[BeGM 1st Round Play-offs'26 West] #2 Los Angeles Lakers (55-27) - #7 Portland Trail Blazers (44-38)

[january]

5 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Choć na początku autentycznie cieszyłem się na możliwość merytorycznego zmierzenia się z @january w tej dyskusji, to teraz muszę zweryfikować swoje podejście.W

Wrzutka o tym, że moją odpowiedź napisało AI, jest całkowicie niezgodna z faktami, głęboko niesprawiedliwa i traktuję ją po prostu jako tanią próbę zdeprecjonowania mojej opinii, wiedzy oraz doświadczenia. Czy korzystałem z AI? Tak – do wygładzenia tekstu i korekty językowej, by był on bardziej przejrzysty. Sam trzon analizy, wnioski i argumenty są jednak w 100% moje (co ma swoje wady i zalety – styl dostał profesjonalny szlif, ale esencja pozostała niezmieniona).

A ja dalej się cieszę, bo jest fajna dyskusja, szkoda że Ty nie  Natomiast pewne akcje, gdzie opis z wykorzystaniem AI płynie punktuję, to chyba oczywiste?

5 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

1. Atak Blazers - szersza perspektywa

Rzućmy światło na szerszy kontekst, ponieważ mprzedstawiono jedynie bardzo wybiórczą i niereprezentatywną część danych.

Nie mam żadnego problemu, by wrzucać większą liczbę danych. Niemniej podajesz (przede wszystkim staty z samego RS, ale już to pomijając) przykładowo:
-Shooting Quality Index. To znaczy, czy zawodnicy oddawali łatwe, czy trudne rzuty. Wysoki percentyl Twoich graczy to nie jest dobry argument, bo oznacza, że rzucali z łatwiejszych pozycji w RS i przy gorszych pozycjach w PO będzie im trudniej.

To dobry moment, by pochwalić mojego Stefka, o czym ludzie zapominają. Tak wygląda tu u niego mniej więcej (dane z lutego) w RS:

A Warriors jako team byli na 5 miejscu w lidze pod tym kątem! Co to oznacza? Efektywny Curry z mega trudnych pozycji (wiadomo jak kryty) i mający pole do popisu jego teammates, którym gravity Kury kreuje czyste pozycje. 

I tu jest częste w moim teamie:

 

Point is - dana którą wskazałeś, nie pokazuje w żaden sposób Twej przewagi, wręcz przeciwnie, to duży argument za Lakers. Moi zawodnicy oddają w swych teamach najtrudniejsze rzuty na czym pięknie korzystają ich teammates. Połączeni razem w jednym zespole z taką pulą talentu ofensywnego będą miażdżyć, bo ich wzajemne gravity zacznie na siebie oddziaływać i ich efektywność w PO zamiast maleć będzie rosnąć.

5 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Podsumowując: Murray nie ma być naszą „główną bronią”, ale graczem dyktującym tempo i kontrolującym rytm meczu. A to akurat wróży Blazers bardzo dobrze.

To gdzie ta moja manipulacja? Murray ma być poza Avdiją graczem dyktującym u Ciebie tempo i rytm, to nie jest główna broń? Przypomnę, on opuścił końcówkę sezonu ze względu na uraz, który ograniczył go do gry na 16% za 3 i 43 ts w last 5 games.

5 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Jaki z tego wniosek? Obaj gracze z racji swojej czystej charakterystyki gry jak najbardziej generują spacing i rozciągają obronę. Twierdzenie przeciwne to celowe zakłamywanie rzeczywistości. Skuteczność to osobna kwestia, ale skoro Lakers zamierzają ich odpuszczać w defensywie, to Kispert dostaje darmowe punkty, a nawet przechodzący gorszy okres Dick bez problemu wykorzysta tak czyste pozycje rzutowe.

Kispert rzucał na 8% za 3 i 23 ts w PO. Gradey Dick rzucał na 30% za 3 w RS (w PO już nie grał). No, to nie są plusy Twojego teamu.

5 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Bądźmy jednak poważni – ani Deniego (35.0% za 3 przy 4.0 próbach, 56.2 TS%), ani Cheta (38.9% za 3 przy 4.5 próbach, 70.6 TS%) obrońcy Lakers nie odetną całkowicie od gry. Mogą ich co najwyżej spowolnić lub lekko obniżyć ich efektywność. Stawianie tezy, że w związku z tym Blazers nie będą w stanie zdobywać punktów, to – delikatnie mówiąc – wyjątkowo odważna teoria.

Hola, hola. Wprost napisałem, że celem jest ich ograniczenie. To NBA, tu się nie da nie zdobywać punktów.

Ale Chet zrobił 1/5 względem CMB+Quety w tym sezonie, Avdija 3/15 przeciwko Casonowi. To są bardzo dobre argumenty za tym, iż przeciw Twym dwóm najlepszym zawodnikom wysyłam bdb obrońców, co odbije się znacząco na ich efektywności - bo literalnie takie dane mamy z tego sezonu.

5 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

• Jalen Green dostaje na parkiecie hektary wolnej przestrzeni i o wiele więcej swobody niż w RL.
• Matas Buzelis wchodzi z pełnym impetem na swoje 15 minut i bezlitośnie to wykorzystuje.
• Suggs i Murray mogą spokojnie i bez presji rozgrywać piłkę, bo nie ma ich kto w tym skutecznie zatrzymać.
• Ignorowanie grawitacji ofensywnej Greena, Suggsa i Murraya to taktyczny błąd. Żaden z nich to nie jest Ben Simmons, jak próbuje się ich tutaj malować.
• Gdzieś w narożniku zawsze będzie czekał niepilnowany Kispert czy Dick.
• Walker i Vucević dostaną autostradę do zdobywania łatwych punktów spod kosza lub z półdystansu.

No bez przesady, nie kryję Avdiji i Holmgrena 5v2 jak to próbujesz przedstawić. Natomiast jak najbardziej mogę:
1. Mocno pomagać od tych graczy, bo nie ma tu legitnej opcji rzutowej
2. Z błogosławieństwem przyjmę ataki przez tak nieefektywne trio jak Suggs (29% z gry w PO!), Green, Murray, czy jakieś próby Walkera. To jest dokładnie mój cel, by jak najmniej było Holmgrena i Avdiji w ofensywie PTB. 
3. Powtórzę - wedle wszystkich adv stats Lakers mają znacznie więcej dobrych obrońców. Curry chowa się na Suggsie (41ts, jak chcę by on rzucał), a dla pozostałych Murray/Green/Walker nie są strasznym obciążeniem.

5 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Jalen Suggs to mistrz w destrukcji Pick-and-Rolla. Jako obrońca gracza z piłką pozwala przeciwnikom na zaledwie 0.78 punktu na posiadanie (PPP), co plasuje go w 95. percentylu całej ligi. Proszę sobie wyobrazić, co to oznacza dla płynności ofensywy Lakers.

Suggs ma biegać za Currym jak rozumiem, więc głownie to będzie musiał zasuwać offball. Dodatkowo Curry sobie z nim radził (11 pkt z 9 rzutów) jak coś mimo znacznie gorszych warunków w RL. Niemniej nie neguję - Suggs to jeden z 2 Twoich świetnych defensorów, sam to pisałem przecież.

5 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Blazers są zespołem fizycznie większym – to jest fakt, a nie opinia.

No okej, tylko co mają centymetry Vucevicia, jak w PO dostaje DNP-CD, bo nie umie bronić picków i ceglił w serii? A tu znacznie cięższe wyzwanie niż vs RL Sixers. Impact porównywalny z moim Kalkbrennerem, który jest na pograniczu rotacji.

5 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Zabawne jest to skupianie się oponenta na walorach defensywnych jego zawodników rotacyjnych. Tworzy to prostą pułapkę: jeśli jego defensywa ma być skuteczna, musi trzymać tych graczy długo na boisku. A im dłużej oni grają, tym mocniej cierpi ofensywa Lakers, w której ci zawodnicy nie generują żadnej realnej wartości.

No, nie to nie jest prawda. Lakers mają 9 defensorów powyżej średniej ligowej (wszyscy poza Kurą i Batumem). Więc niezależne kto gra, to defensywa Lakers nie cierpi. Natomiast właśnie Blazers mają duże problemy, bo poza Suggsem, Murrayem i Chetem nie maja dobrych obrońców. To tylko tercet graczy, Sugss i Murray są w fatalnej formie strzeleckiej. To jest dokładnie cios w Blazers co piszesz, a nie w Lakers.

5 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Wyjaśnijmy to taktycznie. Jeśli ktoś ma grać większość minut na PF i stawiać opór LeBronowi, to Jarace Walker pasuje do tej roli lepiej. Ma 249 funtów wagi, 7'3'' rozpiętości ramion, a przy tym generuje zbliżoną grawitację i potencjał przestrzeni ofensywnej. Jarace to gracz niezwykle sprawny, z doskonałą pracą nóg i stosunkowo wysokim boiskowym IQ w obronie.

Walker idealnie uzupełnia Cheta w aspektach obrony on-ball. Notuje Deflections na poziomie 3.5 (78. percentyl) oraz Regularized Adjusted Defensive Turnovers rzędu 0.3 (76. percentyl). To są dokładnie te obszary, w których Chet ma nieco niższe wskaźniki. Na pozycji silnego skrzydłowego potrzebowałem twardego, fizycznego matchupu na Jamesa – dlatego logicznym, czysto koszykarskim wyborem na większość minut był Walker, a nie Buzelis.

Ale to jest życzeniowe myślenie. Walker jest 459 w lidze w DEPM, 373 w DLEBRON, oponenci rzucają przeciw niemu zdecydowanie powyżej średniej (49,4 zamiast 46,9), zwłaszcza za 2 (57,8 zamiast 54,5), Pacers bronili lepiej bez niego na parkiecie, jak coś LJ zrobił na nim 5 pkt z 3 akcji. Nie ma żadnego argumentu, że Walker jest dobrym wyborem przeciw LeBronowi, który musiał się nawalać w PO z naprawdę dobrymi obrońcami, a tu trafia na słabiutkiego wedle wszystkich mierników gracza. Jarace ma potencjał, ale my tu mówimy o bronieniu gwiazdy.

Sorry, ale to jest ogromna różnica, że u Ciebie Avdija męczy się z Casonem, Chet z Quetą/CMB, a u mnie LeBron dostaje do zmielenia Walkera.

5 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Rzucono hasłem: „Naprawdę jakość, nie ilość”. Z całym szacunkiem, ale jeśli u mnie w rotacji mówimy o drugim garniturze, to u przeciwnika mamy do czynienia co najwyżej z koszulą z krótkim rękawem i chinosami.

Nie wspomnę już o tej pokretnej logice , który jeszcze kilka zdań wcześniej pisał, że to „większa ilość” jego zawodników prezentuje wyższy poziom defensywny niż moi. Skoro jednak ostatecznie wyznajemy zasadę: „jakość, nie ilość”, to musimy się pogodzić z faktem, że topowi obrońcy Lakers nie mają nawet podjazdu do mojego elitarnego, defensywnego duetu.

Bo w końcu – jakość, nie ilość. Prawda?

Wrzuciłeś do opisu 14 zawodników do rotacji, 6 z nich dostaje DNP-CD, 3 grało w tankerach. U mnie z 11 max 1 (też sobie mogłem Clarka, Thiero i Bronnyego wrzucać, by pisać jaką to mam głębię, ale to byłoby absurdalne, prawda?) 

A pisanie, że Cason Wallace nie ma do kogoś podjazdu w D zostawię bez komentarza, bo tego się skomentować nie da, sam pisząc takie rzeczy się wystawiasz.

6 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Jedna, nawet wybitna seria w prawdziwym życiu nie czyni z DiVincenzo historycznego sharpshootera, ani tym bardziej zawodnika, który w pojedynkę odwróciłby losy tej serii na korzyść Lakers, gdyby tylko był dostępny.

Donte był arguable (cytuję z tematu na głównym, to nie mój tekst, ale się z nim zgadzam) MVP serii w rl PO w pierwszych 3 grach, gdzie na parkiecie byli Jokić, Murray czy Edwards. On jest w top5 zawodników z największą liczbą trafionych 3pt w tym sezonie, nie wiem w co tu uderzasz szczerze mówiąc.

6 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Z wielką chęcią bym zobaczył, jak prawie 42-letni LeBron James walczy z 22-letnim, świetnie zbudowanym, sprawnym i szybkim Jarace Walkerem, którego najważniejszym zadaniem w tej serii będzie bezwzględne wykorzystanie swojej energii do ciągłego naciskania na lidera Lakers.

Literalnie widziałeś, jak radził sobie z piekielnie fizyczną defensywą rl Rox. Gdzie Walker nie jest nawet blisko poziomem defensywy do tamtejszych obrońców.

6 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Im więcej Stephena Curry'ego w defensywie, tym lepiej będzie funkcjonować moja ofensywa. Każde posiadanie, w którym zmuszamy go do ciężkiej pracy w obronie, to kolejny potężny plus dla Blazers.

Literalnie funkcjonuje tak od dekady, gdy zawsze starają się go atakować gwiazdy rywali. U Ciebie nie da się wymusić switcha na niego (pod Suggsa będzie przechodził under gdy Jalen będzie miał piłkę, gdy będzie screenerem to help and recover, bo rzutów Suggsa nikt się nie boi). Każde posiadanie, gdzie ma atakować mnie grajek rzucający 29% z gry na 41 ts na poziomie PO biorę z pocałowaniem ręki.

6 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Mówimy o tym samym Austinie Reavsie, który w serii play-off oddał 35 rzutów za trzy i trafił zaledwie 9? O tym, którego ogólne FG% wynosiło marne 40%? Gorąco wierzę, że tę jego „świetną” dyspozycję również rzetelnie uwzględnimy w finalnej ocenie serii. Przecież nie jesteśmy hipokrytami, prawda?

Przecież ja od początku serii kilka razy już napisałem jedno - nie zgadzam się tylko na branie pozytywów Blazers wyłącznie z RS i negowania ich negatywów w PO, a jednocześnie braku brania pozytywów z RS Lakers, a podkreślania tego co nie do końca było ładne w PO, bo to skrajnie nie fair podejście. Możemy przejść na staty wyłącznie z RS, bo Reaves i Queta tu u mnie mocno idą wtedy w górę i ogólnie z Reavesem z RS jest pozamiatane z marszu. Ale jak bierzemy RS i PO to w LAL mocno idą do góry LJ, Donte i CMB, a w Blazers chyba tylko Chet. Natomiast gorsze niż w RS występy Reavesa i Quety są mniejszym problemem niż degrengolada Suggsa, Greena, Kisperta czy Vucevicia w PTB.

6 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Matas Buzelis wchodzi na parkiet na 15 intensywnych, pełnych energii minut

Ok, czyli Buzelis grać ma 15 minut w tej serii, Twoja decyzja, imo błędna.

6 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Tworzona jest wygodna narracja, ale jest ona tak samo prawdopodobna jak to, że Kevin Durant na obecnym etapie kariery jest w stanie bezkonfliktowo dzielić szatnię i budować ducha zespołu (który przecież nie jest skrojony pod niego) ze Stephenem Currym i LeBronem Jamesem. Albo że Curry i James będą bez wpływu na ich dyspozycję wraz z biegiem meczu, biegać po 40 minut w meczu przeciwko młodym graczom, których jedynym zadaniem jest ich fizyczne zamęczenie. Szczególnie gdy weźmiemy pod uwagę, że jeden z naszych obrońców na obwodzie jest elitarny (Suggs), a drugi ma potężne warunki fizyczne, by postawić twarde warunki LeBronowi (Walker). Wszyscy, którzy choć trochę interesują się NBA, doskonale o tym wiedzą.

Tu tylko prosiłbym na zwrócenie uwagi, że Curry gra u mnie 36 mpg, LJ 38 wedle mojej rotacji. Nie żyłowałem ich mpg, więc prosiłbym o nie pisanie, że mają biegać po 40 min, bo to nie jest prawda. O tym, że Walker nie będzie dobrze bronić LeBrona już pisałem.

