BENCH 3: CJ McCollum 18/19 

 

3. mac

PG: Damian Lillard 18/19
SG: Jeff Hornacek  91/92
SF: Gordon Hayward 16/17
PF: Andriej Kirilenko 03/04
C : Victor Wembanyama (Spurs 2025/26)
BENCH 1: Clifford Robinson 94/95

BENCH 2: Hersey Hawkins 90/91 
BENCH 3: Amen Thompson 25/26

Edytowane 28 Czerwca przez P_M

[RonnieArtestics]

Zdecydowanie przedwczesny finał. Powodzenia przyjacielu, na pierwszy rzut oka mam chyba dużo lepszą ławkę rezerwowych i pokonam Cię głębią niczym klasyczni Pacers, lub też Knicks’26 vs Wemby. Na kluczowe defensywne posiadanie wystawiam Hedo Turkoglu zamiast Sochana. 

Edytowane 24 Czerwca przez RonnieArtestics

[mac]

Opis mojej druzyny po dlugiej rozmowie z gpt, ktory finalnie stworzyl wersje na podstawie naszej dyskusji, ktora mi odpowiada:

 

Na pierwszy rzut oka ten skład może wydawać się mniej imponujący od drużyn złożonych z większej liczby
MVP czy Hall of Famerów. Moim zdaniem jest jednak dokładnie odwrotnie. Nie został zbudowany jako zbiór
najlepszych nazwisk, lecz jako system idealnie dopasowanych elementów odpowiadający współczesnej
koszykówce.

Największą zaletą tej drużyny nie jest nawet Victor Wembanyama czy Damian Lillard. Największą zaletą jest
fit.

Każdy zawodnik został dobrany pod konkretną rolę i jednocześnie potrafi funkcjonować w kilku różnych
systemach. Drużyna może grać klasyczny high pick and roll, motion offense, five-out, switch everything czy
small-ball bez konieczności wymiany połowy składu. To ogromna przewaga w serii playoffowej, gdzie
możliwość ciągłego dostosowywania się do przeciwnika jest często ważniejsza od czystego talentu.

Ofensywa nie opiera się wyłącznie na Damianie Lillardzie. Oczywiście to on jest głównym kreatorem i
jednym z najlepszych rozgrywających pick and roll swojej ery, ale nie musi przez cały mecz grać hero ball, jak
często robił to w Portland. W tym składzie otaczają go zawodnicy o bardzo wysokim koszykarskim IQ.

Jeff Hornacek nie jest wyłącznie elitarnym strzelcem. To drugi rozgrywający zespołu, który po zejściu Lillarda
może przejąć prowadzenie ataku. Gordon Hayward pełni rolę secondary creatora i jednego z najlepszych
connectorów w lidze. Andriej Kirilenko jest kolejnym świetnym decydentem z piłką, a nawet Hersey Hawkins
potrafi kreować dla innych znacznie lepiej, niż sugeruje jego reputacja. W praktyce niemal każdy zawodnik
tej rotacji potrafi podjąć właściwą decyzję z piłką, dzięki czemu ofensywa nie zatrzymuje się po pierwszym
podaniu.

Jednocześnie niemal cała rotacja zapewnia znakomity spacing. Lillard jest jednym z najlepszych shooterów w
historii NBA. Hornacek rozegrał sezon niemal na poziomie 50/40/90. Hawkins rzucał około 47/40/87.
Hayward był znakomitym strzelcem i graczem bez piłki. Clifford Robinson jako jeden z pierwszych stretch
bigów rozciąga grę również z pozycji podkoszowej. Nawet Wembanyama musi być broniony daleko od
kosza. Jedynie Kirilenko i Amen Thompson nie są elitarnymi shooterami, ale ich pozostałe atuty wielokrotnie
rekompensują ten fakt.

To właśnie spacing sprawia, że ogromnie zyskuje Amen Thompson. W Houston często funkcjonował w
ograniczonej przestrzeni i musiał kreować atak w zespole z przeciętnym spacingiem. Tutaj jego rola jest
znacznie prostsza. Może skoncentrować się na tym, co robi najlepiej: atakowaniu wolnych przestrzeni,
cutach, zbiórkach, przejmowaniu krycia i bronieniu najlepszych zawodników rywali. Dzięki temu jego
wartość rośnie jeszcze bardziej.

Największym koszmarem dla rywali byłby jednak duet Lillard–Wembanyama.
Lillard należy do ścisłej czołówki rozgrywających pick and roll ostatnich dwóch dekad. Jego zasięg rzutu
zmusza centra do wychodzenia bardzo wysoko, co otwiera ogromne przestrzenie za plecami obrony. W
Portland przeciwnicy często odpowiadali trapami i blitzami, ponieważ klasyczny drop coverage kończył się
seryjnymi pull-up trójkami. Problem polegał na tym, że po oddaniu piłki brakowało zawodników zdolnych
regularnie karać obronę grającą w przewadze.