6 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Nawet jeśli Blazers nie są niezniszczalnym murem, to na pewno jest ekipą zdolną skutecznie zatrzymać liderów Lakers i maksymalnie utrudnić życie ich rolesom, którzy i tak nie potrafią zrobić na boisku wielkiej różnicy. Jeśli dodamy do tego wspomnianą zasadę „jakość, nie ilość” – Blazers posiadają najlepszego podkoszowego defensora w lidze (Chet) oraz absolutnie elitarnego obrońcę obwodowego (Suggs). Liderów Lakers w czołówce tych zaawansowanych metryk defensywnych w ogóle nie widać, a jak wiemy - mają grać po 40 minut na mecz. 

Ponownie wymyślasz z tymi 40 min moich liderów, ileś razy to napisałeś, a to nie jest prawda. Nie ma jak dotąd pół argumentu o zatrzymaniu LJa przez Walkera, nie wiem kto ma utrudniać życie moim rolesom, skoro wszyscy poza Chetem, Suggsem i Murrayem to below average defensorzy.

6 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Zespół może być w swoim prime, można mieć rzekomą „masę” zawodników i całkowicie ignorować regułę, że liczy się jakość, a nie ilość. Tyle że to nie ma żadnego znaczenia, skoro ci gracze nie są w stanie realnie odmienić losów rywalizacji. Poza tym, czy tylko mi się wydaje, że używanie słowa „masa” w kontekście rzekomej głębi składu Lakers to jakieś głębokie nieporozumienie? To z całą pewnością potężny overstatement.

No, tylko że jakość wspomnianych graczy jest większa od jakości graczy Blazers.

6 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Mniam, jaka smaczna, kolejna wisienka! Czekam teraz tylko na Twoje stwierdzenie, że Kispert i Dick nie potrafią zapewnić spacingu i nie wykorzystują czystych pozycji wykreowanych przez Murraya, Suggsa czy Avdiję, albo że Nikola Vucević ze swoim ogromnym doświadczeniem nie będzie w stanie zdobywać łatwych punktów w pomalowanym i zbierać piłek po cegłach.

Literalnie podałem Ci statystyki Kisperta w PO (8% za 3, gra na 23 ts) i Dicka z całego sezonu (30% za 3). Ciężko mi napisać coś więcej. Vucević nie wiem jak ma mieć łatwo w pomalowanym vs Queta/CMB, nie widzę by mógł dodać cokolwiek z swoją nieumiejętnością gry przeciw pickom co skutkowało DNP-CP na G7.

6 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Wystarczy dać nieprzewidywalnemu Greenowi słabszego obrońcę i odrobinę wolnej przestrzeni, a z całą pewnością wykręci statystyki o lata świetlne lepsze niż próbuje się tu wmówić. Poza tym – Jalen Green w Suns to zupełnie inny gracz niż Jalen Green w Blazers. W Phoenix nie miał obok siebie nikogo, kto mógłby efektywnie kreować mu pozycje, tymczasem w Portland sytuacja jest odwrotna. Tutaj przestrzenie dla niego kształtują się zupełnie inaczej, a cała koszykarska infrastruktura po obu stronach parkietu stoi na wyższym poziomie. Przez to suche statystyki z RL nijak się mają do realnego potencjału Greena w Blazers. To jest element rotacji i boiskowego fitu, które wpływają na formę i flow zespołu, co powinno być brane pod uwagę w ocenie. 

Trochę zero konkretów, bo jak sam wskazywałeś (co najlepsze!) ma całkiem fajny shooting quality index (58 percentyl), czyli jego nieefektywność nie wynika z tego, że w innych warunkach byłby lepszy. Tylko z tego, że po prostu jest nieefektywnym scorerem.

 

6 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Czy możemy w końcu zrozumieć, że to nie jest SimBasket, w którym musisz sztywno ustawić suwakami opcje w ataku. Prawdziwa koszykówka to ciągły ruch piłki i zawodników, inteligentne szukanie mismatchów, dynamiczny Pick-and-Roll czy drive and kick w poszukiwaniu najlepszej możliwej pozycji rzutowej. I to jest właśnie największa siła Blazers – niesamowita wielowymiarowość i brak oczywistych, przewidywalnych rozwiązań. W przypadku Lakers sprawa jest banalnie prosta: schemat jest czytelny, doskonale wiadomo, co wydarzy się na parkiecie i wiadomo, jak temu przeciwdziałać. I to właśnie ułatwi zadanie Blazers. Nie będzie łatwo, ale łatwiej.

Ależ ja się w pełni zgadzam z pisaniem o ciągłym ruchu, nieprzewidywalności etc. Lakers mają najlepszego chaos-makera z offball gravity (Curry), który swym poruszaniem się na parkiecie kreuje raz po raz piękne nieprzewidywalne pozycje swym teammates. Mają lepszych kreatorów (LJ, Curry, Reaves) na piłce niż Blazers. Mają lepszy atak na kosz niż Blazers, mają lepszych tough shotmakerów (Curry, Reaves, LJ, Durant) niż Blazers. I nawet rzut mają lepszy od Blazers (mimo problemów własnych, to problemy PTB były tu znacznie gorsze). Jednym słowem - sam piszesz argumenty za LA!

 

Ogólnie to dzięki @Ashigaru za dyskusję, stęskniłem się za jakąś fajną wymianą argumentów w beGM  

Dla mnie kilka kluczów serii, które z argumentacji obu GMów wyniknęły:

1. Lakers mają bardzo dobry zestaw na duet Avdija-Holmgren. Cason zatrzymał Deniego na 3/15 w tym sezonie w RS, Queta i CMB Holmgrena łącznie na 1/5 z gry. W połączeniu z fatalnym spacingiem PTB wokół tego duetu gwiazd to jest tu piękny sposób na ich ograniczenie.
2. Blazers zrezygnowali z większych minut Buzelisa, co jest imo błędem.
3. Walker to nie jest dobry obrońca. A tym bardziej nie jest to dobry obrońca na LeBrona, różnica w ograniczeniu gwiazdy rywala w porównaniu do obrony Casona na Avdiji jest kolosalna.
4. Obie ekipy mają problem z rzutem, ale gravity tworzone przez gwiazdy Lakers on/off ball jest znacznie lepsze od oponenta, tough shotmaking także. Rolesi Lakers łatwiej będą mieli o easy points dzięki temu niż ci z PTB, no i więcej trudnych rzutów wpaść powinno dla LAL. 
5. Questionable (gra/forma) KD na G7 jest dla mnie znacznie mniejszym problem niż questionable Murray (gra/forma) na całą serię w Blazers
6. MurrayBoyless z swoim nawalaniem się na ofensywnej zbiórce, fizyczną defensywą i wszystkim pięknym co pokazał w tych PO będzie tu w tej serii kluczowy. Podobnie Queta stawił się na G7 na szczęście dla mnie.
7. Lakers mają znacznie więcej opcji ofensywnych.
8. Fantastyczna forma DiVincenzo na początku serii powinna ją dobrze dla Lakers ustawić, nie widzę opcji, by nie zacząć 2-0 (najpierw - wypoczęci, w G2 jest Durant). I nie widzę szans na to, by potem wypuścili to Curry+LJ, wróci Reaves, wróci na ewentualne G7 KD, jest wsparcie (Wallace, Queta, CMB). Za słabą formę mieli gracze Blazers w PO, by wykorzystać kłopoty ze zdrowiem Lakers. Jakby Suggs, Kispet, Vucević i Green nie urządzili sobie zawodów w najgorszego ceglarza to pewnie Blazers by przeszli. A tak to w tej serii problemów obu drużyn zadecyduje tough shotmaking, doświadczenie i ewentualne HCA Lakers w G7.

 

[Qcin_69]

14 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Choć na początku autentycznie cieszyłem się na możliwość merytorycznego zmierzenia się z @january w tej dyskusji, to teraz muszę zweryfikować swoje podejście.W

Wrzutka o tym, że moją odpowiedź napisało AI, jest całkowicie niezgodna z faktami, głęboko niesprawiedliwa i traktuję ją po prostu jako tanią próbę zdeprecjonowania mojej opinii, wiedzy oraz doświadczenia. Czy korzystałem z AI? Tak – do wygładzenia tekstu i korekty językowej, by był on bardziej przejrzysty. Sam trzon analizy, wnioski i argumenty są jednak w 100% moje (co ma swoje wady i zalety – styl dostał profesjonalny szlif, ale esencja pozostała niezmieniona).

Liczyłem na twardą, rzeczową debatę na argumenty, ale najwyraźniej wpadłeś na strzelaninę z... wiadrem wiśni.

Skoro już przy wiśniach jesteśmy – abyśmy wszyscy dobrze się rozumieli i wiedzieli, na czym polega Twój błąd – poprosiłem to AI o przygotowanie precyzyjnej definicji zjawiska, które właśnie uprawiasz:

Cherry picking (wybiórcze dobieranie faktów) – błąd heurystyczny i manipulacja w analizie danych. Polega na celowym wybieraniu wyłącznie tych statystyk, meczów lub pojedynczych okresów gry, które potwierdzają z góry założoną tezę, przy jednoczesnym ignorowaniu pełnego kontekstu, długofalowych trendów oraz danych jawnie tej tezie przeczących.

W naszym koszykarskim kontekście objawia się to u Ciebie poprzez:

• Wycinkową ocenę zawodników: Wyciąganie daleko idących wniosków o formie gracza na podstawie kilku świetnych (lub fatalnych) występów, z całkowitym pominięciem jego średnich z przekroju całego sezonu.

• Ignorowanie kontekstu taktycznego: Ocenianie efektywności zawodnika lub drużyny w oderwaniu od założeń trenera, rotacji, boiskowego fitu oraz kontuzji, które kluczowo wpływają na formę i flow zespołu.

• Manipulację match-upami: Wykazywanie wyższości jednego zespołu nad drugim tylko dlatego, że w bezpośrednim starciu jeden ze „zadaniowców” miał dzień konia, przy jednoczesnym ignorowaniu ogólnych ratingów ofensywnych i defensywnych (ORtg/DRtg) obu ekip.

Twoich zarzutów nagromadziło się mnóstwo. Siłą rzeczy nie jestem w stanie odnieść się do każdego pojedynczego zdania w skali 1:1, ale odpowiem na kluczowe punkty, żeby w końcu wyprostować tę dyskusję i sprowadzić ją na właściwe tory.

Przejdźmy do konkretów:

1. Atak Blazers - szersza perspektywa

Rzućmy światło na szerszy kontekst, ponieważ mprzedstawiono jedynie bardzo wybiórczą i niereprezentatywną część danych.

Jalen Suggs: W całym sezonie jego Three-Point Attempt Rate (3PAr) wynosi 55% (74. percentyl), a Shooting Quality Index to 56.7 (66. percentyl). Nie jest więc nawet w połowie tak tragicznie, jak próbuje się to tutaj sugerować. Ponadto koszykówka to nie tylko rzucanie. Gdy spojrzymy na inne kluczowe wskaźniki Suggsa, widzimy elitarność: Offensive Load Index na poziomie 43.6 (90. percentyl), Box Creation Index wynoszący 7.8 (90. percentyl) oraz Passer Rating na poziomie 64.3 (91. percentyl). Wniosek jest prosty: Suggs wcale nie musi forsować rzutów, skoro na elitarne sposoby zarządza grą w ofensywie.

Jalen Green: Średnie z całego sezonu to wprawdzie 31.3% za 3 pkt i TS% na poziomie 51.6, ale jego 3PAr wynosi 44.9% (53. percentyl), a Shooting Quality Index to 54.5 (58. percentyl). Do tego dochodzi Offensive Load Index na poziomie 45.1 (91. percentyl) oraz Box Creation Index rzędu 6.3 (84. percentyl).

Corey Kispert: Jego TS% to 60.4% (75. percentyl), Shooting Quality na poziomie 64 (79. percentyl), a 3PAr wynosi 58.8% (81. percentyl). Można na siłę próbować przedstawiać go jako ligowego scruba, ale jedna słabsza seria w żaden sposób go nim nie czyni.

Nikola Vucević: Shooting Quality na poziomie 64.3 (80. percentyl), Offensive Load Index wynoszący 35.3 (73. percentyl), Box Creation Index na poziomie 5 (75. percentyl) i Passer Rating rzędu 50.9 (79. percentyl).

2. Manipulacja co do Dejounte Murraya i jego roli

Celowo wprowadza się czytelników w błąd, pisząc: „A tu ma być wedle opisu rywala wraz z Avdiją główną bronią oponenta. No nie bardzo to wróży sukces Blazers”.

Zawodnik wraca po kontuzji i w RL NBA grał krócej, ale ma lepsze FG%, Offensive Load Index na poziomie 51.5 (95. percentyl) oraz Box Creation Index na poziomie 9.5 (95. percentyl). W moim opisie czarno na białym stoi jednak coś zupełnie innego:

„Wciąż jest bardzo wartościowym rozgrywającym z doświadczeniem, który potrafi uporządkować atak i dać drużynie stabilność na piłce. Po kontuzji nie jest już graczem, na którym można opierać wszystko, ale jako pierwszy lub drugi ball-handler nadal ma dużą wartość.”

„Kluczową strategią zespołu jest utrzymywanie na parkiecie przynajmniej jednego zawodnika odpowiedzialnego za kontrolę tempa gry — Dejounte Murray lub Deni Avdija.”

Podsumowując: Murray nie ma być naszą „główną bronią”, ale graczem dyktującym tempo i kontrolującym rytm meczu. A to akurat wróży Blazers bardzo dobrze.

Spacing Kisperta i Dicka

Cytuję: „I naprawdę pisanie przez AI o Kispercie, czy Dicku że wchodzą poprawić spacing to mocno niezweryfikowany przez oponenta opis sztucznej inteligencji…”

Sprawdźmy zatem twarde dane o dystrybucji rzutów tych zawodników:

Kispert (416 rzutów): 250 za 3 punkty, 12 z głębokiego dystansu, 59 z półdystansu, 96 spod kosza.

Gradey Dick (383 rzuty): 185 za 3 punkty, 56 z głębokiego dystansu, 50 z półdystansu, 92 spod kosza.

Jaki z tego wniosek? Obaj gracze z racji swojej czystej charakterystyki gry jak najbardziej generują spacing i rozciągają obronę. Twierdzenie przeciwne to celowe zakłamywanie rzeczywistości. Skuteczność to osobna kwestia, ale skoro Lakers zamierzają ich odpuszczać w defensywie, to Kispert dostaje darmowe punkty, a nawet przechodzący gorszy okres Dick bez problemu wykorzysta tak czyste pozycje rzutowe.

Anatomia defensywy Lakers

Mój rywal twierdzi, że po rzekomym ograniczeniu naszego najgroźniejszego duetu (Cytuję: "świetna defensywa Casona Wallace’a na Avdiji oraz Quety/CMB na Holmgrenie, połączona z pomaganiem od „ceglących” rolesów"), Lakers rzekomo cieszą się, że w PO będą ich atakować Green, Suggs i Murray.

Zanotujmy tę informację. Skoro Avdija i Holmgren mają skupiać na sobie najlepszych defensorów rywala, a na boisku na ataku skupieni są Curry i LeBron, oznacza to, że:

• Jalen Green dostaje na parkiecie hektary wolnej przestrzeni i o wiele więcej swobody niż w RL.
• Matas Buzelis wchodzi z pełnym impetem na swoje 15 minut i bezlitośnie to wykorzystuje.
• Suggs i Murray mogą spokojnie i bez presji rozgrywać piłkę, bo nie ma ich kto w tym skutecznie zatrzymać.
• Ignorowanie grawitacji ofensywnej Greena, Suggsa i Murraya to taktyczny błąd. Żaden z nich to nie jest Ben Simmons, jak próbuje się ich tutaj malować.
• Gdzieś w narożniku zawsze będzie czekał niepilnowany Kispert czy Dick.
• Walker i Vucević dostaną autostradę do zdobywania łatwych punktów spod kosza lub z półdystansu.

Bądźmy jednak poważni – ani Deniego (35.0% za 3 przy 4.0 próbach, 56.2 TS%), ani Cheta (38.9% za 3 przy 4.5 próbach, 70.6 TS%) obrońcy Lakers nie odetną całkowicie od gry. Mogą ich co najwyżej spowolnić lub lekko obniżyć ich efektywność. Stawianie tezy, że w związku z tym Blazers nie będą w stanie zdobywać punktów, to – delikatnie mówiąc – wyjątkowo odważna teoria.

Defensywa Blazers

Czytam w opisie rywala narrację o tym, jakoby Lakers mieli rzekomo bezproblemowo radzić sobie z defensywą Blazers. Sprowadźmy dyskusję na ziemię:

• Blazers są zespołem fizycznie większym – to jest fakt, a nie opinia.
• Chet Holmgren i Jalen Suggs to absolutne TOP 3 na swoich pozycjach w zaawansowanych metrykach defensywnych takich jak D-EPM oraz DRIP. Każdy lineup z tą dwójką zamyka rywalom drogę do kosza i jakicholwiek łatwych punktów.
• Jalen Suggs to mistrz w destrukcji Pick-and-Rolla. Jako obrońca gracza z piłką pozwala przeciwnikom na zaledwie 0.78 punktu na posiadanie (PPP), co plasuje go w 95. percentylu całej ligi. Proszę sobie wyobrazić, co to oznacza dla płynności ofensywy Lakers.
• Zabawne jest to skupianie się oponenta na walorach defensywnych jego zawodników rotacyjnych. Tworzy to prostą pułapkę: jeśli jego defensywa ma być skuteczna, musi trzymać tych graczy długo na boisku. A im dłużej oni grają, tym mocniej cierpi ofensywa Lakers, w której ci zawodnicy nie generują żadnej realnej wartości.

„Hypowanie” kolegi z zespołu

Cudowny, niezwykle „merytoryczny” argument. Ktoś w RL powiedział coś miłego w wywiadzie, więc nagle cały zespół ma z tego tytułu otrzymać specjalne bonusy i perki w beGM?

W takim razie chętnie się dowiem, jaki realny wpływ na chemię w szatni ma Kevin Durant i których konkretnie zawodników Lakers dotyczyły komentarze z konta na X (w stylu „getoffmydickerson”), gdyż chyba powinniśmy uwzględnić ten fakt w finalnej ocenie mentalu drużyny.

Casus Matasa Buzelisa i Jarace'a Walkera

Pięknie dobrano sobie bardzo wygodną, choć wewnętrznie sprzeczną narrację:

Z jednej strony twierdzono by, że gdyby Buzelis grał więcej, to LeBron James mijałby go i przepychał bez problemu, a w ataku Matas nie dałby spacingu.

Z drugiej strony narzeka się, że gra za mało, a powinien więcej, bo to utalentowany gracz, który w jego ulubionej statystyce akurat stoi wysoko.

Wyjaśnijmy to taktycznie. Jeśli ktoś ma grać większość minut na PF i stawiać opór LeBronowi, to Jarace Walker pasuje do tej roli lepiej. Ma 249 funtów wagi, 7'3'' rozpiętości ramion, a przy tym generuje zbliżoną grawitację i potencjał przestrzeni ofensywnej. Jarace to gracz niezwykle sprawny, z doskonałą pracą nóg i stosunkowo wysokim boiskowym IQ w obronie.

Walker idealnie uzupełnia Cheta w aspektach obrony on-ball. Notuje Deflections na poziomie 3.5 (78. percentyl) oraz Regularized Adjusted Defensive Turnovers rzędu 0.3 (76. percentyl). To są dokładnie te obszary, w których Chet ma nieco niższe wskaźniki. Na pozycji silnego skrzydłowego potrzebowałem twardego, fizycznego matchupu na Jamesa – dlatego logicznym, czysto koszykarskim wyborem na większość minut był Walker, a nie Buzelis.

@MarcusCamby, może Ciebie to też zainteresować.

Jakość, nie ilość

Rzucono hasłem: „Naprawdę jakość, nie ilość”. Z całym szacunkiem, ale jeśli u mnie w rotacji mówimy o drugim garniturze, to u przeciwnika mamy do czynienia co najwyżej z koszulą z krótkim rękawem i chinosami.

Nie wspomnę już o tej pokretnej logice , który jeszcze kilka zdań wcześniej pisał, że to „większa ilość” jego zawodników prezentuje wyższy poziom defensywny niż moi. Skoro jednak ostatecznie wyznajemy zasadę: „jakość, nie ilość”, to musimy się pogodzić z faktem, że topowi obrońcy Lakers nie mają nawet podjazdu do mojego elitarnego, defensywnego duetu.

Bo w końcu – jakość, nie ilość. Prawda?

Uwagi ogólne

Jedna, nawet wybitna seria w prawdziwym życiu nie czyni z DiVincenzo historycznego sharpshootera, ani tym bardziej zawodnika, który w pojedynkę odwróciłby losy tej serii na korzyść Lakers, gdyby tylko był dostępny.

Z wielką chęcią bym zobaczył, jak prawie 42-letni LeBron James walczy z 22-letnim, świetnie zbudowanym, sprawnym i szybkim Jarace Walkerem, którego najważniejszym zadaniem w tej serii będzie bezwzględne wykorzystanie swojej energii do ciągłego naciskania na lidera Lakers.

Przejdźmy do statystyk. Napisałem o nim m.in., że jego „ataki na kosz są rzadsze”.

Twarde fakty: obecnie zaledwie 6,5% swoich rzutów oddaje spod samego kosza, a 14,5% z bliskiej odległości. Dla porównania: w poprzednim sezonie było to odpowiednio 10% i 17,6%, a dwa sezony temu 12,5% oraz 15,3%. Liczby jasno pokazują, że stwierdzenie „ataki na kosz są rzadsze” jest w 100% prawdziwe, a Twoja ironiczna uwaga, że „Durant przecież praktycznie nie atakuje kosza”, tylko to potwierdza.

Im więcej Stephena Curry'ego w defensywie, tym lepiej będzie funkcjonować moja ofensywa. Każde posiadanie, w którym zmuszamy go do ciężkiej pracy w obronie, to kolejny potężny plus dla Blazers.

Mówimy o tym samym Austinie Reavsie, który w serii play-off oddał 35 rzutów za trzy i trafił zaledwie 9? O tym, którego ogólne FG% wynosiło marne 40%? Gorąco wierzę, że tę jego „świetną” dyspozycję również rzetelnie uwzględnimy w finalnej ocenie serii. Przecież nie jesteśmy hipokrytami, prawda?

Matas Buzelis wchodzi na parkiet na 15 intensywnych, pełnych energii minut. Bierze to, co jego, bezlitośnie naciska przypisanego mu obrońcę i pozwala nam konsekwentnie realizować plan meczowy. Gwarantuję, że będzie niezwykle skuteczny, bez względu na to, kogo z tej wąskiej rotacji Lakers na niego rzucą.

Powtórzę jeszcze raz, bo chyba nie wybrzmiało to dostatecznie mocno: „ważniejsze od konkretnych liczb są odpowiednie przedziały czasowe, uzależnione od aktualnej rotacji rywala i przebiegu meczu”. Zarzucany mi brak kompatybilności wynika wyłącznie ze zbyt sztywnego trzymania się minut i z góry ustalonych założeń, co w prawdziwym sporcie jest nierealne. Prawdziwa koszykówka to elastyczne przypisywanie graczy do rotacji w myśl pojęcia wymienności pozycji, a nie sztywne ustawienie ich na jednej pozycji w tabelce.

Tworzona jest wygodna narracja, ale jest ona tak samo prawdopodobna jak to, że Kevin Durant na obecnym etapie kariery jest w stanie bezkonfliktowo dzielić szatnię i budować ducha zespołu (który przecież nie jest skrojony pod niego) ze Stephenem Currym i LeBronem Jamesem. Albo że Curry i James będą bez wpływu na ich dyspozycję wraz z biegiem meczu, biegać po 40 minut w meczu przeciwko młodym graczom, których jedynym zadaniem jest ich fizyczne zamęczenie. Szczególnie gdy weźmiemy pod uwagę, że jeden z naszych obrońców na obwodzie jest elitarny (Suggs), a drugi ma potężne warunki fizyczne, by postawić twarde warunki LeBronowi (Walker). Wszyscy, którzy choć trochę interesują się NBA, doskonale o tym wiedzą.

Nawet jeśli Blazers nie są niezniszczalnym murem, to na pewno jest ekipą zdolną skutecznie zatrzymać liderów Lakers i maksymalnie utrudnić życie ich rolesom, którzy i tak nie potrafią zrobić na boisku wielkiej różnicy. Jeśli dodamy do tego wspomnianą zasadę „jakość, nie ilość” – Blazers posiadają najlepszego podkoszowego defensora w lidze (Chet) oraz absolutnie elitarnego obrońcę obwodowego (Suggs). Liderów Lakers w czołówce tych zaawansowanych metryk defensywnych w ogóle nie widać, a jak wiemy - mają grać po 40 minut na mecz. 

Zespół może być w swoim prime, można mieć rzekomą „masę” zawodników i całkowicie ignorować regułę, że liczy się jakość, a nie ilość. Tyle że to nie ma żadnego znaczenia, skoro ci gracze nie są w stanie realnie odmienić losów rywalizacji. Poza tym, czy tylko mi się wydaje, że używanie słowa „masa” w kontekście rzekomej głębi składu Lakers to jakieś głębokie nieporozumienie? To z całą pewnością potężny overstatement.

Mniam, jaka smaczna, kolejna wisienka! Czekam teraz tylko na Twoje stwierdzenie, że Kispert i Dick nie potrafią zapewnić spacingu i nie wykorzystują czystych pozycji wykreowanych przez Murraya, Suggsa czy Avdiję, albo że Nikola Vucević ze swoim ogromnym doświadczeniem nie będzie w stanie zdobywać łatwych punktów w pomalowanym i zbierać piłek po cegłach.

Wystarczy dać nieprzewidywalnemu Greenowi słabszego obrońcę i odrobinę wolnej przestrzeni, a z całą pewnością wykręci statystyki o lata świetlne lepsze niż próbuje się tu wmówić. Poza tym – Jalen Green w Suns to zupełnie inny gracz niż Jalen Green w Blazers. W Phoenix nie miał obok siebie nikogo, kto mógłby efektywnie kreować mu pozycje, tymczasem w Portland sytuacja jest odwrotna. Tutaj przestrzenie dla niego kształtują się zupełnie inaczej, a cała koszykarska infrastruktura po obu stronach parkietu stoi na wyższym poziomie. Przez to suche statystyki z RL nijak się mają do realnego potencjału Greena w Blazers. To jest element rotacji i boiskowego fitu, które wpływają na formę i flow zespołu, co powinno być brane pod uwagę w ocenie. 

No tak, idąc tym tokiem myślenia, jeśli Chet Holmgren nie gra w beGM u boku zawodnika pokroju Isaiah Hartensteina, to nagle traci całą swoją efektywność. Skoro tak stawiana jest sprawa, to z kolei nie ma uniwersum, w którym jakakolwiek hala pomieści jednocześnie Curry'ego, Jamesa i Duranta, a już tym bardziej uniwersum, w którym z tak przeciętną rotacją wokół siebie to trio pokonuje zbalansowany zespół mający wszelkie argumenty, by ich zatrzymać i regularnie punktować.

Ostatni raz, kiedy słyszałem z taką pewnością, że jakiś projekt jest absolutnym "TOP", to wtedy, gdy zatrudniano Paulo Sousę w roli selekcjonera reprezentacji Polski. Obawiam się, że Lakers w tej serii skończą dokładnie tak samo, jak nasza kadra za czasów Siwego Bajeranta – pięknymi opowieściami i brutalną weryfikacją na boisku.

Czy możemy w końcu zrozumieć, że to nie jest SimBasket, w którym musisz sztywno ustawić suwakami opcje w ataku. Prawdziwa koszykówka to ciągły ruch piłki i zawodników, inteligentne szukanie mismatchów, dynamiczny Pick-and-Roll czy drive and kick w poszukiwaniu najlepszej możliwej pozycji rzutowej. I to jest właśnie największa siła Blazers – niesamowita wielowymiarowość i brak oczywistych, przewidywalnych rozwiązań. W przypadku Lakers sprawa jest banalnie prosta: schemat jest czytelny, doskonale wiadomo, co wydarzy się na parkiecie i wiadomo, jak temu przeciwdziałać. I to właśnie ułatwi zadanie Blazers. Nie będzie łatwo, ale łatwiej.

 

Podsumowanie: 

Przeczytana analiza oraz późniejsze komentarze mocno zmobilizowały mnie do głębszego przyjrzenia się temu spotkaniu i przygotowania kontry. Mam nadzieję, że argumenty okażą się dla przekonujące i pomogą podjąć właściwą decyzję.

W mojej opinii większość sportowych argumentów wciąż przemawia tutaj za Portland Trail Blazers. Kluczowym czynnikiem są przede wszystkim poważne osłabienia w Los Angeles Lakers – brak ważnych zawodników rotacji drastycznie zawęża ich pole manewru i odbije się na jakości gry formacji rezerwowej. Z drugiej strony mamy ekipę z Portland, która przystępuje do tego meczu w pełnym zdrowiu, a co najważniejsze – z ogromną motywacją. W NBA determinacja i świeżość fizyczna często biorą górę nad marką rywala. Widzę tu ogromną wartość w kierunku Blazers i moim zdaniem to oni wyjdą z tego starcia zwycięsko.

 

Końcowy wynik: Niezmiennie 4-2 dla Blazers

dojebana odpowiedz, propsy

8 godzin temu, january napisał(a):

A ja dalej się cieszę, bo jest fajna dyskusja, szkoda że Ty nie  Natomiast pewne akcje, gdzie opis z wykorzystaniem AI płynie punktuję, to chyba oczywiste?

Nie mam żadnego problemu, by wrzucać większą liczbę danych. Niemniej podajesz (przede wszystkim staty z samego RS, ale już to pomijając) przykładowo:
-Shooting Quality Index. To znaczy, czy zawodnicy oddawali łatwe, czy trudne rzuty. Wysoki percentyl Twoich graczy to nie jest dobry argument, bo oznacza, że rzucali z łatwiejszych pozycji w RS i przy gorszych pozycjach w PO będzie im trudniej.

To dobry moment, by pochwalić mojego Stefka, o czym ludzie zapominają. Tak wygląda tu u niego mniej więcej (dane z lutego) w RS:

A Warriors jako team byli na 5 miejscu w lidze pod tym kątem! Co to oznacza? Efektywny Curry z mega trudnych pozycji (wiadomo jak kryty) i mający pole do popisu jego teammates, którym gravity Kury kreuje czyste pozycje. 

I tu jest częste w moim teamie:

 

Point is - dana którą wskazałeś, nie pokazuje w żaden sposób Twej przewagi, wręcz przeciwnie, to duży argument za Lakers. Moi zawodnicy oddają w swych teamach najtrudniejsze rzuty na czym pięknie korzystają ich teammates. Połączeni razem w jednym zespole z taką pulą talentu ofensywnego będą miażdżyć, bo ich wzajemne gravity zacznie na siebie oddziaływać i ich efektywność w PO zamiast maleć będzie rosnąć.

To gdzie ta moja manipulacja? Murray ma być poza Avdiją graczem dyktującym u Ciebie tempo i rytm, to nie jest główna broń? Przypomnę, on opuścił końcówkę sezonu ze względu na uraz, który ograniczył go do gry na 16% za 3 i 43 ts w last 5 games.

Kispert rzucał na 8% za 3 i 23 ts w PO. Gradey Dick rzucał na 30% za 3 w RS (w PO już nie grał). No, to nie są plusy Twojego teamu.