Tutaj wygląda to zupełnie inaczej.

Jeżeli rywale trapują Lillarda, piłka trafia do Wembanyamy, który podejmuje decyzje w sytuacji 4 na 3. Jeżeli
grają switch, powstaje mismatch dla Lillarda lub Wembanyamy. Jeżeli zostają w dropie, Lillard karze ich
rzutami z dystansu. Każda odpowiedź obrony prowadzi do kolejnego problemu.

Defensywnie skład wygląda równie imponująco.

Jedynym wyraźnie słabszym obrońcą jest Lillard, ale cała konstrukcja zespołu została przygotowana tak, aby
ten problem maksymalnie ograniczyć. Wembanyama jest elitarnym rim protectorem. Kirilenko należy do
najbardziej wszechstronnych obrońców XXI wieku. Amen Thompson może kryć praktycznie każdą pozycję na
obwodzie. Hayward, Hornacek i Hawkins nigdy nie byli spektakularnymi defensorami, ale byli niezwykle
zdyscyplinowani i bardzo rzadko popełniali błędy w rotacjach. Clifford Robinson zapewnia dodatkową
mobilność oraz możliwość grania różnymi ustawieniami.

Dzięki temu Lillard może zostać ukryty na zawodnikach pełniących głównie rolę shooterów 3&D, podczas
gdy najtrudniejsze zadania przejmują pozostali defensorzy. Nawet jeśli przeciwnik spróbuje atakować
Lillarda poprzez pick and roll, za nim czekają Wembanyama, Kirilenko i Amen Thompson, którzy należą do
najlepszych pomocników defensywnych w całym drafcie.
Największym atutem tej drużyny jest jednak elastyczność. Można zamknąć mecz klasyczną piątką z
Hornackiem. Można zwiększyć defensywę wprowadzając Amena. Można przejść na five-out z Cliffordem
Robinsonem. Można grać przez Lillarda, przez Wembanyamę lub oprzeć ofensywę na motion offense i
szybkim ruchu piłki.

Większość fantasy draftów wygrywa się nazwiskami. Ten skład został zbudowany inaczej. Każdy zawodnik
wzmacnia pozostałych. Nie ma konfliktu ról, nie ma potrzeby dzielenia graczy na pierwszą, drugą i trzecią
opcję. Jest jeden organizm, w którym piłka i odpowiedzialność przechodzą do tego, kto w danym momencie
ma największą przewagę. Właśnie dlatego uważam, że jest to jedna z najlepiej skonstruowanych drużyn w
całym drafcie pod względem współczesnej koszykówki playoffowej.

[julekstep]

nie jara mnie (tak jak niektórych) duet wingów Hornacek & Hayward
nie jara mnie Lillard jako lider ofensywy
w miarę jara mnie ławka (profilowo super, ale ten Cliff był strasznym kasztanem w PO)
bardzo jara mnie duet podkoszowych (najlepsza defensywnie para podkoszowych w zabawie)

u Ronniego nie jara mnie za bardzo nic tbh (wiadomo Miller zawsze na propsie + Rose MVP też spoko, ale reszta totalne meh jak dla mnie)

 

[RonnieArtestics]

Ja nie miałem czasu w ten weekend więc nie będę nic teraz zdradzać jak gram i  se powalczę w drabince przegranych, bo uznaje team maca za top3 w zabawie tak czy siak. Do zobaczenia w finale @mac

Edytowane 28 Czerwca przez RonnieArtestics

[mac]

17 minut temu, RonnieArtestics napisał(a):

Ja nie miałem czasu w ten weekend więc nie będę nic teraz zdradzać jak gram i  se powalczę w drabince przegranych, bo uznaje team maca za top3 w zabawie tak czy siak. Do zobaczenia w finale @mac

Dziekuje i do zobaczenia

[antek]

Fajna wyrównana para. 

@RonnieArtesticsmiał pecha co do picku, nie miał już nikogo kto znacząco mógłby robić różnice więc poszedł w euroligowy- kolektywny skład. Każdy zawodnik ma na wysokim poziomie jakiś unikalny skill. Najbardziej brakuje obrony pomalowanego, choć Divac był w tym całkiem niezły.

@macpoczątek bomba, potem też fajnie uzupełniony skład. Podobnie jak Ronnie ma na prawdę uniwersalny szeroki skład. Na plus dla niego na pewno line upy defensywne  Amenem-Kirilenko-Wembym. A ze względu na skillset Wembyego defensywno- ofensywny mac przechodzi dalej. Ronnie jednym z najlepszych lucky looserow.