Hola, hola. Wprost napisałem, że celem jest ich ograniczenie. To NBA, tu się nie da nie zdobywać punktów.

Ale Chet zrobił 1/5 względem CMB+Quety w tym sezonie, Avdija 3/15 przeciwko Casonowi. To są bardzo dobre argumenty za tym, iż przeciw Twym dwóm najlepszym zawodnikom wysyłam bdb obrońców, co odbije się znacząco na ich efektywności - bo literalnie takie dane mamy z tego sezonu.

No bez przesady, nie kryję Avdiji i Holmgrena 5v2 jak to próbujesz przedstawić. Natomiast jak najbardziej mogę:
1. Mocno pomagać od tych graczy, bo nie ma tu legitnej opcji rzutowej
2. Z błogosławieństwem przyjmę ataki przez tak nieefektywne trio jak Suggs (29% z gry w PO!), Green, Murray, czy jakieś próby Walkera. To jest dokładnie mój cel, by jak najmniej było Holmgrena i Avdiji w ofensywie PTB. 
3. Powtórzę - wedle wszystkich adv stats Lakers mają znacznie więcej dobrych obrońców. Curry chowa się na Suggsie (41ts, jak chcę by on rzucał), a dla pozostałych Murray/Green/Walker nie są strasznym obciążeniem.

Suggs ma biegać za Currym jak rozumiem, więc głownie to będzie musiał zasuwać offball. Dodatkowo Curry sobie z nim radził (11 pkt z 9 rzutów) jak coś mimo znacznie gorszych warunków w RL. Niemniej nie neguję - Suggs to jeden z 2 Twoich świetnych defensorów, sam to pisałem przecież.

No okej, tylko co mają centymetry Vucevicia, jak w PO dostaje DNP-CD, bo nie umie bronić picków i ceglił w serii? A tu znacznie cięższe wyzwanie niż vs RL Sixers. Impact porównywalny z moim Kalkbrennerem, który jest na pograniczu rotacji.

No, nie to nie jest prawda. Lakers mają 9 defensorów powyżej średniej ligowej (wszyscy poza Kurą i Batumem). Więc niezależne kto gra, to defensywa Lakers nie cierpi. Natomiast właśnie Blazers mają duże problemy, bo poza Suggsem, Murrayem i Chetem nie maja dobrych obrońców. To tylko tercet graczy, Sugss i Murray są w fatalnej formie strzeleckiej. To jest dokładnie cios w Blazers co piszesz, a nie w Lakers.

Ale to jest życzeniowe myślenie. Walker jest 459 w lidze w DEPM, 373 w DLEBRON, oponenci rzucają przeciw niemu zdecydowanie powyżej średniej (49,4 zamiast 46,9), zwłaszcza za 2 (57,8 zamiast 54,5), Pacers bronili lepiej bez niego na parkiecie, jak coś LJ zrobił na nim 5 pkt z 3 akcji. Nie ma żadnego argumentu, że Walker jest dobrym wyborem przeciw LeBronowi, który musiał się nawalać w PO z naprawdę dobrymi obrońcami, a tu trafia na słabiutkiego wedle wszystkich mierników gracza. Jarace ma potencjał, ale my tu mówimy o bronieniu gwiazdy.

Sorry, ale to jest ogromna różnica, że u Ciebie Avdija męczy się z Casonem, Chet z Quetą/CMB, a u mnie LeBron dostaje do zmielenia Walkera.

Wrzuciłeś do opisu 14 zawodników do rotacji, 6 z nich dostaje DNP-CD, 3 grało w tankerach. U mnie z 11 max 1 (też sobie mogłem Clarka, Thiero i Bronnyego wrzucać, by pisać jaką to mam głębię, ale to byłoby absurdalne, prawda?) 

A pisanie, że Cason Wallace nie ma do kogoś podjazdu w D zostawię bez komentarza, bo tego się skomentować nie da, sam pisząc takie rzeczy się wystawiasz.

Donte był arguable (cytuję z tematu na głównym, to nie mój tekst, ale się z nim zgadzam) MVP serii w rl PO w pierwszych 3 grach, gdzie na parkiecie byli Jokić, Murray czy Edwards. On jest w top5 zawodników z największą liczbą trafionych 3pt w tym sezonie, nie wiem w co tu uderzasz szczerze mówiąc.

Literalnie widziałeś, jak radził sobie z piekielnie fizyczną defensywą rl Rox. Gdzie Walker nie jest nawet blisko poziomem defensywy do tamtejszych obrońców.

Literalnie funkcjonuje tak od dekady, gdy zawsze starają się go atakować gwiazdy rywali. U Ciebie nie da się wymusić switcha na niego (pod Suggsa będzie przechodził under gdy Jalen będzie miał piłkę, gdy będzie screenerem to help and recover, bo rzutów Suggsa nikt się nie boi). Każde posiadanie, gdzie ma atakować mnie grajek rzucający 29% z gry na 41 ts na poziomie PO biorę z pocałowaniem ręki.

Przecież ja od początku serii kilka razy już napisałem jedno - nie zgadzam się tylko na branie pozytywów Blazers wyłącznie z RS i negowania ich negatywów w PO, a jednocześnie braku brania pozytywów z RS Lakers, a podkreślania tego co nie do końca było ładne w PO, bo to skrajnie nie fair podejście. Możemy przejść na staty wyłącznie z RS, bo Reaves i Queta tu u mnie mocno idą wtedy w górę i ogólnie z Reavesem z RS jest pozamiatane z marszu. Ale jak bierzemy RS i PO to w LAL mocno idą do góry LJ, Donte i CMB, a w Blazers chyba tylko Chet. Natomiast gorsze niż w RS występy Reavesa i Quety są mniejszym problemem niż degrengolada Suggsa, Greena, Kisperta czy Vucevicia w PTB.

Ok, czyli Buzelis grać ma 15 minut w tej serii, Twoja decyzja, imo błędna.

Tu tylko prosiłbym na zwrócenie uwagi, że Curry gra u mnie 36 mpg, LJ 38 wedle mojej rotacji. Nie żyłowałem ich mpg, więc prosiłbym o nie pisanie, że mają biegać po 40 min, bo to nie jest prawda. O tym, że Walker nie będzie dobrze bronić LeBrona już pisałem.

Ponownie wymyślasz z tymi 40 min moich liderów, ileś razy to napisałeś, a to nie jest prawda. Nie ma jak dotąd pół argumentu o zatrzymaniu LJa przez Walkera, nie wiem kto ma utrudniać życie moim rolesom, skoro wszyscy poza Chetem, Suggsem i Murrayem to below average defensorzy.

No, tylko że jakość wspomnianych graczy jest większa od jakości graczy Blazers.

Literalnie podałem Ci statystyki Kisperta w PO (8% za 3, gra na 23 ts) i Dicka z całego sezonu (30% za 3). Ciężko mi napisać coś więcej. Vucević nie wiem jak ma mieć łatwo w pomalowanym vs Queta/CMB, nie widzę by mógł dodać cokolwiek z swoją nieumiejętnością gry przeciw pickom co skutkowało DNP-CP na G7.

Trochę zero konkretów, bo jak sam wskazywałeś (co najlepsze!) ma całkiem fajny shooting quality index (58 percentyl), czyli jego nieefektywność nie wynika z tego, że w innych warunkach byłby lepszy. Tylko z tego, że po prostu jest nieefektywnym scorerem.

 

Ależ ja się w pełni zgadzam z pisaniem o ciągłym ruchu, nieprzewidywalności etc. Lakers mają najlepszego chaos-makera z offball gravity (Curry), który swym poruszaniem się na parkiecie kreuje raz po raz piękne nieprzewidywalne pozycje swym teammates. Mają lepszych kreatorów (LJ, Curry, Reaves) na piłce niż Blazers. Mają lepszy atak na kosz niż Blazers, mają lepszych tough shotmakerów (Curry, Reaves, LJ, Durant) niż Blazers. I nawet rzut mają lepszy od Blazers (mimo problemów własnych, to problemy PTB były tu znacznie gorsze). Jednym słowem - sam piszesz argumenty za LA!

 

Ogólnie to dzięki @Ashigaru za dyskusję, stęskniłem się za jakąś fajną wymianą argumentów w beGM  

Dla mnie kilka kluczów serii, które z argumentacji obu GMów wyniknęły:

1. Lakers mają bardzo dobry zestaw na duet Avdija-Holmgren. Cason zatrzymał Deniego na 3/15 w tym sezonie w RS, Queta i CMB Holmgrena łącznie na 1/5 z gry. W połączeniu z fatalnym spacingiem PTB wokół tego duetu gwiazd to jest tu piękny sposób na ich ograniczenie.
2. Blazers zrezygnowali z większych minut Buzelisa, co jest imo błędem.
3. Walker to nie jest dobry obrońca. A tym bardziej nie jest to dobry obrońca na LeBrona, różnica w ograniczeniu gwiazdy rywala w porównaniu do obrony Casona na Avdiji jest kolosalna.
4. Obie ekipy mają problem z rzutem, ale gravity tworzone przez gwiazdy Lakers on/off ball jest znacznie lepsze od oponenta, tough shotmaking także. Rolesi Lakers łatwiej będą mieli o easy points dzięki temu niż ci z PTB, no i więcej trudnych rzutów wpaść powinno dla LAL. 
5. Questionable (gra/forma) KD na G7 jest dla mnie znacznie mniejszym problem niż questionable Murray (gra/forma) na całą serię w Blazers
6. MurrayBoyless z swoim nawalaniem się na ofensywnej zbiórce, fizyczną defensywą i wszystkim pięknym co pokazał w tych PO będzie tu w tej serii kluczowy. Podobnie Queta stawił się na G7 na szczęście dla mnie.
7. Lakers mają znacznie więcej opcji ofensywnych.
8. Fantastyczna forma DiVincenzo na początku serii powinna ją dobrze dla Lakers ustawić, nie widzę opcji, by nie zacząć 2-0 (najpierw - wypoczęci, w G2 jest Durant). I nie widzę szans na to, by potem wypuścili to Curry+LJ, wróci Reaves, wróci na ewentualne G7 KD, jest wsparcie (Wallace, Queta, CMB). Za słabą formę mieli gracze Blazers w PO, by wykorzystać kłopoty ze zdrowiem Lakers. Jakby Suggs, Kispet, Vucević i Green nie urządzili sobie zawodów w najgorszego ceglarza to pewnie Blazers by przeszli. A tak to w tej serii problemów obu drużyn zadecyduje tough shotmaking, doświadczenie i ewentualne HCA Lakers w G7.

 

tl;dr

[Ashigaru]

@january, każdego dnia wybrałbym taką dyskusję, niż przejście przez rundę jak z OKC. Jednak nie jestem fanem jednak jawnego umniejszania mojej wiedzy. Myślę, że większość wie, że pod względem debatowania w tematyce koszykówki jesteś w topce, jeśli nie patrzysz na wszystkich z góry. Tym bardziej zdziwiłem się, że zamiast argumentów padały teksty jakie padały, zwłaszcza po spędzeniu około 360 razy więcej czasu niż spędziłem na beGM w tym sezonie. 

Niestety nie znajdę z pewnością dzisiaj czasu, aby kontynuować tę dyskusję, choćbym bardzo chciał. Tak więc postaram się odnieść do części punktów i przedstawić jakąś mowę końcową, z tym drobnym kawiatem, że jeśli czas pozwoli, to jeszcze coś napiszę, ale na to szanse są niewielkie. 

Tak więc: 

 

Ofensywa i rozumienie Shooting Quality Index

Istnieje tu istotny problem z podejściem do Shooting Quality Index, który polega na ignorowaniu samej matematyki. Wskaźnik ten to nie jest subiektywna ocena estetyki, lecz surowe prawdopodobieństwo trafienia w danych warunkach. Jeśli gracze Blazers notują wysokie SQI, to jest to bezpośredni dowód na to, że potrafią czytać grę i kreować pozycje o najwyższym odsetku powodzenia. Negowanie wartości kreowania optymalnych rzutów to zaprzeczanie fundamentom nowoczesnej koszykówki.

W dłuższej perspektywie (jak seria Playoff) wygrywa system, który minimalizuje wariancję. Blazers mają drużynę, która dzięki ruchowi piłki regularnie generuje rzuty o najwyższej wartości tego wskaźnika. Argumentowanie, że przewagą Lakers jest oddawanie rzutów o niskim prawdopodobieństwie trafienia, to budowanie domu na piasku. Owszem, elitarny talent pozwala czasem konwertować trudne rzuty, ale opieranie na tym całej ofensywy i wskazywanie tego jako atutu to naiwne liczenie na to, że statystyka nigdy nie dopadnie takiego zespołu. Starcie systemu opartego na wysokim SQI z zespołem polegającym na hero-ballu i trudnych rzutach matematycznie ma tylko jednego faworyta.

Dalsza część wypowiedzi w tym zakresie wskazuje głęboki mit, że Playoffs matematyka przestaje działać, a systemy ustępują miejsca wyłącznie indywidualnym popisom. Jest dokładnie odwrotnie.

Właśnie dlatego, że w Playoffs obrona się zacieśnia, generowanie czystych pozycji (wysokiego SQI) staje się kluczowe do przetrwania. Kiedy grasz serię do 4 zwycięstw przeciwko elitarnej defensywie, która doskonale zna Twoje zagrywki, opieranie ataku na 'hero-ballu' i trudnych rzutach to przepis na katastrofę. Dlaczego? Ponieważ odstępstwo od statystycznego wyniku w końcu Cię dopadnie. Jeden lub dwa mecze można wygrać genialną dyspozycją dnia gwiazdy lub gwiazd, ale nie całą serię. Serii nie wygrywa się rzutami, które 'czasem wpadną”, tylko powtarzalną, systemową egzekucją.

Spójrzmy na historię mistrzów NBA – Denver Nuggets Jokicia czy San Antonio Spurs Grega Popovica, czy nawet Golden State Warriors. Co ich łączyło? W Playoffs potrafili generować rzuty o najwyższej jakości w lidze, opierając się na ruchu piłki i kreowaniu przewag. Owszem, w końcówkach meczów potrzebujesz gwiazdy do trudnego rzutu, ale to ma być plan awaryjny (Bailout Shot), a nie plan A, który próbuje się nakreślić. Lakers, traktując niskie SQI jako normę u swoich głównych punktujących, sami skazują się na koszykarską loterię. W starciu z systemem, który systematycznie wypracowuje łatwe pozycje, loteria ta w serii do 4 zwycięstw niemal zawsze kończy się przegraną.

 

Czym jest główna broń?

Aby właściwie ocenić tę sytuację, należy najpierw precyzyjnie rozdzielić dwie fundamentalne role, które w tej dyskusji są niesłusznie utożsamiane:

• „Główna broń” to z definicji egzekutor – zawodnik kończący akcję, od którego oczekuje się bezwzględnej skuteczności rzutowej.
• „Dyktujący tempo” to mózg operacji, boiskowy reżyser. Taki gracz kontroluje rytm meczu bezpośrednio z parkietu: decyduje, kiedy przyspieszyć grę, a kiedy zwolnić i ułożyć atak pozycyjny. To klasyczny sternik zespołu.

Współczesna analityka sportowa jasno wskazuje, że punkty na tablicy są jedynie efektem końcowym długiego łańcucha zdarzeń. Zawodnik kontrolujący grę jest dla sukcesu drużyny równie kluczowy, co ten, który oddaje ostatni rzut. Nawet w obliczu chwilowej niemocy strzeleckiej jego wartość nie spada – nadrabia ją mądrością taktyczną, kreowaniem czystych pozycji dla partnerów i eliminowaniem chaosu w grze.

Dokładnie taka rola została przypisana Dejounte Murrayowi. Jako doświadczony rozgrywający ma on przede wszystkim zarządzać tempem. Słabszy dzień rzutowy nie ogranicza jego zdolności do sprawiania, by zawodnicy wokół niego stawali się lepsi. Jednocześnie wiemy, że jeśli defensywa rywali popełni błąd i kompletnie go odpuści, Murray posiada wystarczające umiejętności, by natychmiast to ukarać.

Historia NBA dostarcza na to niepodważalnych dowodów. Wybitni „generałowie parkietu” kontrolowali mecze i prowadzili drużyny do zwycięstw, nie będąc przy tym maszynami do zdobywania punktów:

• Jason Kidd (średnie z kariery: 12,6 pkt, 8,7 ast)
• Maurice Cheeks (średnie z kariery: 11,1 pkt, 6,7 ast)
• Andre Miller (średnie z kariery: 12,5 pkt, 6,5 ast)
• Rajon Rondo (średnie z kariery: 9,8 pkt, 7,9 ast)
• Mark Jackson (średnie z kariery: 9,6 pkt, 8,0 ast)

Przytoczenie tych nazwisk nie służy bezpośredniemu zrównywaniu klasy sportowej Murraya z zawodnikami podanymi powyżej, lecz zilustrowaniu samej koncepcji. Można być niezwykle wartościowym elementem rotacji, dyktować warunki gry i nie być jednocześnie pierwszą opcją rzutową. Taka jest charakterystyka roli Murraya – to koszykarz, który organizuje grę zespołu, a gdy przeciwnik zaryzykuje i zostawi mu wolną przestrzeń, bez wahania wymierzy karę.

 

Przebijanie baloników

Chet vs. Queta i Murray-Boyles oraz Deni vs. Cason

Regularnie pojawiają się głosy, jakoby Chet Holmgren był całkowicie neutralizowany przez Neemiasa Quetę czy Collina Murray-Boylesa. Spójrzmy zatem na twarde dane z tych starć.

W pojedynkach z Quetą Holmgren notował średnio 12 punktów i 7 zbiórek przy efektywności 60% TS. Twierdzenie, że center grający na 60% True Shooting jest „powstrzymywany”, to jawne nieporozumienie – ograniczono jedynie jego wolumen, nie efektywność. Z kolei w starciach z Murray-Boylesem zaliczył statystyki: 7 punktów, 7 zbiórek, 4 asysty, 3 bloki i przechwyt (przy 41.5% TS). Jeden słabszy strzelecko mecz nie tworzy reguły.

Jeszcze lepiej widać to na przykładzie Deniego Avdiji w meczach przeciwko OKC (gdy grał Cason Wallace). Zamiast patrzeć wybiórczo na pojedyncze, słabsze spotkania, spójrzmy na pełny obraz. Średnie Avdiji z tych starć to:

19.3 punktu, 7.8 zbiórki oraz 5.5 asysty przy solidnym 56.9% TS.

Teza o rzekomym “znaczącym odbiciu się na efektywności” moich liderów jest więc nie do obrony w zderzeniu z danymi.

Zalecam więc daleko idącą ostrożność w formułowaniu wniosków o rzekomym „zamknięciu” czy „znaczącym wpływie na efektywność” moich liderów. Czy Wallace i Queta to dobrzy obrońcy? Tak. Czy w sposób drastyczny zneutralizują grę moich gwiazd? Dane pokazują, że absolutnie nie. Forsowanie przeciwnej tezy jest grubą nadinterpretacją.

Co więcej, narracja ta wpada w pułapkę logiczną. Jeśli moi liderzy mieliby być rzekomo podwajani lub wymagać asekuracji, automatycznie wygeneruje to czyste pozycje dla pozostałych zawodników na parkiecie. Jak już wcześniej wykazywałem, dysponują oni wysokimi wskaźnikami SQI. Pozostawienie im wolnej przestrzeni na otwarte rzuty – przy ich profilu rzutowym – statystycznie przełoży się na wysoki wskaźnik zdobywanych punktów pomimo wskazywanych wyników. Matematyka jest tutaj nieubłagana.

 

Walker vs LeBron

Dane statystyczne bywają bezwzględne dla Jarace’a Walkera – czarno na białym pokazują jego grzechy w obronie bez piłki, takie jak zasypianie w rotacjach czy zbędne pomaganie w pomalowanym. Jednak w starciu z LeBronem Jamesem systemowa defensywa schodzi na dalszy plan. Tam liczy się coś zupełnie innego, co Jarace ma w nadmiarze: brutalna fizyczność.

Przy wzroście 201 cm (6’7’’) i wadze aż 113 kg (249 lbs) Walker dysponuje niesamowicie silnym dołem ciała. Dzięki temu nie daje się bezkarnie przepychać LeBronowi w jego flagowych akcjach typu bully ball. Jarace potrafi przyjąć uderzenie na klatkę piersiową, utrzymać pozycję, a dzięki ogromnemu zasięgowi ramion (221 cm / 7’3’’) wciąż aktywnie poluje na piłkę. Walker słynie z agresywnego nękania rywali grających tyłem do kosza – gdy tylko wchodzą w kozioł, natychmiast atakuje ich ręce, stąd jego wysokie wskaźniki deflections.

Przeniesienie go do obrony 1 na 1 przeciwko Jamesowi idealnie maskuje jego największą wadę (zagubienie w systemie zespołowym) i uwypukla kluczowy atut: elitarną sprawność na nogach przy tak potężnej masie. Taka taktyka nie jest aktem desperacji, ale przemyślaną próbą ograniczenia lidera Lakers. A nawet jeśli LeBron minie Walkera, w pomalowanym czeka na niego najlepszy center, który nie ma na imię Victor, Chet Holmgren. Z taką asekuracją za plecami, każdy atak Jamesa na kosz będzie okupiony gigantycznym wysiłkiem.

 

Wybiórczość danych w analizie

Aby ta dyskusja miała merytoryczny sens, musimy opierać się na faktach, a nie na selektywnym dobieraniu kontekstu pod z góry założoną tezę. Twoja dotychczasowa argumentacja opiera się na trzech poważnych błędach metodologicznych:

• Cherry-picking: Powtarzanie w kółko ten sam zamknięty zestaw statystyk, ignorując niewygodne kontrargumenty. Ignorowanie faktów nie sprawi, że przestaną one istnieć.
• Brak spójności: Raz narracja oparta jest na wynikach Playoffs, raz na Regular Season – zależnie od tego, co akurat pasuje do teorii. Taka żonglerka kontekstem odbiera wiarygodność całej analizie.
• Asymetria oceny: Analizując Blazers i Lakers, stosuje się dwie różne miary. Pomięcie negatywnych aspektów dotyczących Lakers i sztuczne uwypuklanie wybranych wskaźników to manipulacja obrazem obu składów.

Łatwo jest wyrwać statystyki z kontekstu. Łatwo manipulować definicjami wskaźników i naginać je pod gotową tezę. Równie łatwo jest unikać bezpośredniej odpowiedzi na moje argumenty, zastępując je własną, wygodną narracją. Wszystkie te zabiegi łączy jednak jedno: są merytorycznie i analitycznie bezwartościowe.

 

Ręka Murraya 

Czas zakończyć dyskusję wokół stanu zdrowia Dejounte Murraya.

Murray zmaga się ze stłuczeniem dłoni – bolesnym, lecz niewymagającym operacji urazem. W związku z tym, że RL Pelicans stracili już szanse na fazę poszaronową, sztab medyczny postanowił nie ryzykować jego zdrowia w meczach pozbawionych znaczenia.

Narracja, według której ta drobna kontuzja miałaby uniemożliwić mu rywalizację w serii z Lakers, wydaje się sztucznie nadmuchana. Ma ona na celu poddanie w wątpliwość dyspozycji Murraya, podczas gdy on sam – jako stuprocentowy profesjonalista – w kluczowym momencie sezonu bez wahania podjąłby walkę na parkiecie. 

 

Kluczowe aspekty serii (ignorowane)

• Niedopasowanie ról w teorii i praktyce: Powszechna opinia, jakoby Lakers dysponowali odpowiedziami defensywnymi na duet Deni Avdija & Chet Holmgren, opiera się na rażąco niskiej próbie badawczej z sezonu regularnego. Holmgren jako „stretch-5” zmusza rywali do porzucenia klasycznego dropu, co drastycznie ogranicza produktywność Lakers w ochronie obręczy.
• Optymalizacja rotacji Matasa Buzelisa: Ograniczenie minut Buzelisa nie jest przejawem jego słabości, lecz precyzyjnym zabiegiem taktycznym. Blazers przygotował dla niego ściśle zdefiniowaną rolę zadaniową pod kątem matchupów z Lakers. Buzelis ma być świeżą, elitarną energetycznie opcją z ławki, zdolną do natychmiastowej zmiany tempa gry.
• Fizyczny rygor Jabari Walkera: Zadania defensywne Walkera zostały sprofilowane pod jednym kątem: ograniczenia przewagi siłowej LeBrona Jamesa. Walker posiada optymalny punkt ciężkości i rzadką kombinację długości ramion oraz bocznej mobilności. Jego celem nie jest całkowite zatrzymanie Jamesa, lecz zmuszenie go do rezygnacji z agresywnych wejść podkoszowych (rim pressure) i wymuszenie trudnych rzutów z wyskoku po koźle.
• Architektura ofensywna (Hero Ball vs SQI): Podczas gdy ofensywa Lakers opiera się na archaicznej grawitacji gwiazd i schematach izolacyjnych (hero ball w domyślnych ustawieniach), Blazers operują nowoczesnym systemem opartym na wysokim wskaźniku SQI. Przewaga Blazers polega na mobilności – zawodnicy odczytują przestrzeń, rotując w miejsca o najwyższym prawdopodobieństwie zdobycia punktów, co zneutralizuje statyczną defensywę z Los Angeles.
• Czynnik Kevina Duranta jako iluzja: Narracja o powrocie Kevina Duranta na ewentualny Mecz 7 to pułapka myślenia życzeniowego. Wprowadzenie gracza po urazie, bez rytmu meczowego, na 32 minuty w najważniejszym spotkaniu sezonu, to przepis na taktyczny i mentalny chaos w szatni. Zamiast wzmocnienia, obecność KD w tak ekstremalnych warunkach generuje regres płynności gry. 
• Manipulacja statusem zdrowotnym Dejounte Murraya: Oznaczanie Murraya jako questionable przed serią to czysta zasłona dymna. Fakty mówią same za siebie: Murray przeszedł przez fazę Play-in bez widocznych ograniczeń, grając na pełnej intensywności. Brak jakichkolwiek doniesień o odnowieniu urazu w tamtym okresie implikuje, że przystępuje on do serii z Lakers w optymalnej dyspozycji fizycznej.
• Pozorna głębia składu Los Angeles: Statystyki drugiego garnituru Lakers, mające rzekomo dowodzić ich głębi, są artefaktem meczów pasującymi pod narrację. W starciu z fizyczną i zbilansowaną rotacją Blazers, ta fasada runie, odsłaniając brak realnych opcji rezerwowych.
• Holmgren to obecnie najlepszy klasyczny/nowoczesny center ligi, ustępujący wyłącznie Victorowi Wembanyamie. Gdyby nie fenomen Francuza, Holmgren byłby murowanym kandydatem do nagrody DPOTY, co automatycznie ucina dyskusję o rzekomej przewadze Lakers w pomalowanym. Defensywnie zamyka strefę podkoszową, ofensywnie – gwarantuje bezbłędną efektywność niezależnie od wolumenu rzutowego.
• Deni Avdija to motor napędowy. Jego elitarne wskaźniki kreacji i obciążenia ofensywnego (oba 96.  percentyl) przy jednoczesnym zachowaniu niemal pełnej wszechstronności w obronie sprawiają, że Lakers nie mają na niego bezpośredniego, pozycyjnego odpowiednika.

Scenariusz i Podsumowanie Serii

Przedstawione wcześniej pedykcje ignorują nieubłaganą matematykę koszykarską i biologię. Los Angeles Lakers nie dysponują ani zdrowiem, ani głębią składu, by wytrzymać transformację energetyczną, jaką narzucą im Blazers. Do Meczu 7 (G7) nigdy nie dojdzie, ponieważ losy serii rozstrzygną się wcześniej w oparciu o dwa realne scenariusze:

• Scenariusz A (Wariant Przełamania): Blazers wchodzą w serię na fali wznoszącej i wyrywają jeden z dwóch meczów w Los Angeles. W Portland wychodzi zmęczenie materiału u liderów Lakers oraz brak wartościowych zmienników – Blazers gładko bronią własnego parkietu (3-1). Mecz numer 5 w LA wygrywają rzutem na taśmę gospodarze, ale w meczu numer 6 w Portland Trail Blazers brutalnie pieczętują awans.

• Scenariusz B (Wariant Kondycyjny): Wypoczęci Lakers wygrywają dwa pierwsze mecze domowe dzięki przewadze doświadczenia. Rywalizacja przenosi się do Portland, gdzie Blazers odpowiadają dwiema dominującymi wygranymi (2-2). Od tego momentu rotacja Lakers przechodzi drastyczny regres wydolnościowy. Blazers wygrywają kluczowy mecz numer 5 na wyjeździe oraz domowy mecz numer 6, kończąc serię.

 

Finalny werdykt: 4-2 dla Portland Trail Blazers.

Dzięki za dyskusję, chciałbym mieć więcej czasu i możliwości na takie.

Edytowane 17 Maja przez Ashigaru

[january]

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Jednak nie jestem fanem jednak jawnego umniejszania mojej wiedzy.

A nie widzę bym gdzieś to robił:) Przeszkadza mi bardziej w niektórych miejscach kwestia AI, która wrzuca masę AI ozdobników, ale konkretów prawdziwych pod kątem argumentacji prawie nic. Dam tu poniżej przykład:

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Ofensywa i rozumienie Shooting Quality Index

Istnieje tu istotny problem z podejściem do Shooting Quality Index, który polega na ignorowaniu samej matematyki. Wskaźnik ten to nie jest subiektywna ocena estetyki, lecz surowe prawdopodobieństwo trafienia w danych warunkach. Jeśli gracze Blazers notują wysokie SQI, to jest to bezpośredni dowód na to, że potrafią czytać grę i kreować pozycje o najwyższym odsetku powodzenia. Negowanie wartości kreowania optymalnych rzutów to zaprzeczanie fundamentom nowoczesnej koszykówki.

W dłuższej perspektywie (jak seria Playoff) wygrywa system, który minimalizuje wariancję. Blazers mają drużynę, która dzięki ruchowi piłki regularnie generuje rzuty o najwyższej wartości tego wskaźnika. Argumentowanie, że przewagą Lakers jest oddawanie rzutów o niskim prawdopodobieństwie trafienia, to budowanie domu na piasku. Owszem, elitarny talent pozwala czasem konwertować trudne rzuty, ale opieranie na tym całej ofensywy i wskazywanie tego jako atutu to naiwne liczenie na to, że statystyka nigdy nie dopadnie takiego zespołu. Starcie systemu opartego na wysokim SQI z zespołem polegającym na hero-ballu i trudnych rzutach matematycznie ma tylko jednego faworyta.

Dalsza część wypowiedzi w tym zakresie wskazuje głęboki mit, że Playoffs matematyka przestaje działać, a systemy ustępują miejsca wyłącznie indywidualnym popisom. Jest dokładnie odwrotnie.

Właśnie dlatego, że w Playoffs obrona się zacieśnia, generowanie czystych pozycji (wysokiego SQI) staje się kluczowe do przetrwania. Kiedy grasz serię do 4 zwycięstw przeciwko elitarnej defensywie, która doskonale zna Twoje zagrywki, opieranie ataku na 'hero-ballu' i trudnych rzutach to przepis na katastrofę. Dlaczego? Ponieważ odstępstwo od statystycznego wyniku w końcu Cię dopadnie. Jeden lub dwa mecze można wygrać genialną dyspozycją dnia gwiazdy lub gwiazd, ale nie całą serię. Serii nie wygrywa się rzutami, które 'czasem wpadną”, tylko powtarzalną, systemową egzekucją.

Spójrzmy na historię mistrzów NBA – Denver Nuggets Jokicia czy San Antonio Spurs Grega Popovica, czy nawet Golden State Warriors. Co ich łączyło? W Playoffs potrafili generować rzuty o najwyższej jakości w lidze, opierając się na ruchu piłki i kreowaniu przewag. Owszem, w końcówkach meczów potrzebujesz gwiazdy do trudnego rzutu, ale to ma być plan awaryjny (Bailout Shot), a nie plan A, który próbuje się nakreślić. Lakers, traktując niskie SQI jako normę u swoich głównych punktujących, sami skazują się na koszykarską loterię. W starciu z systemem, który systematycznie wypracowuje łatwe pozycje, loteria ta w serii do 4 zwycięstw niemal zawsze kończy się przegraną.

Przecież to, że moi zawodnicy oddają tak trudne rzuty nie wynika z żaden sposób z tego co tu jest sugerowane, iż Suggs, czy Jalen Green czytają grę lepiej od Curry'ego czy LeBrona! To jest absurdalne jednak założenie. Po prostu w przeciwieństwie do wspomnianych graczy Blazers skupiają na sobie defensywę rywali i doskonale (offball/onball) kreują dzięki temu pozycje teammates. Cały system ofensywny wskazanych przez Ciebie rl Warriors jest przecież oparty na Stefku generującym swym gravity sytuacje 4v3 po picku, czy wręcz open layupy bieganiem offball! Bo to na nim skupia się cała defensywa przeciwnika, odpuszczając Greenów, Paytonów czy Moodych tego świata. To, że Kennard czy Hachimura dostają wide open trójki w Lakers nie wynika z tego, że potrafią lepiej czytać i kreować grę od LeBrona! To, że Durant/Curry/LJ, a nawet Reaves są podwajani i jak trwogo to do nich jest tu jednak solidnym aspektem w porównaniach jakości rzutu...

Tutaj moi zawodnicy nie są osamotnieni w ataku pod kątem dalszego przebiegu akcji. Podwojenia/trapy? Wyobrazić sobie można mającego po podwojeniu Curry na picku LeBrona na shortrollu 4v3 zamiast Draymonda, Duranta który nie może być podwajany, Stefka, którego nagle nie można podwajać/potrajać czy Reavesa dostającego najsłabszego obrońcę rywali.

Zacieśniona defensywa w PO (a przypominam, wskazywałem że Blazers tak dobrej jej nie mają) nie wpłynie negatywnie na ich efektywność, bo i tak oddawali potwornie trudne rzuty i tu gorzej nie będzie. Ich wzajemne gravity natomiast powinno pomagać sobie. W Blazers odwrotnie - w PO widzieliśmy ich (Suggs!) regularnie ceglących z takich samych pozycji jak w RS, a nie ma tu wcale jakiegoś bonusu za połączenie ich razem, bo to nie jest najlepszy fit (nikt nie jest dobry offball).

Nie wiem ogólnie skąd pomysł, że ofensywa Blazers (Suggs, Green, Murray, Avdija) będzie lepsza w kreacji/powtarzalnej egzekucji, systemowi gry, whatever niż ofensywa oparta na LeBronie, Currym, Durancie i Reavesie. Przecież u mnie tych rozwiązań i talentu ofensywnego jest nieporównanie więcej.

Point is - owszem matematyka będzie działać, tylko Lakers mają lepszych tough shotmakerów (kluczowe w PO akurat) i lepsze opcje kreacji łatwiejszych pozycji. Naprawdę poziom kreacji/scoringu/gravity moich liderów bije na głowę liderów Blazers.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

W pojedynkach z Quetą Holmgren notował średnio 12 punktów i 7 zbiórek przy efektywności 60% TS. Twierdzenie, że center grający na 60% True Shooting jest „powstrzymywany”, to jawne nieporozumienie – ograniczono jedynie jego wolumen, nie efektywność. Z kolei w starciach z Murray-Boylesem zaliczył statystyki: 7 punktów, 7 zbiórek, 4 asysty, 3 bloki i przechwyt (przy 41.5% TS). Jeden słabszy strzelecko mecz nie tworzy reguły.

Jeszcze lepiej widać to na przykładzie Deniego Avdiji w meczach przeciwko OKC (gdy grał Cason Wallace). Zamiast patrzeć wybiórczo na pojedyncze, słabsze spotkania, spójrzmy na pełny obraz. Średnie Avdiji z tych starć to:

19.3 punktu, 7.8 zbiórki oraz 5.5 asysty przy solidnym 56.9% TS.

Teza o rzekomym “znaczącym odbiciu się na efektywności” moich liderów jest więc nie do obrony w zderzeniu z danymi.

Tak ogólnie to jednak ważne czy Avdija i Holmgren zdobywali te punkty, gdy na parkiecie byli Cason i CMB/Queta. Niemniej przykładowe ograniczenie volumenu Holmgrena do 12 i 7 pkt, ograniczenie Avdiji do gry na poniżej 20 pkt to są dokładnie te rzeczy, których chcę od swojej defensywy. Jak zatrzymają Lakers ten duet na około 30 ppg  poniżej 60ts na mecz łącznie to cel będzie idealnie spełniony. Ten akapit to mocny argument za Lakers.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Co więcej, narracja ta wpada w pułapkę logiczną. Jeśli moi liderzy mieliby być rzekomo podwajani lub wymagać asekuracji, automatycznie wygeneruje to czyste pozycje dla pozostałych zawodników na parkiecie. Jak już wcześniej wykazywałem, dysponują oni wysokimi wskaźnikami SQI. Pozostawienie im wolnej przestrzeni na otwarte rzuty – przy ich profilu rzutowym – statystycznie przełoży się na wysoki wskaźnik zdobywanych punktów pomimo wskazywanych wyników. Matematyka jest tutaj nieubłagana

Ehh, no jest nieubłagana. Skoro Twoi zawodnicy rzucają kiepsko z dobrych pozycji, to gdy będą mieć porównywalnie pozycje do rzutu to jak najbardziej będą dalej rzucać kiepsko. Ponownie to jest argument za Lakers co piszesz.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Walker vs LeBron

Dane statystyczne bywają bezwzględne dla Jarace’a Walkera – czarno na białym pokazują jego grzechy w obronie bez piłki, takie jak zasypianie w rotacjach czy zbędne pomaganie w pomalowanym. Jednak w starciu z LeBronem Jamesem systemowa defensywa schodzi na dalszy plan. Tam liczy się coś zupełnie innego, co Jarace ma w nadmiarze: brutalna fizyczność.

Przy wzroście 201 cm (6’7’’) i wadze aż 113 kg (249 lbs) Walker dysponuje niesamowicie silnym dołem ciała. Dzięki temu nie daje się bezkarnie przepychać LeBronowi w jego flagowych akcjach typu bully ball. Jarace potrafi przyjąć uderzenie na klatkę piersiową, utrzymać pozycję, a dzięki ogromnemu zasięgowi ramion (221 cm / 7’3’’) wciąż aktywnie poluje na piłkę. Walker słynie z agresywnego nękania rywali grających tyłem do kosza – gdy tylko wchodzą w kozioł, natychmiast atakuje ich ręce, stąd jego wysokie wskaźniki deflections.

Przeniesienie go do obrony 1 na 1 przeciwko Jamesowi idealnie maskuje jego największą wadę (zagubienie w systemie zespołowym) i uwypukla kluczowy atut: elitarną sprawność na nogach przy tak potężnej masie. Taka taktyka nie jest aktem desperacji, ale przemyślaną próbą ograniczenia lidera Lakers. A nawet jeśli LeBron minie Walkera, w pomalowanym czeka na niego najlepszy center, który nie ma na imię Victor, Chet Holmgren. Z taką asekuracją za plecami, każdy atak Jamesa na kosz będzie okupiony gigantycznym wysiłkiem.

Nie wchodziliśmy rzecz jasna zbyt głęboko w kwestie taktyczne, ale skąd pomysł, że Lakers mający Stefka będą pałować izolacje? Tu co chwila będzie zasłona Curry/LeBron on i offball, wymuszanie switchów, gry zespołowej w D rywala etc - tych rozwiązań i opcji taktycznych jest tak mnogo, że nawet nie ma co rozpisywać. I w tym Walker jako słaby obrońca zespołowy się pogubi, przykładowo picki z LJ jako ballhandlerem, a Stefkiem jako stawiającym zasłonę de facto wymuszają switch w D. I Walker wtedy na Stefku jako słaby obrońca zespołowy się pogubi owszem. Rozumiem ideę jaką miałeś, no ale moi legendarni gracze naprawdę mają za duże bbIQ by iść na bullyball LJa vs Walker zamiast świetnych rozwiązań jakie są możliwe po wstawieniu go jako primary defensora na LJ. 

No, ale też tu wracamy do największego niedocenienia w beGM, czyli tego co wyprawiałby razem duet LJ-Curry na parkiecie  

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Wybiórczość danych w analizie

Aby ta dyskusja miała merytoryczny sens, musimy opierać się na faktach, a nie na selektywnym dobieraniu kontekstu pod z góry założoną tezę. Twoja dotychczasowa argumentacja opiera się na trzech poważnych błędach metodologicznych:

• Cherry-picking: Powtarzanie w kółko ten sam zamknięty zestaw statystyk, ignorując niewygodne kontrargumenty. Ignorowanie faktów nie sprawi, że przestaną one istnieć.
• Brak spójności: Raz narracja oparta jest na wynikach Playoffs, raz na Regular Season – zależnie od tego, co akurat pasuje do teorii. Taka żonglerka kontekstem odbiera wiarygodność całej analizie.
• Asymetria oceny: Analizując Blazers i Lakers, stosuje się dwie różne miary. Pomięcie negatywnych aspektów dotyczących Lakers i sztuczne uwypuklanie wybranych wskaźników to manipulacja obrazem obu składów.

Łatwo jest wyrwać statystyki z kontekstu. Łatwo manipulować definicjami wskaźników i naginać je pod gotową tezę. Równie łatwo jest unikać bezpośredniej odpowiedzi na moje argumenty, zastępując je własną, wygodną narracją. Wszystkie te zabiegi łączy jednak jedno: są merytorycznie i analitycznie bezwartościowe.

Ehh no i dlatego nie lubię w tych dyskusjach AI. Mocne zarzuty względem oponenta, a żadnego konkretu. Nie wiem jakie kontrargumenty niby zignorowałem, nie wiem jakie fakty niby zignorowałem, całą serię podkreślam, że nie mogą być brane wyłącznie pozytywy jednego zespołu z RS, a negatywy drugiego z PO i musi być tu jednolitość w ocenie obu zespołów. Nie wiem które wskaźniki niby sztucznie uwypuklam, jakie definicje wskaźników naginam, jakie statystyki wyrywam z kontekstu i gdzie unikam bezpośredniej odpowiedzi na Twoje argumenty. A wszystkie te mocne zarzuty tu zawarłeś!

No i ostro pojechałeś z tym, że merytorycznie i analitycznie jest to co piszę bezwartościowe. Czuję się urażony  

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Niedopasowanie ról w teorii i praktyce: Powszechna opinia, jakoby Lakers dysponowali odpowiedziami defensywnymi na duet Deni Avdija & Chet Holmgren, opiera się na rażąco niskiej próbie badawczej z sezonu regularnego. Holmgren jako „stretch-5” zmusza rywali do porzucenia klasycznego dropu, co drastycznie ogranicza produktywność Lakers w ochronie obręczy.

Przy Avdiji na Casonie ta dawka już nie jest taka mała. Plus sam fakt, że bronić mają ich elitarni defensorzy (Cason, Queta, CMB) też jest solidnym wskaźnikiem. Opisałem też jak bronię ich potencjalny pick and roll/pop. Oczywiście, że Holmgren to stretch5, tylko Lakers na PF (CMB, LJ, Durant) mają bdb helpD pod koszem, a przypominam, iż przy braku zagrożenia rzutem zespołu Blazers będą tu zacieśniać trochę.

Znacznie większym problemem jak coś będzie dla Blazers wyciągnięcie na high pnr Holmgrena z jego obrony obręczy, a LAL mają narzędzia by to robić, bo mają pullup3.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Optymalizacja rotacji Matasa Buzelisa: Ograniczenie minut Buzelisa nie jest przejawem jego słabości, lecz precyzyjnym zabiegiem taktycznym. Blazers przygotował dla niego ściśle zdefiniowaną rolę zadaniową pod kątem matchupów z Lakers. Buzelis ma być świeżą, elitarną energetycznie opcją z ławki, zdolną do natychmiastowej zmiany tempa gry.

Według mnie Buzelis to o klasę lepszy overall gracz niż Jarace Walker i ograniczenie go kosztem Walkera do 15 minut na mecz to Twój błąd.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Fizyczny rygor Jabari Walkera: Zadania defensywne Walkera zostały sprofilowane pod jednym kątem: ograniczenia przewagi siłowej LeBrona Jamesa. Walker posiada optymalny punkt ciężkości i rzadką kombinację długości ramion oraz bocznej mobilności. Jego celem nie jest całkowite zatrzymanie Jamesa, lecz zmuszenie go do rezygnacji z agresywnych wejść podkoszowych (rim pressure) i wymuszenie trudnych rzutów z wyskoku po koźle.

Już opisałem wyżej, jak będę atakował Walkera poprzez użycie Stefka.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Architektura ofensywna (Hero Ball vs SQI): Podczas gdy ofensywa Lakers opiera się na archaicznej grawitacji gwiazd i schematach izolacyjnych (hero ball w domyślnych ustawieniach), Blazers operują nowoczesnym systemem opartym na wysokim wskaźniku SQI. Przewaga Blazers polega na mobilności – zawodnicy odczytują przestrzeń, rotując w miejsca o najwyższym prawdopodobieństwie zdobycia punktów, co zneutralizuje statyczną defensywę z Los Angeles.

Nie no, pisanie, że ofensywa z Currym i LeBronem jest archaiczna, a ofensywa z Suggsem, Greenem i Murrayem nowoczesna czy teksty o statycznej D Lakers to po prostu lanie wody. Lakers mają znacznie więcej opcji ofensywnych i znacznie lepszych kreatorów. To, że dodatkowo są tough-shotmakerami to tylko ogromny plus, którego nie mają Blazers pod kątem PO.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Czynnik Kevina Duranta jako iluzja: Narracja o powrocie Kevina Duranta na ewentualny Mecz 7 to pułapka myślenia życzeniowego. Wprowadzenie gracza po urazie, bez rytmu meczowego, na 32 minuty w najważniejszym spotkaniu sezonu, to przepis na taktyczny i mentalny chaos w szatni. Zamiast wzmocnienia, obecność KD w tak ekstremalnych warunkach generuje regres płynności gry. 

Durant wszedł bez rytmu meczowego na G2, zrobił 20 pkt z 7/8 z gry i rl Lakers musieli go podwajać. To jest jeden z dwóch (pozdrawiam Curry'ego) najlepszych jumperków w historii ligi i nawet nie w pełni sił jego rzut to złoto. Bo tu nie musi być alfą i omegą w ofensywie, ma się skupić na takiej grze jak za czasów rl Warriors - korzystać z kreacji i gravity LeBrona i Kury. Także ze wszystkich graczy NBA Durant ma jeden z najlepszych profili na to, by wejść po urazie, bez rytmu meczowego i robić swoje.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Manipulacja statusem zdrowotnym Dejounte Murraya: Oznaczanie Murraya jako questionable przed serią to czysta zasłona dymna. Fakty mówią same za siebie: Murray przeszedł przez fazę Play-in bez widocznych ograniczeń, grając na pełnej intensywności. Brak jakichkolwiek doniesień o odnowieniu urazu w tamtym okresie implikuje, że przystępuje on do serii z Lakers w optymalnej dyspozycji fizycznej.

Nie udziałem się w Waszej serii playin, by nie wybierać sobie rywala. Kwestia DeJounte została tam niesłusznie przemilczana, trudno. Natomiast opuścił last5 games RS (a rl Pelicans nie tankowali!), w poprzedzających 5 grach grał na 43 ts i 16% za 3. Jak najbardziej jego gra, a na pewno forma są questionable.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Pozorna głębia składu Los Angeles: Statystyki drugiego garnituru Lakers, mające rzekomo dowodzić ich głębi, są artefaktem meczów pasującymi pod narrację. W starciu z fizyczną i zbilansowaną rotacją Blazers, ta fasada runie, odsłaniając brak realnych opcji rezerwowych

Jakieś jednak fakty by się przydały dla takiego artefaktu (  ) jak ja w tej kwestii zamiast słów o fasadzie. Statystyki graczy z ławki obu teamów podawałem w D. Moi zawodnicy nie nabijali statów w tankerach (jak tercet graczy PTB), poza Batumem w playin nie dostawali DNP-CD (jak 6 z wskazanych w rotacji graczy Blazers). W kluczowych momentach serii mam z ławki duet Reaves-CMB i on naprawdę bije 15 min Buzelisa i wszystkie minuty Kisperta/Dicka/Vucevicia na głowę.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Holmgren to obecnie najlepszy klasyczny/nowoczesny center ligi, ustępujący wyłącznie Victorowi Wembanyamie. Gdyby nie fenomen Francuza, Holmgren byłby murowanym kandydatem do nagrody DPOTY, co automatycznie ucina dyskusję o rzekomej przewadze Lakers w pomalowanym. Defensywnie zamyka strefę podkoszową, ofensywnie – gwarantuje bezbłędną efektywność niezależnie od wolumenu rzutowego.

Bardzo cenimy Holmgrena. Jednocześnie wskazujemy, że będziemy próbować go zmuszać do wychodzenia z paint, jest tylko jednym wysokim w walce na zbiórce i musi tu sporo łatać w obronie w przeciwieństwie do rl Thunder. No i nie ma tu łatwiejszych fizycznie dla siebie minut z duecie z Hartensteinem, on będzie się musiał cały mecz nawalać jako center co jest wycieńczające. W tych PO z samym Holmgrenem OKC bronią na 119 drt, z duetem Hartenstein-Chet na 111 drtg.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Deni Avdija to motor napędowy. Jego elitarne wskaźniki kreacji i obciążenia ofensywnego (oba 96.  percentyl) przy jednoczesnym zachowaniu niemal pełnej wszechstronności w obronie sprawiają, że Lakers nie mają na niego bezpośredniego, pozycyjnego odpowiednika.

Kilka razy już wskazałem, że mój elitarny PoA w obronie Cason Wallace to idealny matchup (np. też Wallace mało fauluje) na Avdiję i zamykał go w RS na 3/15 z gry.

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Do Meczu 7 (G7) nigdy nie dojdzie, ponieważ losy serii rozstrzygną się wcześniej w oparciu o dwa realne scenariusze:

Oj ktoś tu chyba sam wie jak skończyłby się ewentualny G7   

4 godziny temu, Ashigaru napisał(a):

Scenariusz B (Wariant Kondycyjny): Wypoczęci Lakers wygrywają dwa pierwsze mewer­dykt: 4–2cze domowe dzięki przewadze doświadczenia. Rywalizacja przenosi się do Portland, gdzie Blazers odpowiadają dwiema dominującymi wygranymi (2-2). Od tego momentu rotacja Lakers przechodzi drastyczny regres wydolnościowy. Blazers wygrywają kluczowy mecz numer 5 na wyjeździe oraz domowy mecz numer 6, kończąc serię.

Nie uwierzę i nie wiem kto uwierzy, że Curry+LeBron+Wallace+Queta+CMB+Donte/Reaves (poza G4) przegrają 4 mecze z rzędu z Blazers, gdzie Suggs grał na 41ts w PO, Green na 47ts, Kispert na 23ts, Vucević na 47ts. To w ogóle nie jest taka skala talentu rywala, po 2-0 dla LAL, 2-2 do końca serii i 4-2 dla Lakers finalnie jest znacznie bardziej prawdopodobne.

Jak dla mnie założenie, że Blazers doprowadzą do G7 to jest dla nich optymistyczne, a nie dla Lakers.

Pozdrówki!

Edytowane 17 Maja przez january

[Ashigaru]

Wielka szkoda, że nie mam jak zweryfikować wszystko, ale chociaż do części się odniosę.

5 godzin temu, january napisał(a):

Nie wiem ogólnie skąd pomysł, że ofensywa Blazers (Suggs, Green, Murray, Avdija) będzie lepsza w kreacji/powtarzalnej egzekucji, systemowi gry, whatever niż ofensywa oparta na LeBronie, Currym, Durancie i Reavesie. Przecież u mnie tych rozwiązań i talentu ofensywnego jest nieporównanie więcej.

Niewłaściwie rozkładasz akcenty. Nie mówimy tu o wyższości w indywidualnej kreacji, lecz o systemowej skuteczności. Ustalony w Blazers mechanizm jest powtarzalny, produktywny i regularnie generuje dla zawodników Blazers względnie łatwe okazje punktowe, a w połączeniu z aktywną obroną - dodatkowe okazje rzutowe, w postaci kontr. 

Młodszy, sprawniejszy i znacznie bardziej agresywny fizycznie skład Blazers (z elitarną point-of-attack defense w osobie Suggsa) zamienia obronę w bezpośredni motor napędowy ofensywy. Wymuszane straty i przewaga kondycyjna pozwalają nam regularnie biegać do kontrataków. Punkty z szybkiego ataku to statystycznie najefektywniejsze posiadania w koszykówce. Podczas gdy weterani Lakers będą zmuszeni do gry w wolniejszym tempie, Blazers generują „darmowe” punkty z ponowień i tranzycji. Rotacja działa tutaj dodatkowo na plus.

W ataku pozycyjnym wszechstronność zawodników Blazers pozwala na ciągły ruch piłki i szukanie otwartych pozycji. To daje stabilność rzutową, na której można polegać w każdym meczu serii. Defensywa Lakers, zmuszona do łatania dziur, zostawi czyste pozycje strzeleckie, które gracze Blazers będą mogli egzekwować.

Ta systemowa powtarzalność bije na głowę rzekomą głębię Lakers, co zresztą potwierdzają fakty:

Austin Reaves – jak sam GM Lakers przyznaje, zmaga się z wyraźnym brakiem formy rzutowej po powrocie, przez co jego rola zostaje zmarginalizowana do wsparcia z ławki. To ogranicza obwodowy spacing Lakers.

W dniu 13.05.2026 o 20:11, january napisał(a):

Reaves – brakuje formy rzutowej po powrocie, ale tu w mniejszej roli, jako ofensywne wsparcie z ławki i tak poprawia mi team.

Napisałbym coś o Lebronie Jamesie, ale jego udział w tej serii, uwzględniając opisy, jest najwyraźniej marginalny.

Kevin Durant wypada na większość serii, tak samo jak Donte DiVincenzo. 

5 godzin temu, january napisał(a):

Tak ogólnie to jednak ważne czy Avdija i Holmgren zdobywali te punkty, gdy na parkiecie byli Cason i CMB/Queta. Niemniej przykładowe ograniczenie volumenu Holmgrena do 12 i 7 pkt, ograniczenie Avdiji do gry na poniżej 20 pkt to są dokładnie te rzeczy, których chcę od swojej defensywy. Jak zatrzymają Lakers ten duet na około 30 ppg  poniżej 60ts na mecz łącznie to cel będzie idealnie spełniony. Ten akapit to mocny argument za Lakers.

Piszesz o ograniczeniu wolumenu Cheta do 12 czy 7 punktów jako o sukcesie swojej defensywy, ale zapominasz o najważniejszym: w starciu z tym statystycznie lepszym obrońcą Holmgren był kosmicznie efektywny, notując 60% True Shooting. Nie ma żadnych faktów ani danych, które potwierdzałyby, że zwiększenie wolumenu rzutowego w tym matchupie diametralnie zmniejszyłoby jego wskaźnik TS%. Twierdzenie, że ta defensywa „zamknie” Cheta z jego charakterystyką gry i z taką efektywnością, ignoruje rzeczywistość i jest jedynie myśleniem życzeniowym.

Zredukowanie oceny Deniego Avdiji do tej marginalnej próby (15 na ponad 900 okazji punktowych to przecież błąd statystyczny) i budowanie na tej podstawie narracji, że w Playoffach nie wszedłby na wyższy poziom, to jawne wprowadzanie innych w błąd. Przeciwko RL OKC mamy do dyspozycji pełen przedział gry, w którym Deni mierzył się na parkiecie z Casonem Wallace'em i potrafił na przestrzeni całych spotkań realizować swoje zadania. Wyciąganie skrajnego marchupu przy niewielkiej próbie z sezonu regularnego  i traktowanie tego jako wyznacznika sufitu zawodnika w serii PO to błąd metodologiczny.

Te „argumenty” opierają się na założeniu, że w serii Playoff zawodnicy Ci zagrają swoje statystycznie najgorsze mecze z rundy zasadniczej, a defensywa Lakers bez wysiłku zreplikuje anomalie rzutowe. Matematyka i realny przekrój minut przeciwko Casonowi, Quecie czy CMB pokazują coś innego: ten duet gwarantuje stabilność produktywności i efektywności, której weterani Lakers nie będą w stanie zatrzymać przez 6 meczów tej serii.

5 godzin temu, january napisał(a):

Ehh, no jest nieubłagana. Skoro Twoi zawodnicy rzucają kiepsko z dobrych pozycji, to gdy będą mieć porównywalnie pozycje do rzutu to jak najbardziej będą dalej rzucać kiepsko. Ponownie to jest argument za Lakers co piszesz.

No cóż, mylony jest tu chwilowy spadek formy rzutowej w małej próbce z permanentnym profilem zawodnika, a to kardynalny błąd analityczny. Twierdzenie, że ci gracze będą tak samo nieskuteczni, gdy – jak było podkreślane – będą celowo odpuszczani  przez obronę, to absurd. Danie im wolnej przestrzeni i czasu na złożenie się do rzutu z całą pewnością podniosłoby skuteczność każdego z nich.

Jeśli taktyka Lakers opiera się na życzeniowym założeniu, że Jalen Green, Jalen Suggs czy Corey Kispert będą seryjnie pudłować czyste, wykreowane pozycje przez całą serię, to gratuluję optymizmu. Matematyka i przestrzeń na parkiecie zadziałają na korzyść Blazers.

5 godzin temu, january napisał(a):

Nie wchodziliśmy rzecz jasna zbyt głęboko w kwestie taktyczne, ale skąd pomysł, że Lakers mający Stefka będą pałować izolacje? Tu co chwila będzie zasłona Curry/LeBron on i offball, wymuszanie switchów, gry zespołowej w D rywala etc - tych rozwiązań i opcji taktycznych jest tak mnogo, że nawet nie ma co rozpisywać. I w tym Walker jako słaby obrońca zespołowy się pogubi, przykładowo picki z LJ jako ballhandlerem, a Stefkiem jako stawiającym zasłonę de facto wymuszają switch w D. I Walker wtedy na Stefku jako słaby obrońca zespołowy się pogubi owszem. Rozumiem ideę jaką miałeś, no ale moi legendarni gracze naprawdę mają za duże bbIQ by iść na bullyball LJa vs Walker zamiast świetnych rozwiązań jakie są możliwe po wstawieniu go jako primary defensora na LJ. 

No, ale też tu wracamy do największego niedocenienia w beGM, czyli tego co wyprawiałby razem duet LJ-Curry na parkiecie  

W analizie ofensywy zmarginalizowana jest rola LeBrona, tak więc w tych Lakers ten gra w sposób defaultowy. Genialne koszykarskie IQ Curry’ego i Jamesa nie zrealizuje automatycznie zaawansowanych systemów off-ball i permanentnych zasłon, których po prostu w prezentowanej taktyce nie było. Magia nazwisk nie zastąpi planu.

Scenariusz polowania na Walkera zakłada, że moja defensywa stoi i patrzy. Przy ograniczonym spacingu Lakers (brak formy Reavesa oraz całkowity brak DiVincenzo), mobilni i agresywni obrońcy Blazers (np. Suggs, Murray czy nawet Avdija) bez problemu zastosują switch lub pomoc. Walker nie zostaje sam – ma za sobą świetną, dynamiczną asekurację zespołową.

5 godzin temu, january napisał(a):

No i ostro pojechałeś z tym, że merytorycznie i analitycznie jest to co piszę bezwartościowe. Czuję się urażony  

9 godzin temu, Ashigaru napisał(a):

Łatwo jest wyrwać statystyki z kontekstu. Łatwo manipulować definicjami wskaźników i naginać je pod gotową tezę. Równie łatwo jest unikać bezpośredniej odpowiedzi na moje argumenty, zastępując je własną, wygodną narracją. Wszystkie te zabiegi łączy jednak jedno: są merytorycznie i analitycznie bezwartościowe.

Nie to co piszesz, a jedynie cherry-picking, brak spójności i asymetria oceny. Tylko tyle i aż tyle. 

5 godzin temu, january napisał(a):

Według mnie Buzelis to o klasę lepszy overall gracz niż Jarace Walker i ograniczenie go kosztem Walkera do 15 minut na mecz to Twój błąd.

Zostawmy na boku dyskusję o czystym talencie. Buzelis może być lepszym koszykarzem od Walkera, ale plan na to konkretne starcie dyktował inne potrzeby. Obaj gracze idealnie realizują przypisane im role.

5 godzin temu, january napisał(a):

Nie no, pisanie, że ofensywa z Currym i LeBronem jest archaiczna, a ofensywa z Suggsem, Greenem i Murrayem nowoczesna czy teksty o statycznej D Lakers to po prostu lanie wody. Lakers mają znacznie więcej opcji ofensywnych i znacznie lepszych kreatorów. To, że dodatkowo są tough-shotmakerami to tylko ogromny plus, którego nie mają Blazers pod kątem PO.

Nawet przyjmując, że Lakers mają Mount Rushmore koszykówki na papierze, to nie można odebrać, że w tej serii Blazers są taktycznie ustawieni w konkretny mechanizm na parkiecie. Sprowadzanie tej serii do prostego wniosku „Lakers mają lepszych graczy, więc wygrają” to ogromne pójście na skróty. To będzie brutalna, fizyczna seria, w której to podejście i intensywność Blazers ma pełne prawo wziąć górę nad magią nazwisk.

5 godzin temu, january napisał(a):

Nie uwierzę i nie wiem kto uwierzy, że Curry+LeBron+Wallace+Queta+CMB+Donte/Reaves (poza G4) przegrają 4 mecze z rzędu z Blazers, gdzie Suggs grał na 41ts w PO, Green na 47ts, Kispert na 23ts, Vucević na 47ts. To w ogóle nie jest taka skala talentu rywala, po 2-0 dla LAL, 2-2 do końca serii i 4-2 dla Lakers finalnie jest znacznie bardziej prawdopodobne.

Jak dla mnie założenie, że Blazers doprowadzą do G7 to jest dla nich optymistyczne, a nie dla Lakers.

Teoria o gładkim 4-2 dla Lakers to czyste życzeniowe myślenie, całkowicie sprzeczne z logiką tej serii Playoff. 

Dlaczego?

GM Lakers uprawia ordynarny cherry-picking, bazując na najgorszych momentach Suggsa, Greena czy Kisperta. Regresja do średniej to w koszykówce fakt. Twierdzenie, że ci zawodnicy nie zaczną trafiać, jest fundamentalnym błędem logicznym – zwłaszcza w obliczu faktu, że sam GM Lakers zapowiedział, że będą oni odpuszczani w defensywie, choćby nawet sytuacyjnie. Luźniejsze rzuty w systemie Blazers przekładają się na lepszą efektywność.

Dokładnie tę samą asymetrię oceny widać przy Holmgrenie i Avdiji. Zakładanie, że w tak ważnej serii zagrają oni dokładnie pod ultrawygodną, małą i niereprezentatywną próbkę statystyczną, to zaklinanie rzeczywistości. W tym aspekcie logika i statystyka stoją po stronie Blazers.

Nie kwestionuję, że świeży star power Curry'ego i LeBrona (przy początkowym udziale Duranta i DiVincenzo) pozwoli Lakers urwać mecz lub dwa (z naciskiem na game 2). Co dzieje się jednak później? Lakers zostają bez Kevina Duranta i jego "złotego rzutu" oraz bez fenomenalnego DiVincenzo.

Liczenie na to, że tę potężną lukę ofensywną załatają będący bez formy rzutowej Austin Reaves, Cason Wallace, Neemias Queta, Collin Murray-Boyles, Gary Payton II czy weteran Nicolas Batum, to skrajna naiwność. Tą rotacją nie da się nadrobić strat w ataku.

Zastanówmy się nad ciągiem przyczynowo-skutkowym. Jeśli po czterech meczach jest remis 2-2, oznacza to jedno: pod nieobecność KD i DiVincenzo cały ciężar gry spoczywał wyłącznie na barkach Curry'ego i LeBrona.

Wchodzimy w kluczową fazę serii. Zmęczenie materiału u liderów Lakers osiąga limit, a efektywna rotacja praktycznie nie istnieje. Czy w tym momencie rzeczywiście można racjonalnie twierdzić, że zmęczeni weterani Lakers wygrają dwa mecze z rzędu?

Gdzie tu elementarna logika? Wszystkie fakty wskazują na to, że scenariusz będzie odwrotny. Od stanu 2-2 to Blazers – głębsi, dynamiczniejsi i lepiej zbalansowani – całkowicie przejmują tę serię. Przy tym poziomie eksploatacji liderów Lakers, doprowadzenie przez nich nawet do Game 7 to mission impossible.

 

Na lepszą analizę mnie nie stać obecnie. Dziękuję za uwagę i pozdrawiam.

Edytowane 17 Maja przez Ashigaru

[january]

29 minut temu, Ashigaru napisał(a):

Niewłaściwie rozkładasz akcenty. Nie mówimy tu o wyższości w indywidualnej kreacji, lecz o systemowej skuteczności. Ustalony w Blazers mechanizm jest powtarzalny, produktywny i regularnie generuje dla zawodników Blazers względnie łatwe okazje punktowe, a w połączeniu z aktywną obroną - dodatkowe okazje rzutowe, w postaci kontr. 

Młodszy, sprawniejszy i znacznie bardziej agresywny fizycznie skład Blazers (z elitarną point-of-attack defense w osobie Suggsa) zamienia obronę w bezpośredni motor napędowy ofensywy. Wymuszane straty i przewaga kondycyjna pozwalają nam regularnie biegać do kontrataków. Punkty z szybkiego ataku to statystycznie najefektywniejsze posiadania w koszykówce. Podczas gdy weterani Lakers będą zmuszeni do gry w wolniejszym tempie, Blazers generują „darmowe” punkty z ponowień i tranzycji. Rotacja działa tutaj dodatkowo na plus.

W ataku pozycyjnym wszechstronność zawodników Blazers pozwala na ciągły ruch piłki i szukanie otwartych pozycji. To daje stabilność rzutową, na której można polegać w każdym meczu serii. Defensywa Lakers, zmuszona do łatania dziur, zostawi czyste pozycje strzeleckie, które gracze Blazers będą mogli egzekwować.

Lakers mają lepszą defensywę od Blazers, sporo atletów, a jak chodzi o moich weteranów to LeBron to top5 NBA w punktach z kontrataku, Curry i Durant też są w top 75 ligi w transition pod kątem volume. Nie widzę w tych Blazers żadnego powtarzalnego mechanizmu, o którym piszesz. Zawsze każdy chce biegać do kontry, ale to co piszesz nie ma żadnego potwierdzenia w statystykach.

No i pisanie o stabilności rzutowej po takich występach w PO Greena, Suggsa i Kisperta to jednak grube przegięcie. 

38 minut temu, Ashigaru napisał(a):

Napisałbym coś o Lebronie Jamesie, ale jego udział w tej serii, uwzględniając opisy, jest najwyraźniej marginalny.

A co to za kompletnie z niczego wymysł? 

40 minut temu, Ashigaru napisał(a):

Piszesz o ograniczeniu wolumenu Cheta do 12 czy 7 punktów jako o sukcesie swojej defensywy, ale zapominasz o najważniejszym: w starciu z tym statystycznie lepszym obrońcą Holmgren był kosmicznie efektywny, notując 60% True Shooting. Nie ma żadnych faktów ani danych, które potwierdzałyby, że zwiększenie wolumenu rzutowego w tym matchupie diametralnie zmniejszyłoby jego wskaźnik TS%. Twierdzenie, że ta defensywa „zamknie” Cheta z jego charakterystyką gry i z taką efektywnością, ignoruje rzeczywistość i jest jedynie myśleniem życzeniowym.

Zredukowanie oceny Deniego Avdiji do tej marginalnej próby (15 na ponad 900 okazji punktowych to przecież błąd statystyczny) i budowanie na tej podstawie narracji, że w Playoffach nie wszedłby na wyższy poziom, to jawne wprowadzanie innych w błąd. Przeciwko RL OKC mamy do dyspozycji pełen przedział gry, w którym Deni mierzył się na parkiecie z Casonem Wallace'em i potrafił na przestrzeni całych spotkań realizować swoje zadania. Wyciąganie skrajnego marchupu przy niewielkiej próbie z sezonu regularnego  i traktowanie tego jako wyznacznika sufitu zawodnika w serii PO to błąd metodologiczny.

Te „argumenty” opierają się na założeniu, że w serii Playoff zawodnicy Ci zagrają swoje statystycznie najgorsze mecze z rundy zasadniczej, a defensywa Lakers bez wysiłku zreplikuje anomalie rzutowe. Matematyka i realny przekrój minut przeciwko Casonowi, Quecie czy CMB pokazują coś innego: ten duet gwarantuje stabilność produktywności i efektywności, której weterani Lakers nie będą w stanie zatrzymać przez 6 meczów tej serii.

60ts to nie jest jak na wysokiego żadna kosmiczna efektywność przecież. Avdija nie wszedł na wyższy poziom w PO w porównaniu do RS. W RS świetnie krył go Cason Wallace (3/15 FGA Avdiji). Wskazałem idealne dla mnie matchupy defensywne, podałem statystyki jak byli ograniczeni przez moich świetnych defensorów w RS Twoi liderzy, no nie jestem w stanie nic więcej podać. Ty po prostu chcesz to zignorować i uważać, że mimo że są tak dobrze kryci będą lepsi niż byli, a mój LeBron kryty przez Walkera gorszy niż był. No nie widzę w tym żadnej logiki, LeBron nie obniżył poziomu na koniec serii, to jest Twoje życzeniowe myślenie.

44 minuty temu, Ashigaru napisał(a):

No cóż, mylony jest tu chwilowy spadek formy rzutowej w małej próbce z permanentnym profilem zawodnika, a to kardynalny błąd analityczny. Twierdzenie, że ci gracze będą tak samo nieskuteczni, gdy – jak było podkreślane – będą celowo odpuszczani  przez obronę, to absurd. Danie im wolnej przestrzeni i czasu na złożenie się do rzutu z całą pewnością podniosłoby skuteczność każdego z nich.

Jeśli taktyka Lakers opiera się na życzeniowym założeniu, że Jalen Green, Jalen Suggs czy Corey Kispert będą seryjnie pudłować czyste, wykreowane pozycje przez całą serię, to gratuluję optymizmu. Matematyka i przestrzeń na parkiecie zadziałają na korzyść Blazers.

Powtórzę - nie zgadzam się na omijanie fatalnej dyspozycji graczy Blazers w PO, a podkreślanie gorszej formy Reavesa (i tak grał lepiej od wskazanych graczy).

Możemy przeskoczyć na RS, ale wtedy poproszę Reavesa jako jednego z najbardziej efektywnych graczy ligi z ofensywnym impactem w okolicy Avdiji, a nie w formie z PO. 

I gwoli ścisłości - Jalen Green grał w RS na 31% za 3, Murray szybował w dół finalnie 31%, Suggs 33,9. Owszem w PO byli znacznie, znacznie gorsi.

Tylko nie wiem skąd pomysł, że przestrzeń da im więcej. Oto open/wide open 3 w PO Twoich graczy:

Suggs 12/52 23%
Green 5/26 19%
Kisper 1/8 12,5%

51 minut temu, Ashigaru napisał(a):

W analizie ofensywy zmarginalizowana jest rola LeBrona, tak więc w tych Lakers ten gra w sposób defaultowy. Genialne koszykarskie IQ Curry’ego i Jamesa nie zrealizuje automatycznie zaawansowanych systemów off-ball i permanentnych zasłon, których po prostu w prezentowanej taktyce nie było. Magia nazwisk nie zastąpi planu

Wskazuję LeBrona jako lidera, a Ty mi, że jest zmarginalizowany w ofensywie. Wymysł kompletny, nawet nie mam jak z takim zarzutem dyskutować. Plus Ty chyba żartujesz z pisaniem o rozpisywaniu dokładniejszym ofensywy, o swojej nie napisałeś nic poza "jesteśmy super wszechstronni". Lakers mają znacznie więcej talentu i kreacji w ofensywie niż Blazers z ledwie jedną legitną opcją ofensywną na obwodzie (Avdija), gravity offball/onball liderów daje dziesiątki rozwiązań, a Ty im próbujesz wmówić, że w przeciwieństwie do PTB będą statycznie stali i nie będą ogarniali zaawansowanych systemów offball i permanentnych zasłon? O Currym i LeBronie takie coś, serio? O Currym, że nie ogarnie systemów offball???

Godzinę temu, Ashigaru napisał(a):

GM Lakers uprawia ordynarny cherry-picking, bazując na najgorszych momentach Suggsa, Greena czy Kisperta. Regresja do średniej to w koszykówce fakt. Twierdzenie, że ci zawodnicy nie zaczną trafiać, jest fundamentalnym błędem logicznym – zwłaszcza w obliczu faktu, że sam GM Lakers zapowiedział, że będą oni odpuszczani w defensywie, choćby nawet sytuacyjnie. Luźniejsze rzuty w systemie Blazers przekładają się na lepszą efektywność.

Dokładnie tę samą asymetrię oceny widać przy Holmgrenie i Avdiji. Zakładanie, że w tak ważnej serii zagrają oni dokładnie pod ultrawygodną, małą i niereprezentatywną próbkę statystyczną, to zaklinanie rzeczywistości. W tym aspekcie logika i statystyka stoją po stronie Blazers.

Ustalmy jednak:

1. Wskazałem dokładnie jak fatalnie zagrali w ataku w 1R PO Suggs, Green i Kispert. 41, 47 i 23 ts,
2. Tak rzucali z otwartych pozycji:
Suggs 12/52 23%
Green 5/26 19%
Kisper 1/8 12,5%
3. Podałem, że wystawiam na liderów rywala świetnych defensorów - Casona oraz Quetę/CMB. Wskazałem jak dobrze byli kryci w RS najlepsi gracze rywala (Avdija 3/15 na Casonie, Holmgren 1/5) przez moich.

Gdzie tu są jakiekolwiek manipulacje? To są czyste fakty. W drugą stronę za to czytam jak to bardzo negatywny obrońca Walker ma zatrzymać LeBrona. Bo jest silny. No c'mon.

Godzinę temu, Ashigaru napisał(a):

Liczenie na to, że tę potężną lukę ofensywną załatają będący bez formy rzutowej Austin Reaves, Cason Wallace, Neemias Queta, Collin Murray-Boyles, Gary Payton II czy weteran Nicolas Batum, to skrajna naiwność. Tą rotacją nie da się nadrobić strat w ataku.

Gwoli ścisłości. Reaves, Wallace, Queta, CMB zagrali znacznie lepsze PO niż Suggs, Green, Kispert i Vucević w ataku.

Godzinę temu, Ashigaru napisał(a):

cały ciężar gry spoczywał wyłącznie na barkach Curry'ego i LeBrona.

Wchodzimy w kluczową fazę serii. Zmęczenie materiału u liderów Lakers osiąga limit, a efektywna rotacja praktycznie nie istnieje. Czy w tym momencie rzeczywiście można racjonalnie twierdzić, że zmęczeni weterani Lakers wygrają dwa mecze z rzędu?

Gdzie tu elementarna logika? Wszystkie fakty wskazują na to, że scenariusz będzie odwrotny. Od stanu 2-2 to Blazers – głębsi, dynamiczniejsi i lepiej zbalansowani – całkowicie przejmują tę serię. Przy tym poziomie eksploatacji liderów Lakers, doprowadzenie przez nich nawet do Game 7 to mission impossible.

LeBron przeszedł 1 rundę PO mając przez połowę serii za 2 opcję Kennarda. Tu będzie miał obok Kurę i potem Reavesa. W G7 Duranta.

Założenie, że Lakers z Currym i LJ przeciw tak źle grających ofensywnie Blazers (dosłownie - nie da się określić inaczej Suggsa, Greena, Kisperta, Vucevicia) i mając tak korzystne matchupy przerżną 4 mecze z rzędu to jednak mocna obraza dla mojego teamu.

[Tecu]

@january skłaniam się ku Twojej drużynie, ale zawsze mnie zastanawiało jak ego Duranta by wytrzymało w takiej drużynie.

Zwłaszcza, że ma naprawdę całą serię zostawiania po sobie spalonej ziemi i takie chyba niesprawdzone plotki o ochrzanianiu kolegów z lewych kont nie biorą się z niczego.

Jak atmosfera w Lakers?

Oczywiście wiem, że Lebron jakoś daje sobie radę z dużym ego Doncica, Stefek umie się posunąć, ale czy właśnie Durant by nie odpalił i czy jest pewność czy wróciłby na g7, bo ja takiej nie mam.

Mam cały czas wielki dylemat, raz chcę i widzę upset, raz nie widzę Lebrona w formie z PO z Robinem Currym wraz z wsparciem dobrych rolesów przegrywających. Może będzie potrzebne losowanie.

[Braveheart22]

Żeby być uczciwym. Nie sprzyjał los Lakers tym razem. Mają problemy ze zdrowiem, z formą, z rotacją. W Blazers mam problem z ofensywą. Ogólnie skłaniałem się ku temu, że jakby doszło do 7 meczu, to Lakers mogliby jednak to przepchnąć. Wtedy rzeczywiście doświadczenie mogłoby zagrać. Ale też kij wie, co z Durantem choćby. No i pytanie, czy doszłoby w ogóle do g7. Po dłuższym namyśle wyszło mi jednak bliżej Blazers, dlatego dałem 2-4.

Oczywiście, jeśli mogę głosować.

Najciekawsza i zarazem najtrudniejsza dla mnie do oceny seria.

[january]

Gratulacje @Ashigaru, powodzenia dalej.

[Ashigaru]

@january Dzięki za serię — to było moje pierwsze poważne starcie i od razu trafiłem na zawodnika wagi ciężkiej. Tym bardziej doceniam tę rywalizację.

To była naprawdę wymagająca seria. Cokolwiek by nie powiedzieć, uważam, że całkiem merytoryczna.

Dla mnie już każda wygrana z Lakers prowadzonymi przez Ciebie byłaby osiągnięciem, a wygranie całej serii traktuję jako mega sukces.

Kontuzje były tu ważnym czynnikiem, ale niestety to część play-offów.

W trakcie tej serii pojawiło mi się też kilka przemyśleń, którymi po sezonie chętnie podzielę się do dyskusji, żeby może trochę usprawnić grę.

Jeszcze raz dzięki za serię i za możliwość zmierzenia się z tak mocnym przeciwnikiem jak Ty. Przez całą serię trzymałeś poziom, do którego chciałem dorównać i fajnie było poczuć, jak to jest walczyć o coś w beGM.